Lahat ng Kabanata ng ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Kabanata 91 - Kabanata 100

บทที่ 91หลบหนีร่างสูงนัยน์ตาตี่เล็กจ้องมองกองทัพฝ่ายตรงข้ามวิ่งหนีหางจุกตูดไปทางหุบเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน เหล่าขุนพลทหารราบและทหารม้าแคว้นฉู่วิ่งตามไปกำราบ ขณะที่พลธนูบนกำแพงต่างส่งเสียงเฮร้องดีใจ แต่มีอะไรบางอย่างที่ตงิดใจเขาชอบกล ยามที่เขาเผลอสบตากับขุนพลฝ่ายตรงข้าม สายตาที่ยังไม่ยอมแพ้ เหรินหาวส่ายหัวเลิกคิดมาก หมอนั่นเป็นเพียงหมาขี้แพ้เท่านั้นร่างสูงหันไปแสดงความยินดีกับชัยชนะที่ง่ายดายของท่านแม่ทัพก่อนจะเดินลงจากป้อม ใบหน้าเปื้อนยิ้ม อารมณ์ดี ในหัวจินตนาการถึงหญิงสาวที่อยู่ในคุกใต้ดิน เขายังไม่รู้ว่าทหารนางนั้นลอบเข้าเมืองมาเพื่ออะไร อาจจะเข้ามาสังเกตการณ์ บอกตำแหน่งจุดประจำการของทหารหรือเครื่องเหวี่ยงหินอะไรก็ตามแต่ เขาได้สั่งเปลี่ยนที่ทั้งหมดแล้วฮึ สตรีมาเป็นทหารรึ น่าขัน แต่ด้วยความดื้อรั้นและฝีมือพอใช้ได้ของนางกลับยิ่งทำให้เขาสนใจยิ่งนักไม่รู้ว่าข่าวที่เขากำลังนำไปบอกในครั้งนี้จะทำให้นางแสดงสีหน้าอย่างไรน่าสนุกจริงๆทว่าเดินไปถึงทางเข้าคุกก็ต้องเลิกคิ้วสูง ทหารคุมขังที่เขาสั่งการไว้หายไปไหน เหตุใดจึงปล่อยให้ทางเข้าไร้การดูแล เหรินหาวรีบสาวเท้าลงไปยังคุกใต้ดิน ก่อนจะสบถร่

บทที่ 93ประชันฝีมือเหรินหาวเบิกตากว้างตกใจ เอี้ยวตัวหลบทันท่วงที ส่วนทหารอีกสามนายรีบกระโดดหลบ ลูกธนูพุ่งมาด้วยความเร็วและแรงเฉียดผ่านลำคอหนาของเหรินหาวไปจนเกิดความร้อน แม่นยำและเด็ดขาด เหรินหาวสบถยันขาไว้กับพื้นไม่ให้ตัวเองล้ม มองแผ่นหลังเล็กที่กำลังลุกขึ้นวิ่งไปหาทหารแคว้นโจวคนนั้น นัยน์ตาดุคมกริบตวัดมองมายังเขาจนเผลอสั่นกลัวฟางเหนียงกัดฟันกรอดลุกขึ้นฝืนความเจ็บปวดที่กลางหลัง และสมองที่มึนเบลอจากพิษไข้วิ่งไปหาคนข้างหน้า เห็นเฟิงหลงโยนธนูทิ้งไปแล้ววิ่งเข้ามาหาพร้อมกระชากดาบออกจากฝัก ระยะห่างเพียงช่วงแขน มือหนาก็กระชากข้อมือบางเข้าหาตัวก่อนจะยกดาบขึ้นรับดาบจากอีกฝ่ายจนเกิดเสียงกระทบกันดังหญิงสาวหันไปข้างหลังเห็นเหรินหาวฟาดดาบลงมาที่นางหากแต่เฟิงหลงรับดาบนั้นไว้ได้ ร่างบางรีบตั้งตัวชักดาบที่หยิบติดตัวมาจากผู้คุมและออกจากอ้อมกอดแกร่งเพื่อร่วมต่อสู้ ทหารอีกสามคนที่เหลือก็พุ่งเข้ามาหาเช่นกัน ฟางเหนียงแกว่งดาบออกไปทำให้เหรินหาวที่ใกล้ที่สุดกระโดดหลบถอยหลังทหารหนึ่งนายเข้ามาประมือต่อทันที ส่วนอีกสองเฟิงหลงรับมือ ฟางเหนียงฟาดฟันกับอีกฝ่ายอยู่เพียงไม่นาน ดวงตากลมโตเบิกกว้างตะลึงเมื่อจู

บทที่ 95หวานเถอะ นี่มันนิยายรักในที่สุดวันเดินทางกลับเมืองหลวงก็มาถึงหวังเฟิงหลงนำทัพของตนอยู่ด้านหลังของทัพแดนประจิมอีกทีโดยมีสีจื่อโม่ตามหลัง ส่วนหลิวเหวินหงและหลี่เฉิงไห่ก็แยกย้ายไปตามจุดของตน ถึงแม้แม่ทัพหวงจะบอกให้เขาไปอยู่หน้าขบวนกับตนก็ตามแต่เฟิงหลงกลับปฏิเสธตอนแรกฟางเหนียงก็ไม่ได้คิดอะไร แต่นางรู้แล้วว่าเหตุใดเขาถึงได้ปฏิเสธไป เพราะหวังเฟิงหลงไม่ยอมให้นางขี่ม้ากลับคนเดียว เขาบังคับให้ขึ้นม้าตัวเดียวกันและเอารัดเอาเปรียบนางตลอดการเดินทางเมื่อเช้าไม่น่าบอกไปเลยว่าตนไม่เจ็บแผลที่หลังแล้วเพียงแค่ขึ้นหลังม้าตัวเดียวกัน สีจื่อโม่เอาแต่ส่งสายตาล้อเลียนมาให้จนนางไม่สามารถทนหันกลับไปมองหน้าเขาได้อีก ส่วนทหารรายอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึงนางไม่แม้แต่จะหันไปสบตา“เฟิงหลง!” เสียงหวานดุเมื่อคนหน้าหนาเอาแต่ใจตีมือหนาที่เริ่มไชขึ้นสูง ทั้งเขาและนางไม่ได้สวมใส่เกราะเพราะไม่ต้องการให้ไปเสียดสีแผลของหญิงสาว แต่ตอนนี้กลายเป็นผลเสียต่อนางเพราะไม่มีอะไรปกป้องตัวเองได้จากมือร้าย มีเพียงผ้าบางๆ กั้นเท่านั้น และที่สำคัญไปกว่านั้นนี่มันบนหลังม้า! สายตาล่อกแล่กกลัวทหารรอบตัวสังเกตเห็น“ไม่มีใครสนใจห

บทที่ 97เลิกเป็นองครักษ์มื้อเย็นผ่านไปเป็นที่เรียบร้อย หลี่เฉิงไห่และหมิงเหมยกลับจวนกันไปแล้ว ฟางเหนียงเดินไปยังหน้าจวนเพื่อรอหวังเฟิงหลงกลับมา แต่เมื่อไปถึงลานกว้างรับรองแขกเห็นร่างสูงผ่านช่องประตูตั้งใจวิ่งไปหา ทว่ากลับเห็นชายเสื้อฮั่นฝูสีหวานนางหนึ่งยืนอยู่ด้วยทั้งสองกำลังพูดคุยกันนางเป็นใคร?ฟางเหนียงย่องไปแอบที่หลังประตู ทันได้ยินเสียงหวานบอกลา“วันนี้ขอบคุณท่านมากที่เลี้ยงอาหารข้า”หญิงสาวหน้ายู่ทันที ไม่กลับมากินข้าวที่บ้านแต่ไปกินกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะ“ไม่เป็นไร”“พบกันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ”นัดพบกันอีกหรือ! ฟางเหนียงถลึงตาหงุดหงิดก่อนจะเดินกระแทกเท้ากลับไปยังเรือนแม่ทัพ ไม่สนใจฟังสิ่งที่ทั้งคู่พูดคุยกันอีก นางอุตส่าห์อดทนหิวจนท้องร้องไม่ยอมกินข้าวเพื่อรอเขา แต่เขากลับไปกินข้าวกับสาวอื่นแล้วเนี่ยนะ น่าโมโหนัก“ท่านองครักษ์” ลู่อิงอิงสาวใช้งุนงงเมื่อฟางเหนียงกลับมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงผิดไปจากตอนแรกที่เบิกบานเพราะอดีตแม่ทัพหวังชมฝีมือ“เตรียมอาหาร ข้าหิว!”ลู่อิงอิงกับสาวใช้อีกคนตกใจกุลีกุจอรีบจัดสำรับทันที ไหนว่าจะรอท่านแม่ทัพกลับมาก่อนอย่างไรเล่า จู่ๆ ไปกินรังแตนที่ไหนม

บทที่ 99ส่งตัวเข้าหอเจ้าสาวในชุดสีแดงมงคลเข้าสู่ห้องหอ ภายในห้องเตียงใหญ่ประดับประดาด้วยม่านผ้าแพรสีแดงสวยงาม ร่างบางเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องคลุมด้วยผ้าสีแดงเช่นกัน บนโต๊ะมีสุรามงคลฟางเหนียงนั่งหลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความตื่นเต้นยามเห็นเตียงนอนก็รีบหมุนตัวหลบด้วยความเขินอาย บุรุษหื่นกามเช่นเขาย่อมไม่ปล่อยนางไปแน่คืนนี้ยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าหนักของเจ้าบ่าวเข้าใกล้หน้าประตู ยิ่งทำให้ใจเต้นแรงระส่ำหวังเฟิงหลงเข้าห้องมาแล้วและเลื่อนปิดประตูอย่างแผ่วเบา ตรงมายังเจ้าสาวคนงามที่นั่งอยู่กลางห้องมือหนาค่อยๆ ยื่นมาจับผ้าคลุมหน้าสีแดง ก่อนจะเลิกขึ้นอย่างเชื่องช้าเผยดวงหน้ามนเปล่งปลั่งนวลเนียนงดงามยิ่งกว่าวันไหนๆ ดวงตากลมโตสั่นระริกไปด้วยความเขินอาย แก้มเนียนแดงปลั่งและริมฝีปากบางเม้มแน่นด้วยความขวยเขินน่ารักยิ่งนักยามดวงตากลมโตเชยขึ้นมองทำให้เขาแทบกระโจนเข้าหาวันที่ตนรอคอยมานานแสนนาน“ระ เรามาดื่มเหล้ามงคลกันดีหรือไม่” นางว่าเสียงสั่นเมื่อไม่สามารถทนสบตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาร้อนแรงของอีกฝ่ายได้หวังเฟิงหลงหัวเราะในลำคอ มองมือบางรินเหล้าอย่างสั่นเทาจนเขาต้องเข้าไปประคอง การคล้องแ