Alle Kapitel von ทะลุมิติมาเลี้ยงดูครอบครัวที่ตกยาก: Kapitel 41 – Kapitel 50

พลทหารกับจินอี้ยืนงง นางเพิ่งจะแบกมันแล้วฮัมทำนองเพลงราวกับกำลังแบกกระสอบฝ้ายอยู่เลย อยู่ๆทำไมถึงหนักเสียได้ ส่วนกู้จื่อเว่ยเท้าเอวหายใจแสร้งหายใจหอบก่อนจะตะโกน"แถวนี้มีบุรุษหรือไม่ ที่นี่มีสตรีบอบบางกำลังต้องการความช่วยเหลือ"พลทหารทั้งหลาย "เมื่อกี้นางแบกราวกับแบกฝ้าย""ใช่ๆ ทำไมอยู่ๆ ก็หนักขึ้นมาเสียอย่างนั้น”"หื้มมมม...นางบอกว่าหนักก็คือหนักยังไม่รีบไปช่วยอีก”พลทหาร “ขอรับท่านนายกอง”“เรี่ยวแรงเช่นนี้ไปชายแดนข้าศึกคงหวาดกลัว ไม่ได้ๆ เรี่ยวแรงนี้เอาไว้ใช้กับข้าคนเดียวพอ แล้วก็เก็บไว้คลอดลูก”หลงเฮ่าเทียนคิดไปยิ้มไปกู้จื่อหยางรีบวิ่งมาหาพี่สาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจตื่นเต้น"พี่ใหญ่ๆ พวกเขามาจากชายแดนมาส่งข่าวท่านพ่อ พวกเขาบอกว่าท่านพ่อยังไม่ตายขอรับ""จริงหรือหยางหยาง"หลงเฮ่าเทียนเดินมาหานางก่อนจะเอ่ย"จริง บิดาเจ้ายังไม่ตายเขาเป็นห่วงพวกเจ้ามาเลยให้ข้ามาส่งข่าว""อ้อ...มาส่งข่าวอย่างเดียวหรือเจ้าคะท่านใต้เท้า""เจ้าอยากให้ทางข้าทำอะไรหรือช่วยเหลืออะไรหรือไม่บอกมาเถอะ ข้าทำได้ทุกอย่าง ท่านแม่ทัพสั่งมาแล้ว"กู้จื่อเว่ยยิ้มหวานก่อนจะเอ่ย"ท่านชำแหละหมูป่าเป็นไหม พอดีข้าดักมาได้น่ะ

หลังจากที่ครอบครัวของกู้จื่อมาครบแล้วกู้หวายอันก็เตรียมประกาศ เขากระแอมขึ้นก่อนจะเอ่ย"อะ แฮ่มๆๆ ทุกคนที่ข้าเรียกพวกเข้ามาวันนี้เพราะมีเรื่องจะประกาศน่ะ ทั้งเจ็ดท่านนี้มาจากชายแดนเพื่อมาส่งข่าว คนนี้คือรองแม่ทัพจิน ส่วนท่านนี้คือนายกองหลง ที่เหลือคือคนติดตามของพวกเขา""หา คนมาจากชายแดนหรือ เช่นนั้นกู้ซานบ้านข้ายังสบายดีใช่หรือไม่""แล้วกู้หมิงบ้านข้าล่ะ""กู้ชวนบ้านข้าอีกด้วย"กู้หวายอันยกมือให้พวกเขาเงียบก่อนจะเอ่ย"เงียบๆหน่อย หากพวกเจ้าเอาแต่ส่งเสียงเอะอะแล้วเมื่อไหร่จะรู้เรื่อง"ชาวบ้านนิ่งเงียบทันที กู้จื่อเว่ยคาบหญ้าหางม้าในปากก่อนจะโน้มตัวเล็กน้อยเพื่อสบตากับกู้หลานที่อยู่ตรงกันข้าม กู้หลานที่นอนคว่ำอยู่เพราะถูกท่านปู่ใหญ่ลงโทษด้วยกฎตระกูลเมื่อวานด้วยการโบยยี่สิบไม้หลังจากพวกนางกลับไปแล้ว ทำให้เขานอนหงายไม่ได้ กู้หลานส่งสายตาอาฆาตกลับไป กู้จื่อเย่วยิ้มชั่วร้ายมุมปากเอ่ยออกมาให้เขาอ่านปากเท่านั้นแต่ไม่มีเสียง"พ่อข้ายังไม่ตาย แต่บ้านเจ้ากำลังจะอดตาย ยินดีด้วยนะกู้หลาน"กู้หลานกำมือแน่นแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ นางเด็กเลวคนนี้เขาต้องขายมันให้คนเถื่อนสักวันให้ได้ ส่วนกู้เจื่อเว่ยไม่สน

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย คนผิดก็ได้รับโทษไปตามความผิด ทั้งหมดจึงเดินกลับบ้าน กว่าจะเสร็จเรื่องจากตรงนั้นลากมาจนถึงปลายยามซื่อ กู้จื่อเว่ยที่เห็นสือเหยียนชำแหละหมูป่าเกือบจะเสร็จแล้วจึงเอ่ยขึ้น"ท่านอาสือ....วันนี้กินข้าวบ้านข้าเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเข้าเมืองไปขายเขากวางข้าจะไปกับท่านด้วยเจ้าค่ะ""เอาสิ แต่แค่มื้อเที่ยงก็พอเถอะ ถ้ามื้อเย็นด้วยอาเกรงใจเจ้าน่ะ""เกรงใจทำไมกันเจ้าคะ ข้าเสียอีกที่ต้องเกรงใจ ใช้งานท่านแทบจะทุกวันเลย"เจียงโม่เหวินนั่งลงบนโขดหิน ก่อนจะเอ่ยกับสหายรัก"บ้านใหญ่คงไม่มาหาเรื่องเจ้าอีกแล้วล่ะเว่ยเว่ย""ช่วงนี้อาจจะสงบเสงี่ยม แต่พวกเขาคงไม่ปล่อยข้าไปหรอก เงินห้าร้อยตำลึงนั่นเขายอมจ่ายแน่ๆ""เขาไปเอามาจากที่ไหนกัน""รีดไถบิดาข้ากับพี่อี้เฉียวไง โชคดีที่นางเชื่อข้าหย่ากับกู้หลิน ไอ้หน้าปลวกแทะคนนั้น"สือเหยียนที่ได้ยินก็นิ่งไปเล็กน้อย กู้จื่อเว่ยจับปฏิกิริยาเขาได้จึงเอ่ยกับเจียงโม่เหวินต่อ"ดีนะที่กู้หลินไม่เคยแตะต้องนางให้มีมลทิน""แต่อย่างไรก็ขึ้นชื่อว่าหญิงหม้ายหย่าร้าง ชีวิตนางไม่น่าจะง่ายนักต่อจากนี้""นางเป็นคนดีก็ย่อมต้องได้เจอคนดีๆสักวัน ท่านอาสือท่านว่าไหมเจ้าคะ"

กู้จื่อเว่ยสั่งงานให้พวกเขาเก็บก้อนหินก่อน ถึงเวลาที่ต้องล้อมรั้วจะได้ขุดง่ายๆ หลงเฮ่าเทียนเริ่มเก็บจากบริเวณบ้านนางออกไป เด็กๆในหมู่บ้านจะมาทำงานในอีกสองวันหลังจากงานเลี้ยงพรุ่งนี้เรียบร้อย ส่วนกู้จื่อเว่ยเข้าครัวทำอาหารเพิ่ม ในเมื่อมีลูกค้ามาถึงหน้าบ้านจะปล่อยผ่าก้ไม่ได้เฉินซื่ออยากช่วยบุตรสาวแต่กู้จื่อเว่ยให้เหตุผลว่าท่านแม่ต้องดูแลน้องๆ หากพลัดตกลำธารจะอันตราย ซึ่งนางก็รู้ว่าบุตรสาวไม่อยากให้นางเหนื่อยจึงยอมเชื่อฟัง กู้จื่อเว่ยอยากเข้ามิติ มารดาอยู่ด้วยจะเข้าไปได้อย่างไรกัน เมื่อไม่มีใครแล้วนางจึงเข้าไปหยิบเอาสามชั้นรมควันกับพริกแห้งและน้ำตาลอ้อยออกมากู้จื่อเว่ยหยิบไก่สดออกมาสามตัว มากกว่านั้นไม่สามารถเอามาได้ เฮ้อถ้ารู้จะมีวันนี้ก่อนหน้าซื้อของเข้าบ้านซื้อเอาไว้ให้อยู่ได้สักเดือนก็คงจะดี พอคุณยายไม่อยู่ก็ไม่ค่อยได้ซื้อเท่าไหร่เฮ้อไก่ถูกนำมาสับทั้งสามตัว สองตัวสับเป็นชิ้นเล็กๆเพื่อเอามาผัดกับหน่อไม้ดองใส่พริกและไม่ใส่พริก อีกตัวเอาไปตุ๋นใส่หน่อไม้แห้ง สามชั้นรมควันถูกนำไปผัดกับถัวฝักยาวที่ดองเอาไว้ กับข้าวสามอย่างพร้อม และยังมีไข่เค็มที่ไข่แดงมันเยิ้มส่งกลิ่นหอม กู้จื่อเว่ยหุงข

กู้จื่อเว่ยเอาก้อนหินมาเรียงกั้นทางน้ำเหลือช่องไว้ประมาณห้าชุ่นเพื่อให้ปลาตัวเล็กรอดไปได้ส่วนตัวใหญ่นางเอาตะกร้าดักปากทางของช่องหิน น้ำในลำธารไหลค่อนข้างแรงหากใช้วิธีจับแบบเก่าคงได้ไม่กี่ตัว จินอี้ถอดเสื้อเหลือเพียงกางเกงเดินมา ยังมีทหารอีกห้าคนกู้จื่อเว่ยมองไปทางที่ทั้กหกคนกำลังลงน้ำก็กลืนน้ำลายดักเอื๊อก"อู้ว โอ้ ว้าว ว้าว ว้าว ว้าว ว้าว แม่เจ้าแต่ละคนช่างกร้าวใจมากพ่อเอ๊ย หน้าตาก็ดี หน้าท้องก็แน่น อยากพิสูจน์ว่ากล้ามแข็งแรงแค่ไหน ซี๊ดคนโบราณเขากินอะไรกันวะ เอื๊อก!!"หลงเฮ่าเทียนมองตามสายตาคนตัวเล็กไปก็เริ่มไม่พอใจก่อนจะเดินไปยืนบังหน้าไม่ให้นางมองคนของเขาแล้วเริ่มถอดเสื้อ จินอี้กับคนติดตามถึงกับตกใจ ปกติท่านอ๋องไม่เคยถอดเสื้อนอกจากเวลาซ้อมดาบหรือทวนในค่ายเท่านั้น เขาถอดเสร็จจากนั้นก็ส่งให้นางช่วยถือให้"เจ้าไปนั่งเฝ้าบนฝั่งเถอะ น้ำไม่ลึกแต่ค่อนข้างแรงเดี๋ยวจะล้มเอาได้ ปลานี้จะช่วยพี่จับให้เอง"กู้จื่อเว่ยสบตาเขา แต่สายตาเจ้ากรรมดันไล่ต่ำลงมาๆ โอ้ว กล้ามนั้นแปดลูกจุกๆ หน้าท้องสวย สะดือสะอาดมาก เอวสอบ แล้วเอวไวด้วยไหมอ่ะอยากรู้ อยากสละพรหมจรรย์จังเลยโว้ย ขากางเกงที่ปั้นขึ้นมาจนถึงโคน