جميع فصول : الفصل -الفصل 110

ทันทีที่มาถึงบ้านของยูฮวาน จางฮานึลก็เดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องน้ำฟองสบู่กระจายตัวไปตามระลอกน้ำใส ทุกครั้งที่ฝ่ามืออันร้อนผ่าวของยูฮวานสัมผัสโดน ร่างกายของจางฮานึลจะสั่นสะท้าน แต่เขาเลือกที่จะไม่ปฏิเสธไออุ่นที่โถมเข้าใส่"แช่น้ำอุ่นสักหน่อยจะได้ผ่อนคลายขึ้นนะ"เสียงต่ำพร่ากระทบผนังห้องน้ำที่อบอวลด้วยไอน้ำ จางฮานึลปล่อยวางความตึงเครียดแล้วหลับตาลงรับสัมผัสอันวาบหวาม"จะว่าไป... ไม่เห็นซอจินวอนที่ห้องพักฟื้นของรุ่นพี่โจคีบอมเลยนะ" จางฮานึลเอ่ยถามทั้งที่สติยังไม่เต็มร้อย"พอเห็นว่าปลอดภัยดี หมอนั่นก็กลับไปทันทีเลยล่ะ" ยูฮวานตอบพลางยักไหล่ ซึ่งดูขัดกับท่าทีดุดันเมื่อกลางวันอย่างสิ้นเชิง แม้จะรู้ว่าระหว่างสองคนนั้นมีกระแสบางอย่างที่แปลกประหลาด แต่จางฮานึลก็ไม่มีความกล้าพอที่จะหยั่งลึกลงไป"รุ่นพี่ปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ""นั่นสิ ตอนนี้เลิกห่วงเรื่องคนอื่น แล้วมาสนุกกันแค่สองคนเถอะ"เงาสะท้อนในกระจกดูเปราบาง ยูฮวานโอบวงแขนหนากอดแผ่นหลังที่เปียกชื้น บดเบียดต้นขาแกร่งเข้ากับสะโพกมน ความปรารถนาอันขยายตัวภายใต้วารีบดเบียดจนจางฮานึลต้องลอบสูดหายใจด้วยความร้อนรุ่ม"อึก... เหมือนมีใครจ้องอยู่เลย" เขา

แม้ในวินาทีนี้ ยูโดวานก็คงไม่พอใจอย่างยิ่งที่จางฮานึลยังคงอยู่เคียงข้างยูฮวานวันต่อมา จางฮานึลอ้างว่ามีธุระด่วนเพื่อไปจัดการความคิดอันสับสนของตัวเอง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย บรรยากาศในวิทยาเขตสงบเงียบ ทว่าในหัวของเขากลับยุ่งเหยิงราวม้วนไหมที่พันกันยุ่งจนแทบไม่มีสมาธิทำสิ่งใด เขาเปลี่ยนเป็นชุดยูนิฟอร์มในห้องล็อกเกอร์แล้วเดินออกไปยังสนามเพื่อวิ่งกดดันตัวเองให้ลืมความฟุ้งซ่านและเพื่อระบายความอึดอัดที่สลัดไม่หลุด ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่านสนามที่ว่างเปล่า มีเพียงเสียงฝีเท้าของเขาที่ดังก้องสะท้อนความโดดเดี่ยว'เพราะพ่อของยูฮวานเกลียดชังฉันจนอยากฆ่าให้ตาย ชาติก่อนเขาถึงได้วางแผนเรื่องค่ายเอ็มทีนั่นด้วยตัวเองงั้นเหรอ?'เมื่อข้อสันนิษฐานแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ ขนบนแขนของจางฮานึลก็ลุกซู่ด้วยความขนพองสยองเกล้า ลางสังหรณ์อันเฉียบคมมักจะชี้ทางไปสู่ความจริงที่น่ากลัวเสมอ มนุษย์เราสามารถหยั่งลึกความอำมหิตได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ เขาจำต้องวิ่งต่อไปจนแทบขาดใจเพื่อแบกรับน้ำหนักของความจริงอันแสนโหดร้ายนี้ไว้เพียงลำพัง โดยหวังว่าความเหนื่อยล้าจะช่วยบดบังความกลัวในส่วนลึกของจิตใจได้บ้างทันใดนั้น รถเ

สวนในคฤหาสน์ฮันนัมดงที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพของกรุงโซลได้ทั้งหมดนั้นช่างโอ่อ่าตระการตายูฮวานยืนอยู่ตรงนั้นพลางกดข่มความอึดอัดในใจและจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างไร้จุดหมาย สีหน้าของเขาที่กำลังรอคุณปู่กลับมานั้นมืดมนราวกับความมืดมิดในยามค่ำคืนตระกูลหลักของยูกรุ๊ปปกป้องคฤหาสน์แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน อาจเป็นเพราะเหตุนี้ ข่าวฉาวของตระกูลเศรษฐีหรือความเสี่ยงจากเจ้าของธุรกิจรวมถึงการทุจริตที่มักทำให้สังคมสั่นคลอนจึงไม่เคยกล้ำกรายตระกูลนี้ได้เลย ยูฮวานเองก็เป็นผู้สืบทอดที่สมบูรณ์แบบ เขาจึงเย่อหยิ่งเสมอมาและไม่เคยยอมแพ้ต่อความปรารถนาของตัวเองหรือยอมหักงอเพราะสายตาของผู้อื่นทว่าวันนี้กลับต่างออกไป ยูฮวานเฝ้ามองสถานการณ์ด้วยความระแวดระวังตามสัญชาตญาณ เพราะข้อความสั้น ๆ จากโจคีบอมได้เรียกตัวเขามายังคฤหาสน์ตระกูลหลักอันแสนอึดอัดแห่งนี้'ยูฮวาน เพื่อเห็นแก่จางฮานึลในอนาคต นายควรทำดีกับพ่อและคุณปู่ของนายไว้นะ'มันเป็นคำแนะนำที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย เขาไม่เข้าใจว่าทำไมโจคีบอมถึงเอ่ยชื่อของจางฮานึลขึ้นมาในสถานการณ์แบบนี้ ทว่าเงื่อนไขที่ว่า 'เพื่อเห็นแก่จางฮานึล' กลับเป็นสิ่งที่ยูฮวานไม่มีวันละเลยได้เล

จางฮานึลจำเป็นต้องลบความทรงจำในอดีตชาติทั้งหมดออกไปก่อน แล้วจึงเริ่มวาดมันขึ้นมาใหม่บนกระดาษขาวโจคีบอมสารภาพอย่างราบเรียบว่าในอดีตชาติ เขาเคยสะกดกลั้นความรักที่มีต่อชเวอูฮยอนพลางคบหาและแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ทว่าสุดท้ายกลับต้องจบชีวิตลงอย่างอนาถด้วยน้ำมือของนักศึกษาหญิงที่ตามสลักรักเขามานานปี ขณะที่ซอจองอูก็เล่าถึงความทรงจำที่ตกเป็นเหยื่อของอาชญากรรมสุ่มสี่สุ่มห้า เพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมนั้น ชาติก่อนเขาจึงย้ายไปอยู่ซาดังดง แต่ชาตินี้กลับเปลี่ยนมาอยู่แถวถนนนกดูแทน"ดูเหมือนว่าการที่โชคชะตามอบโอกาสให้พวกเราอีกครั้ง มันคือคำเตือนที่สลักไว้ว่าห้ามลืมเด็ดขาด""ถ้าอย่างนั้น... ขอแค่เรารู้คำเตือนล่วงหน้าและระวังตัว... เราก็จะบิดเบือนโศกนาฏกรรมในชาติก่อนได้ใช่ไหม?" จางฮานึลโหยหาความหวัง แต่เมื่อคิดถึงความจริงที่ว่าการตายของยูฮวานขยับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ในลูปที่ผ่านมา เขากลับรู้สึกสิ้นหวังอย่างรุนแรง"แต่ฮานึล ฟังนะ! มันมีอดีตชาติที่ยูฮวานมีชีวิตอยู่ได้อย่างยาวนานอยู่จริง ๆ" คำพูดของซอจองอูปลุกภาพนิมิตในอดีตที่จางฮานึลลืมเลือนไปให้พรั่งพรูออกมา"ใช่แล้วครับ ชาติตอนที่ยูฮวานล้มเลิกเส้นทางนักก

ในที่สุด การแข่งขันรอบจริงนัดแรกกับมหาวิทยาลัยเอก็เปิดฉากขึ้น สนามเบสบอลร้อนระอุไปด้วยเสียงลมหายใจอันหอบพร่าและความตึงเครียดของเหล่านักกีฬา โชคดีที่เมฆหมอกช่วยบดบังแสงอาทิตย์ไว้เป็นระยะ ทำให้สภาพอากาศไม่แย่นักสำหรับการแข่งขันหัวใจของจางฮานึลเต้นรัวราวกับจะระเบิดออก ทว่าในหัวของเขากลับเยือกเย็นและสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด 'หากต้องการให้ยูฮวานมีชีวิตอยู่รอดได้อย่างยาวนาน ฉันต้องไม่ปล่อยให้เขาฝากชีวิตไว้กับเบสบอล และหลังจบการแข่งขันรายการนี้... ฉันต้องเลิกกับยูฮวาน'นั่นคือหนทางเดียวที่จะหลีกเลี่ยงคำสาปแช่งของยูโดวาน ทุกครั้งที่ตระหนักว่าจุดจบของการแข่งขันหมายถึงจุดจบของความรัก หัวใจของเขาราวกับถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ โจคีบอมและซอจองอูได้เบิกเนตรให้เขาเห็นเขาวงกตแห่งอดีตชาติอันโหดร้าย เขาไม่กลัวความตายอีกต่อไปแล้ว แต่เขาต้องหยุดยั้งลูปนรกที่ยูฮวานต้องหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือดและใช้ชีวิตอยู่ราวกับซากศพหลังการจากไปของเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตามยูฮวานที่ยืนตระหง่านอยู่บนเนินขว้างดูองอาจและงดงามราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ต้องแสงแดด ทั้งที่เพิ่งจะใจตรงกันและสัญญากันถึงอนาคตแท้ ๆ เหตุใดพระผู้เป็น