ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 79

ชายหนุ่มไปแล้วกู้จื่อเว่ยเข้าไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดธรรมดา เมื่อเดินออกมาก็เจอสายตาเอาเรื่องจากสหายรักก่อนที่เขาจะเอ่ยแง่งอน"ชิ...บุรุษสำคัญกว่าสหายเสียจริงๆนะแม่คนงาม""อั๊ยโย่ว....เสี่ยวเหวินน้อยของข้า ใครจะสำคัญไปกว่าเจ้ากันล่ะ มานี่เถอะข้าจะแต่งหน้าให้ ข้าทำเครื่องสำอางออกมาแล้วรับรองแต่งแล้วสวย""แต่งหน้าหรือ ข้าเป็นบุรุษนะยะ จะมาให้แต่งหน้าแต่งตา""จร้า พ่อรูปงามไปกันเถอะข้าจะแต่งให้เจ้าจนพวกพี่สาวเน็ตไอดอลทั้งหลายต้องก้มกราบ""เน็ต..ไอดอล...มันคืออะไรหรือเว่ยเว่ย""ก็พวกคนดังอะไรพวกนั้นแหละ ไปห้องข้ากันอีกสามวันสบู่ที่ข้าทำจะใช้ได้จากนั้นเราจะไปขายเครื่องประทินผิวและน้ำมันบำรุงผิวพรรณ""เจ้าไม่กลัวว่าพ่อคู่หมั้นหน้าศพแช่แข็งของเจ้าจะน้อยใจหรือ""เห้...เงินทองคือของจำเป็น ปากท้องต้องอิ่ม ผู้ชายน่ะเมื่อไหร่ก็ได้ ไปแต่งหน้ากันอย่าพูดมาก""อย่าแต่งออกมาเป็นนกแก้วเหมือนกู้ไฉ่เหยียนนะ เห็นแล้วตาพร่าไปหมด"กู้จื่อเว่ยหัวเราะคิกคักและจูงมือสหายเข้าบ้าน ส่วนเจียงโม่เหวินยกยิ้มก่อนจะหันไปทางบ้านเช่าเอ่ยลอยตามลม"คู่หมั้นแล้วยังไง นางก็ยังเห็นสหายเช่นข้าสำคัญอยู่ดี ไอ้นายกองจอมยโส เพ้ย...."

กู้จื่อเว่ยเสร็จเรื่องจากบ้านกู้หวายอันก็เดินผ่านบ้านใหญ่ กู้หลานที่ยังอยู่ในคุกยังไม่ได้ออกมาบัดนี้ขาหักจนเกิดการอักเสบรุนแรง ต่อให้ออกมาได้ก็เป็นเพียงคนพิการ สายตากู้เหว่ยที่มองมายังหลานสาวนั้นอาฆาตมาดร้ายยิ่งนัก ข่าวว่าทหารเหล่านั้นกำลังจะกลับชายแดนแล้ว ต่อให้มีนายกองเป็นคู่หมั้นแล้วอย่างไร พอเขาไม่อยู่ดูสิว่าต่อไปจะมีใครหนุนหลังเจ้าอีกร่างบางเดินมาหยุดหน้ารั้วมองซ้ายขวาไม่มีใครผ่านไปมาก็ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้น มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาปัดที่จมูกก่อนจะเอ่ยลอยๆ"ยี้...เหม็นสาบคนจนจริงๆ"กู้เหว่ย"............."นางเด็กเลว สินสอดที่นางได้มาได้ยินว่าเกือบสามร้อยตำลึง มากกว่าคนในหมู่บ้านไม่รู้เท่าไหร่ หมู่บ้านนี้ตั้งมาสามชั่วอายุคนยังไม่มีใครได้สินสอดมากขนาดนี้เลย"อ้าว...นั่นไม่ใช่อาหญิงของข้าลูกนอกสมรสท่านปู่หรอกหรือ เอ๋อ....มาเยี่ยมบ้านเดิมอีกแล้วได้ยินว่ามาตั้งแต่เมื่อวานยังไม่กลับอีก เดือนนี้มาสองรอบแล้วนะมาขนกลับหรือขนมาให้กันล่ะ แต่ดูท่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า วันนี้อารมณ์ดีไปใช้เงินดีกว่า อยากมีคนช่วยใช้เงินจัง ว่าที่สามีจ่ายหนักจริงๆ ก็คนมันสวยนี่เนอะ ขี้เหร่ก็

วันรุ่งขึ้นหลงเฮ่าเทียนพาคนมาสร้างโรงเรือนให้กับนาง เป็นทหารของทางอำเภอทั้งหมด โรงเรือนกว้างสองจั้งยามสามจั้งจึงเสร็จภายในสองวัน กู้จื่อเว่ยจ่ายค่าแรงและยังมอบเสบียงให้อีกด้วย แม้ว่ามารดากับเจียงโม่เหวินจะงงที่นางสร้างโรงเรือนทับต้นหญ้า ทำไมนางไม่ถามหญ้าก่อนสร้าง หลงเฮ่าเทียนเดินมาหานางแล้วบอกว่าเข้าไปดูด้านในหรือไม่ว่าถูกใจหรือเปล่า"ไปดูข้างในกัน หากเจ้าจะถางหญ้าพวกพี่จะถางให้รับรองความลับไม่รั่วไหลแน่""อืม..ก็ดีเจ้าค่ะ"สองคนเข้ามาด้านใน ด้านในปักคบเพลิงแค่อันเดียวเท่านั้น แสงสว่างสลัวๆ กู้จื่อเว่ยเดินจูงมือชายหนุ่มสำรวจก่อนจะนั่งยองๆแล้วดึงหญ้าที่ปิดปากบ่อน้ำพุร้อนออก นางเอ่ยกับเขา"พี่หลงท่านดูสิ นี่คือน้ำพุร้อน หากข้าสามารถขุดขยายได้ตรงนี้ก็สามารถสร้างเรือนปลูกผักหน้าหนาวได้ หรือไม่ก็เอาไว้ให้ท่านแม่แช่เพื่อรักษาร่างกาย"หลงเฮ่าเทียนมองไปยังอีกสองจุดที่มีควันลอยกรุ่นขึ้นมาเช่นกันเมื่อนางเดินไปถอนหญ้าที่ปากบ่อออก ร่างเล็กจุ่มมือลงไปล้างก่อนจะวักน้ำสาดใส่เขาแล้วหัวเราะ หลงเฮ่าเทียนลุกขึ้นมาก่อนจะรวบเอวบางรั้งมาหา เขาโน้มใบหน้าลงมาสบตากับนางใบหน้าหวา

ในตำบลร่างสูงใหญ่หัวไหล่กว้างจากการทำงานหนักมาตลอดเวลาบัดนี้นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่ร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไหล่สั่น ชายชราคนหนึ่งแต่งกายด้วยผ้าฝ้ายเนื้อดีเดินเข้ามาทักทาย"เจ้าหนุ่มคนนี้เหตุใดถึงมานั่งร้องไห้อยู่เล่า น้ำตาลูกผู้ชายมีค่าดั่งทองเจ้าจะอ่อนแอนเช่นนี้ได้อย่างไรกัน"กู้หงเงยหน้ามองดูชายที่เอ่ยกับเขาจากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"ท่านลุงท่านนี้ ชีวิตข้าไม่เคยเสียน้ำตาให้กับสิ่งใด แต่กับมารดาที่จากไปแล้วกลับถูกคนที่นางเลี้ยงมากับมือใส่ร้าย ข้าที่เป็นบุตรชายของนางนั้นเสียใจแทนนางจนไม่อาจห้ามน้ำตาได้จริงๆ"("เว่ยเว่ย..ไอ้ที่เจ้าให้มาทาตานี้มันได้ผลเกินไปไหม เล่นละครจบแล้วข้าจะหยุดร้องไห้ได้หรือไม่กันเล่า") กู้จื่อเว่ยหยิบเอาบาล์มแก้ปวดใส่กระปุกมาให้เขาป้ายตาหากร้องไห้ไม่ออก ส่วนกู้หงเมื่อเอ่ยออกมาจนหมดชายชราก็ถอนหายใจเอ่ยถามเขาเช่นกัน"เจ้าหนุ่ม หากเจ้าไม่รังเกียจจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ เผื่อข้าจะช่วยอะไรเจ้าได้"กู้หงหยิบกระดาษออกมาก่อนจะมองอย่างเหม่อลอยเอ่ยเบาๆ "นี่คือหนังสือสมรสที่ทางการรับรอง และยังมีหนังสือผ่านทางที่เก็บเ

กู้หลินชี้หน้ากู้จื่อเว่ยเมื่อถูกนางตอกกลับ นางหลี่ตรงเข้ามาหมายจะตบนางแต่ยังไม่ทันลงมือก็มีเสียงเรียกมาจากนอกรั้ว"ที่นี่ใช่บ้านของแม่นางกู้หรือไม่ ข้ามาหากู้หลินมีคนบอกว่าเขาอยู่ที่นี่"เมื่อหันไปตามเสียงก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ กู้หลินรีบเข้าไปประจบก่อนจะเอ่ย"ใต้เท้าข้าคือกู้หลินขอรับ ไม่ทราบว่าท่านมาหาข้ามีเรื่องอันใดหรือขอรับ หรือว่ามาจัดการกับนางเด็กนี่ที่อกตัญญู""ใช่ พวกข้ามาเรื่องคนอกตัญญูแต่ไม่ใช่แม่นางน้อยคนนั้น กู้หลินใช่ไหม มีคนฟ้องร้องเจ้าว่าให้ร้ายผู้มีพระคุณและอกตัญญู ตามข้าไปให้การกับใต้เท้าเสีย"ฟ้องร้องหรือ...ใครกันทำเรื่องนี้ ข้าบริสุทธิ์นะไม่เคยทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น""คนที่ฟ้องร้องคือกู้หงคนที่เขียนคำร้องคืออาจารย์ใหญ่เจ้าของสำนักศึกษาของเจ้าเอง อย่าพูดมาก เด็กๆเอาตัวไป""ไอ้หยา กลั่นแกล้งกันแล้ว กู้หงกลั่นแกล้งหลานชาย ร่วมมือกับอาจารย์ฟ้องร้องหลินเอ๋อร์ของข้า นี่มันจะให้คนเขาอยู่ได้อย่างไร ทางการตัดสินไม่เป็นธรรม""ท่านยาย พูดจาอะไรให้ระวังสักหน่อย พวกเราทำตามหน้าที่ หากคนบ้านท่านไม่ผิดใต้เท้าเราย่อมให้ความเป็นธรรม แทนที่จะมาร้องไห้โว