All Chapters of ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก: Chapter 61 - Chapter 70

สองคนย่าหลานอยู่กันเอง บุตรชายท่านย่าไปทำงานต่างเมืองอีกครึ่งเดือนจึงจะกลับมา ย่าหูดีกับครอบครัวนาง กู้จื่อเว่ยถือคติว่าใครดีกับนาง นางย่อมต้องตอบแทน มาถึงลานกลางหมู่บ้านเห็นย่าหูกำลังต่อปากต่อคำกับท่านย่าซุนอยู่กู้จื่อเว่ยจึงเดินเข้าไป"นางซุน..นางคนปากยาว เว่ยเว่ยไม่มีทางทำตัวเช่นนั้นแน่นอน เจ้ากับนางหลี่คิดใส่ร้ายนางหรือ""เพ้ย..ข้าเห็นพวกเขากอดกันกลมยังบอกไม่มีอะไร นางเด็กนั่นดูก็รู้ว่าสำส่อน""นางคนแซ่ซุน เขาเป็นถึงเจ้าหน้าที่ทางการย่อมไม่มีความคิดต่ำช้ากับเว่ยเว่ยหรอก"ท่านย่าหูเถียงแทนกู้จื่อเว่ย ส่วนชาวบ้านที่มายืนฟังต่างก็ไม่รู้จะเชื่อใครดี เรื่องแบบนี้หากจริงสตรีในหมู่บ้านจะเสื่อมเสียไปด้วย กู้ไฉ่เหยียนเดินขึ้นหน้าชี้หน้าหญิงชราก่อนจะเอ่ย"นางตัวซวยนั่นก็เหมือนมารดามัน ที่ใช้มารยายั่วยวนพี่ชายข้า พอจับได้ก็อ้างว่าพี่ใหญ่ข้าคิดไม่ซื่อกับน้องสะใภ้ทำท่าทางเสแสร้งบีบน้ำตา หากนางไม่ให้ท่าพี่ใหญ่ข้าจะเล่นด้วยหรือ""ใช่ ไฉ่เหยียนของข้าพูดถูก หากนางเฉินไม่ยั่วยวนอาหลานของข้าก่อน นิสัยซื่อสัตย์ของเขาหรือจะทำเช่นนั้น"ปัง!! เมื่อสิ้นคำนางหลี่ กู้จื่อเว่ยก็เตะกองไม้เสียงดังลั่น สายตายา

ส่วนเจียงโม่เหวินยกชายกระโปรงแล้ววิ่งยามๆมาหาเอ่ยเรียกเสียงดัง"คนงามข้ามาแล้ว หอมจังวันนี้มีอะไรกินบ้าง"หมอชราเองก็ถูกกลิ่นอาหารดึงดูดอีกคนท้องเขาร้องออกมาก่อนจะเนียนเดินไปหา เขาเดินเอามือไพล่หลังมาด้านในบริเวณบ้านกระแอมสองครั้งแล้วเอ่ย"อะแฮ่อ อะแฮ่ม นางหนูกู้เรื่องงูเมื่อวานขอบใจเจ้านะ"กู้จื่อเว่ยหน้างอก ทำปากพองลมแล้วกอดอกหันหน้าหนี ชายชรายังไม่ยอมแพ้เอ่ยอีกครั้ง"เอาล่ะๆ ข้าจะเพิ่มให้อีก20ตำลึงแล้วกัน อีกอย่างข้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย""ยังไม่ได้กินก็ท้องท่านเกี่ยวอะไรกับข้ากัน""ปู่เจ้าให้คนไปตามข้ามาขยับกรามย่าของเจ้าที่เจ้าทำหลุดไง""เว้ย เพ้ยๆๆๆ ย่าของข้านางนอนหลับอยู่ในสุสานตระกูลกู้แล้ว ยังมีท่านย่าจากไหนปีนหลุมขึ้นมาอีก พูดให้รู้เรื่องหน่อย""ข้าหมายถึงนางหลี่คนนั้นไงที่เจ้าลงมือเมื่อเช้า""เฮอะ...ท่านย่าอะไรยายแก่ไม่ยอมตายนั่นกล้าด่าท่านแม่แสนดีของข้า หากยังกล้าอีกข้าจะเอามูลวัวยัดใส่ปากนางคอยดูเถอะ"เฉินซื่อเพิ่มชามกับตะเกียบอีกคู่ หมอชราไปนั่งกับกลุ่มของกู้หวายชวนและกู้เฉียวพูดคุยกับสัพเพเหระ ก่อนที่จางฝูจะเอ่ยเบาๆกับทั้งคู่"หลานสาวเจ้ามือหนักจริงๆ

คนที่มาทำงานและกลุ่มหญิงชายต่างลงมือกิน กู้จื่อหยางและกู้จื่อเหยาคอยดูแลว่าโต๊ะไหนอาหารพร่องไปบ้างก็ยกมาเติม กรุ๊งกริ๊งๆ.......เสียงกระดิ่งทองเหลือดังมาแว่วๆ เมื่อมองไปก็เป็นท่านปู่ใหญ่กู้หวายอันที่บังคับเกวียนมาหยุดที่หน้ารั้วโย้เย้ กู้จื่อเว่ยเดินไปหาเขาเมื่อเกวียนจอดสนิทช่วยยกของที่นางสั่งซื้อเอาไว้เอ่ยถามเรื่องที่เขาไปจัดการ"ท่านปู่ใหญ่เรียบร้อยไหมเจ้าคะ""เรียบร้อย..ที่ดินแปดหมู่ได้โฉนดมาแล้ว ยามนี้เจ้าคือเจ้าของโฉนด ส่วนของเจ้ารองบ้านสี่นั้นปู่ทำเรื่องแล้ว พรุ่งนี้ให้เขาไปอำเภอสักเที่ยวหนึ่ง จ่ายค่าธรรมเนียมแล้วประทับรอยนิ้วมือก็รับโฉนดมาได้เลย ปู่ทำเรื่องไปทั้งหมดแปดสิบหมู่""ท่านปู่เขายอมหรือเจ้าคะ""ปู่เสนอให้มันไปยี่สิบตำลึง พวกมันเอาไว้ก็ไม่ทำกิน จ้องจะขายเจ้ารองแม้จะดูไม่ยอมคนแต่พอปู่เจ้าข่มขู่นิดหน่อยเรื่องหลุมศพย่าเจ้าก็ยอมเขาเสียแล้ว เงินนี้ลุงรองเจ้าต้องหามาใช้หนี้ปู่ใหญ่ เพราะปู่ใหญ่ให้เขียนเป็นสัญญากู้ยืม""เดิมก็เป็นของท่านพ่อกับลุงรองอยู่แล้ว ไม่น่าให้สักอีแปะ"กู้จื่อเว่ยบ่นเบาๆ กู้หวายอันที่กำลังยกไหดินเผาลงมาจึงฟังไม่ถนัดเอ่ยถามหลานสาว"หลานว่าอะไรนะ พอดีปู่ไม่ท

หลงเฮ่าเทียนมองหน้านาง มีเรื่องข่มขื่นอะไรหรือ แต่เขาไม่ได้ถามออกไป เขากับนางหากนับวันที่พบหน้ากันยังไม่ถึงสิบวันด้วยซ้ำ บางอย่างควรให้นางมีความเป็นส่วนตัวเขาจึงเอ่ยเรื่องที่มาหานาง "เว่ยเว่ย...มะรืนก็ปักปิ่นแล้ว สินสอดที่พี่จะสู่ขอหมั้นหมายเจ้ายังมาไม่ถึง แต่ว่าพี่จะให้ย้อนหลังมะรืนคงมีเพียงเล็กน้อยเจ้าไม่น้อยใจใช่หรือไม่" กู้จื่อเว่ยมองหน้าเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "พี่หลงท่านแน่ใจหรือหากท่านไม่แน่ใจแล้วมาถอนหมั้นทีหลังแทนที่จะรักษาชื่อเสียงข้าอาจกลับกลายเป็นทำร้ายข้ามากกว่าเดิมนะท่านรู้ไหม" "ข้าไม่มีวันถอนหมั้นเจ้า และก็ไม่มีวันให้เจ้าถอนหมั้นข้าด้วย เว่ยเว่ยข้าชอบเจ้านั้นเป็นเรื่องจริง ตั้งแต่เห็นภาพวาดที่บิดาเจ้าให้จิตรกรในค่ายวาดให้แล้ว พี่พกภาพเจ้าติดตัวตลอดไม่เคยห่าง" หลงเฮ่าเทียนล้วงเข้าไปในอกเสื้อก่อนจะหยิบกระดาษออกมา กู้จื่อเว่ยมองไปที่กระดาษที่เขาล้วงออกมา ก็เห็นสตรีในชุดสีฟ้าสวยสดใส ใบหน้านั้นคือนางอย่างไม่ต้องสงสัย ชุดในภาพสวยงามเหลือเกิน ก่อนจะอมยิ้มแล้วขำออกมา "คิกๆๆ เฮ้อท่านพ่อนะท่านพ่อ" หลงเฮ่าเทียนทำสีหน้าสงสัยเอ่ยถามนาง "เป็นอะไรหรือ พี่พู

ทางด้านหลงเฮ่าเทียนยามนี้ช่วยกู้จื่อเว่ยจัดการถนนเข้าหมู่บ้านและล้อมรั้วให้นางเรียบร้อยแล้ว บ้านใหญ่กู้ไม่ได้มาวุ่นวายอีก แต่กู้จื่อเว่ยรู้ดีว่าคนเหล่านั้นไม่มีทางหยุดอยู่ง่ายๆ วันปักปิ่นเลื่อนออกมาจากเดิม กู้จื่อเว่ยอาศัยช่วงที่พวกเขายังอยู่ไม่มีใครกล้าก่อกวนให้ทำงานเสร็จก่อน จนกระทั่งถึงวันนี้เป็นวันจัดงานให้นาง หลงอี้เฉินไปรับชุดที่สั่งตัดให้นางมาก่อนจะส่งมอบให้เฉินซื่อมารดานาง ลานกลางหมู่บ้านชาวบ้านกำลังช่วยกันจัดโต๊ะเพราะนอกจากจะเป็นงานปักปิ่นของบุตรสาวนายกองกู้แล้ววันนี้ยังเป็นวังมงคลหมั้นหมายนางกับนายกองหลงอีกด้วย เด็กสาวที่ช่วยพวกเขามีอากินยามจะเข้าหน้าหนาวนั้นพวกเขาย่อมต้องรักใคร่นาง เรื่องใดที่เป็นเรื่องของนางชาวบ้านไม่รังเกียจที่จะมาช่วย กู้หวายอันนั่งสูบยาอย่างสบายใจเมื่อเห็นชาวบ้านต่างช่วยเหลือกัน ภาพแบบนี้ไม่ได้เห็นมานานแล้ว เนื่องจากภัยแล้งติดต่อกันและที่ดินก็เพาะปลูกไม่ค่อยดีทุกคนจึงต่างเอาตัวรอด วันนี้ได้เห็นชาวบ้านร่วมใจกันเพื่อเด็กคนหนึ่งช่างเป็นภาพที่ในอดีตเคยเกิดขึ้นที่ตอนนี้หวนกลับมาอีกครั้ง กู้จื่อเว่ยเดินมาหาท่านปู่ใหญ่ของนางพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุแต่ไ