All Chapters of ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Chapter 101 - Chapter 110

บทที่ 100จับกินได้เสียทีมือหนาประคองอกเข้าปาก ลิ้นร้อนโลมเลียยอดอกจนเปียกชุ่มและขบเม้มจนทรวงอกแดงระเรื่อ อีกมือหนึ่งไม่น้อยหน้าเลื่อนลงไปตามสะโพก แยกเรียวขาบางออกจากกัน นิ้วร้อนแหวกกลีบบุปผาสะกิดตุ่มเกสรจนนางร้องครางลั่น น้ำหวานไหลซึมเฉอะแฉะ เขาใช้นิ้วปาดไปตามร่องสาวถูไถจนน้ำเมือกสีใสเยิ้มทั่วนิ้ว ไม่ทันตั้งตัวก็สอดนิ้วเข้าสู่ทางคับแคบ“อ๊ะ เฟิงหลง”ร่างบางบิดกายไปมา นิ้วร้อนสอดเข้าออกอย่างเชื่องช้าจนท้องน้อยหดเกร็งเสียว น้ำหวานเยิ้มไปทั่วมือหนาก่อนเขาจะงอปลายนิ้วถูไถภายในโพรงนุ่มนิ่ม ขณะที่ปากและลิ้นยังคงดูดดึงหน้าอกทั้งสองข้างสลับกันไปมาร่างสูงเพิ่มนิ้วจนนางอึดอัดไปหมด ก่อนจะเริ่มร้อนแรงเร่งชักเข้าชักออกเร็วขึ้น สะโพกแอ่นขึ้นลงอย่างควบคุมไม่อยู่ ด้านบนโดนปลุกเร้าไม่ต่างกันนักร่างบางดิ้น มือเล็กเผลอกดศีรษะซุกหาหน้าอกของตน ไม่นานหญิงสาวก็ตัวเกร็งกระตุก ภายในบีบตอดนิ้วถี่ยิบ“อ่ะๆๆ ซี้ดด มะ ไม่ไหวแล้ว อร๊าย!”น้ำหวานพุ่งทะลัก ชายหนุ่มเห็นนางนอนอ่อนแรง หน้าอกขยับขึ้นลงตามการหายใจที่เร็วขึ้นก็คลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ รับรู้ว่านางพร้อมแล้วจึงเลื่อนความเป็นชายมาสัมผัสกับใจกลางของนาง จับแท่งชา

หวังเฟิงหลง 2เพราะถูกเผ่าซงนูใช้กลยุทธ์ใหม่และเอาชาวบ้านผู้บริสุทธิ์มาเกี่ยวข้องจึงทำให้สถานการณ์ตึงเครียด โดยเฉพาะกับแม่ทัพใหญ่อย่างเขาที่จะต้องหาทางออกกับปัญหานี้ให้ได้เร็วที่สุดและสูญเสียน้อยที่สุด ชัยชนะของกองทัพล้วนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจที่เด็ดขาดของแม่ทัพ ดังนั้นเขาต้องคิดวิเคราะห์ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนออกบัญชาการทุกครั้งหวังเฟิงหลงต้องเข้าประชุมหารืออยู่บ่อยครั้งกับขุนพลและกุนซือ มีการโต้เถียงกันมากมายในแต่ละครั้งเพื่อหากลยุทธ์โต้กลับที่ดีที่สุด และเพราะเอาแต่คิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลาจึงไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเผลอทำหน้าน่ากลัวเพียงใด บรรยากาศกดดันแผ่กระจายรอบตัวและเริ่มมีอาการปวดหัวจากความเครียด แต่แล้วคืนหนึ่งมู่เหยียนมาหาที่กระโจม นางต้องการคืนตำราที่ยืมไปเมื่อสองสามวันก่อนซึ่งเขาก็จำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ ปรากฏว่าแทนที่จะมาคืนแล้วยืมเล่มต่อไปหรือเดินออกไปเงียบๆ นางกลับทำในสิ่งที่เขาไม่คาดคิด…อีกแล้ว นิ้วเรียวบางจรดลงที่หว่างคิ้วของตนอย่างแผ่วเบา ดูกล้าๆ กลัวๆ อยู่ในที ก่อนจะนวดคลึงให้เขาผ่อนคลาย เขารับรู้ถึงความห่วงใยในการกระทำนั้นและความวิตกกังวลกลัว กลัวว่าเขาจะไล่นางออกไป“น

หวังเฟิงหลง 4หวังเฟิงหลงโมโหมาก และทวีความโมโหเมื่อเจ้าหน้าอ่อนหลี่เฉิงไห่เดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเลื่อนลอย เขาส่งเสียงฮึมฮำในลำคอ อยากตะบันหน้ามันจริงๆ และใช่แล้วไอ้สหายตัวดีไม่บอกความลับของนางให้เขารู้มารดามันเถอะ!เขาสั่งการมันให้ลาดตระเวนถึงเช้าทันที โดยไม่สนใจเสียงบ่นโอดโอย ส่วนตัวเขาเองก็กระแทกไหล่มันและกระแทกเท้ากลับกระโจมหวังให้ใจเย็นลงทหารเฝ้าประตูสงสัยท่าทีที่แปลกไปของท่านแม่ทัพหากแต่เขาไม่สนใจ เข้ากระโจมรีบรินสุราขึ้นยกดื่มหมดจอก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ รู้แค่ว่านางจะจูบปากมันเพื่อ!?กระดกสุราเพียงไม่นาน ทหารเฝ้าประตูก็ตะโกนบอกว่ามู่เหยียนมาหา เขาไม่อยากเจอหน้านางแต่อีกในใจก็อยากเจอบัดซบเอ๊ย เขาวางไหสุราทำเป็นหยิบตำรามาเปิดอ่าน“เข้ามา!”นางปฏิบัติตัวเช่นเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในป่าแห่งนั้น น่าโมโหจริงๆ ยามริมฝีปากบางนั่นเอื้อนเอ่ยแต่ละประโยคทำให้เขาไม่สามารถละสายตาไปได้และต้องนึกถึงเหตุการณ์ล่อแหลมนั่นทุกที จนกระทั่งนางถามซ้ำอีกรอบเขาจึงถอนหายใจออกมา“ท่านเครียดเรื่องอะไรหรือ”นั่นสิตัวเองจะเครียดเรื่องอะไร? เครียดเรื่องที่นางทำเช่นนั้นกับเฉิงไ

เมื่อสิ้นสุดงานเลี้ยงพระราชทาน เขาอยากกลับจวนไปพักผ่อนเหลือเกิน หากแต่หวังจ้าวเย่บิดาของตนเดินเข้ามาหาพร้อมคนตระกูลหวง รับรู้ได้ทันทีว่ามาหาเขากันเรื่องอะไรนอกเสียไปจากการปรองดองระหว่างสองตระกูลภายนอกดูนิ่งขรึมทักทายตามมารยาท ตรงกันข้ามกับในใจ เขานึกอยากเอ่ยปฏิเสธการสมรสให้จบๆ ไปเสียจะได้รีบกลับจวน พอเห็นโอกาสอันดีที่บุตรสาวคนโตตระกูลหวงก็ไม่ยินยอมกับการสมรสนี้เช่นกัน เขาจึงไม่รอช้าที่จะปฏิเสธออกมาได้อย่างง่ายดาย แม้จะรู้ตัวว่าถูกท่านพ่อเรียกพบหลังจากนี้ก็ตาม เมื่อได้รับแววตาขุ่นขึ้งจากท่าน“ขออภัยที่ต้องกล่าวเช่นนี้ แต่ข้าเจอคนที่ข้าสนใจแล้วจึงไม่อาจรับคำมั่นสัญญางานแต่งนี้ได้”แน่นอนเมื่อกลับมาถึงจวน เขาถูกเรียกพบที่เรือนหลักทันที ชายวัยกลางคนใบหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ รอยเหี่ยวย่นระหว่างคิ้วและมุมปากเห็นชัดยิ่งขึ้น เมื่อมาถึงยังไม่ทันจะเอื้อนเอ่ยหรือนั่งลง ท่านพ่อไม่รีรอที่จะเอ่ยถามเรื่องราวทั้งหมด“ทำไมเจ้าปฏิเสธไปเช่นนั้น เราคุยเรื่องนี้กันแล้วมิใช่รึ” หวังจ้าวเย่กอดอกถาม เขาเคยเกริ่นเรื่องนี้กับบุตรชายของตนมาสักพักแล้ว ก่อนเดินทางไปรบเสียอีก ตอนนั้นหวังเฟิงหลงก็ไม่ได้มีท่าทีจะปฏิ

วันถัดมาคุณหนูหวงปรากฏตัวที่จวน นางมาขอโทษเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขาโล่งใจในที่สุดพวกนางเลิกแล้วต่อกัน ทว่าเขาสบายใจไปไม่กี่เค่อเท่านั้น เห็นมู่เหยียนฝึกซ้อมกับเฉิงไห่ก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ ช่วงนี้หมอนั่นเริ่มไม่มาบ่นเรื่องนางกับเขาแล้ว และยิ่งตอนเห็นร่างบางพลาดท่าล้มลง ไอ้สหายตัวดีก็โผตัวเข้ารับจนล้มลงไปกับพื้นทั้งคู่ ร่างแนบชิดเขารีบออกปากสั่งการทหารรายอื่นให้ซ้อมต่ออีกสิบรอบก่อนตนจะเดินเข้าไปหาอย่างเร่งรีบ มู่เหยียนหัวเราะร่าอยู่กับพื้นโดยมีเฉิงไห่หน้าแดงก่ำมือกุมเป้าตัวเองอย่างทุเรศสายตา“เกิดอะไรขึ้น” “ท่านแม่ทัพ พอดีเฉิงไห่พลาดท่าโดนข้าจัดการได้ขอรับ” นางตอบเขาอย่างอารมณ์ดีแต่เขากลับไม่ดีด้วย“งั้นรึ มู่เหยียน เจ้าซ้อมมานานแล้วไปพักเสีย” เขาออกปากไล่ เฮ้อ กว่าเด็กดื้อจะยอมไป เขาหันกลับมาสนใจเพื่อนของตน จำใจยื่นมือส่งให้ มันหน้าแดงก่ำอาจจะทั้งเจ็บทั้งอายปะปนกัน น่าสงสารไม่น้อยแต่เขาก็หงุดหงิดมันอยู่ดี“ลุกได้แล้ว”“ข้าจุก!” มันสบถออกมาหลายคำ ยื่นมือมาให้เขาฉุดมันขึ้นมาจากพื้น“ไปคุมทหารให้ข้าด้วย” เขาสั่งต่อทันที“หา ให้ข้าพักก่อนสิ!’“3 2 1 หมดเวลาพัก”“เฟิงหลง! ไอ้เวร” มั