กู้จื่อเว่ยเห็นว่ายังพอมีเวลานางจึงคิดว่ามันแกวเหล่านั้นจากความทรงจำร่างเดิมมันขึ้นอยู่ทั่วไปนางจึงเดินไปจับมือปู่รองก่อนจะออดอ้อน"ท่านปู่รอง..วันก่อนข้าเจอของกินอย่างหนึ่งมันกรอบแล้วก็หวานด้วยเจ้าค่ะ"ชายชราหันมายิ้มให้กับเจ้าตัวดีที่แกว่งแขนเขาไปมาออดอ้อนก็ยิ้มด้วยความเอ็นดู สะใภ้ทนความร้ายกาจของภรรยาเขาไม่ไหวพาหลานๆกลับบ้านแม่ เขาเห็นบ้านอื่นมีหลานๆคอยให้คลายเหงาแต่ตัวเองกลับไม่มีสักคน แต่ก็ไม่ได้ตามนางกลับมา เพราะหากกลับมาก็เท่ากับเอานางกลับมาอยู่ในทะเลทุกข์ จึงให้บุตรชายไปเยี่ยมเมียกับลูกเดือนละครั้ง หลังจากคิดถึงเรื่องหลานๆก็ยกมือเหี่ยวย่นก็ยกขึ้นลูบหัวเล็กๆของนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"ไหนเว่ยเว่ยของปู่รองไปเจออะไรมาหรือ""ท่านปู่ตามข้าไปสิเจ้าคะ ให้พวกท่านอาท่านลุงไปด้วยก็ได้"กู้หวายชวนพยักหน้าก่อนจะเรียกทุกคน"พวกเจ้าตรงนี้เสร็จแล้วก็ตามเว่ยเว่ยไปเถอะ นางบอกว่านางเจอเสบียงที่กินได้""จริงหรือเว่ยเว่ย""เสบียงเยอะมากหรือไม่ บ้านลุงโจวไม่มีที่ดิน หากมีเสบียงจริงๆลูกชายที่เพิ่งคลอดของลุงก็ไม่ต้องอดตายเพราะแม่ไม่มีน้ำนมแล้ว""จริงเจ้าค่ะ ข้าไม่โกหกหรอก ใครมีจอบก็กลับไปเอานะเจ้
Mehr lesen
ANMELDEN
