หลงเฮ่าเทียนออกรบตั้งแต่อายุสิบห้า พระมารดาจากไปตอนที่เขาอายุสิบห้าหลังจากสวมหมวกครอบกว๊านได้เพียงสามเดือน พระบิดารับชายารองเข้ามา เขาจึงออกรบไม่กลับเมืองหลวงมาเป็นเวลาแปดปีแล้ว ครั้งล่าสุดเมื่อตอนที่เขาอายุยี่สิบได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แดนเหนือดำรงตำแหน่งเจิ้นเป่ยอ๋อง เขาเดินทางไปรับราชโองการแล้วเดินทางกลับชายแดนในวันนั้นเลย แม้แต่งานเลี้ยงฉลองตำแหน่งก็ไม่จัดเสด็จอารู้ดีว่าชายารองของเสด็จพ่อทะเยอทะยานอยากได้ฐานันดรให้บุตรชายของนาง จึงพระราชทานตำแหน่งให้เขาเสียเลย ยามนี้แม้ตำแหน่งจะไม่เทียบเท่าชินอ๋องที่เป็นสายตรงเช่นบิดาแต่ก็ไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด ส่วนบุตรชายของชายารองแม้แต่ตำแหน่งซื่อจื่อก็ยังไม่ได้เพราะเป็นบุตรเมียรองมิใช่ภรรยาเอก ตำหนักอ๋องไม่ว่าอย่างไรก็ยังคงเป็นของเขาหลงเฮ่าเทียน ขึ้นอยู่กับว่าเขาอยากได้หรือเปล่าชายหนุ่มมองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังหั่นผัก แสงไฟในเตาสีส้มสะท้อนใบหน้าหวานละมุน หยาดเหงื่อบนนวลแก้มสะท้อนแสงไฟระยิบระยับในสายตาของเขา ร่างสูงขยับลุกขึ้นก่อนจะใช้แขนเสื้อซับเหงื่อให้นางอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยถาม"เว่ยเว่ย... เจ้าอยากสุขสบายหรือไม่""หืม... ใครบ้างอยากลำบาก พี
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
