Lahat ng Kabanata ng ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Kabanata 81 - Kabanata 90

บทที่ 81 รายงานเส้นทางลับฟางเหนียงรู้สึกถึงสัมผัสร้อนและหนักแน่นที่หน้าผากไล้ลงมาที่แก้มแล้วจบลงที่ริมฝีปาก นางค่อยๆ ปรือตาขึ้นสะลึมสะลือเห็นใบหน้าคมคายอยู่ในระยะประชิด รอยยิ้มหวานถูกมอบให้ คนเพิ่งตื่นกะพริบตาเพื่อปรับภาพให้ชัดพอสบตากับแววตาระยิบระยับ เหตุการณ์น่าอายเมื่อคืนก็พลันแล่นเข้าสมองให้สร่างง่วง เสื้อผ้ายังคงหลุดลุ่ยเผยเนินเนื้อให้เขินอายดวงหน้าเรียวขึ้นสีระเรื่อจนคนมองรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังนึกเรื่องอะไรอยู่จึงหัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู อยากจะคลุกคลีกับนางต่อบนเตียงทว่าหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบของตนก็ทำให้เขาต้องลุกขึ้นเพื่อไปรายงานตัวกับแม่ทัพแดนประจิมร่วมกับองครักษ์ ป่านนี้คงมีคนไปรายงานกับแม่ทัพหวงแล้วเรื่องที่นางกลับมาถึงค่าย“อรุณสวัสดิ์ฟางเอ๋อร์”“อ...อรุณสวัสดิ์” เสียงหวานแผ่วเบาอย่างขวยเขิน ดวงตากลมโตหลุบมองต่ำไม่กล้าสบตา แต่เมื่อเลื่อนเจอแผงอกแกร่งเป็นมัดๆ ก็ต้องเงยหน้าขึ้นใหม่อย่างรวดเร็วทำไมไม่ใส่เสื้อให้มันดีๆ เล่าชายร่างสูงยิ้มไม่หุบขณะดันตัวลุกขึ้นแล้วดึงร่างบางขึ้นมาด้วย หวังเฟิงหลงตรวจดูแผลที่หลังและข้อมือคนตัวเล็กพบว่าดีขึ้นจากเมื่อคืน ถึงอย่างนั้นก็ทายาและ

บทที่ 83เด็กเผ่าซงนูฟางเหนียงเดินออกมาส่งเฟิงหลงที่หน้ากระโจม เมื่อบอกลาและอวยพรให้เดินทางปลอดภัยแก่เขาเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงโน้มตัวมาจุมพิตที่หน้าผากอีกครั้งโดยไม่สนใจสายตาทหารที่เดินผ่านไปมา หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวและถลึงตาใส่คนหน้าหนาที่เหมือนจะหนาขึ้นในทุกวัน เขาเพียงหัวเราะในลำคอชอบใจหลังจากมองแผ่นหลังหนาเดินจนลับสายตาไป นางก็กำลังจะหมุนตัวกลับเข้ากระโจมทว่าพบพลทหารราบเดินผ่านพร้อมเด็กน้อยสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่งทั้งสามสบตากันทันใดนั้นเสียงเล็กก็ตะโกนเรียก“มู่เหยียน!”เจ้าของชื่อเก่าสะดุ้ง สับสนไม่น้อยเพราะตนไม่น่าจะเคยไปรู้จักเด็กที่ไหนมาก่อน แต่ยังไม่ทันค้นความทรงจำเด็กชายตัวเล็กในเสื้อผ้าเนื้อหยาบก็วิ่งเข้ามากอดขานางแน่น เขาสูงเพียงต้นขานางเท่านั้น ตัวเล็กผอม ไว้ผมสั้นฟางเหนียงขมวดคิ้วสงสัย หากแต่มือบางยกลูบหัวเด็กชายไปมาพลางถามทหารราบ“เด็กพวกนี้มาจากไหน”“พวกเขาบอกว่าหลงทางมาขอรับ พรุ่งนี้ท่านแม่ทัพให้พาไปส่งเมืองที่ใกล้ที่สุด”หญิงสาวพยักหน้ารับ ก้มมองเด็กชายที่เกาะขาตนอยู่ ขณะที่เด็กสาวก็เดินมาหาซ้อนหลังและโอบไหล่เด็กชายตัวน้อยคนนี้เช่นกัน ดูท่าจะเป็นพี่น้องเพราะหน้าตาที

บทที่ 85สตรีไม่ได้อ่อนแอร่างบางขมวดคิ้วที่ได้ยินทั้งชื่อลี่จูและมู่เหยียนในหัวเริ่มประมวลผล ทั้งชื่อมู่เหยียนต้องมาจากเด็กทั้งสองคนนั้นแน่ๆ และมี่อิงที่เอาแต่ร้องไห้ขอโทษตลอดเวลา ตอนนี้มั่นใจแล้วว่าทั้งอาจิวและมี่อิงถูกส่งมาลวงให้นางถูกจับตัวมาหญิงสาวเกร็งคอมองไปด้านหลังเพื่อมองหาเด็กทั้งสองคน ไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งคู่ถึงทำเช่นนี้แต่ก็มองไม่เห็นสักพักม้ามาหยุดที่ป้อมหัวเมืองหนึ่ง ร่างสูงของทหารฉู่ลงจากม้าก่อนจะดึงให้หญิงสาวลงด้วย ฟางเหนียงกวาดสายตามองหาเด็กทั้งสองคนแต่ไม่พบ“ข้าส่งพวกนั้นกลับบ้านไปแล้ว” หัวหน้าทหารเหล่านี้กล่าวขึ้นเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้นขณะผลักไหล่นางให้ออกเดินเข้าป้อมไปเสียงอู้อี้ในลำคอของคนที่ถูกปิดปากไว้ดังขึ้นทำให้มือหนาดึงผ้าปิดปากลง“ปากบอกสตรีเช่นข้ารึมาเป็นทหาร แต่เจ้ากลับขี้ขลาดใช้เด็กเล็กๆ เป็นเครื่องมือ” เพียงสิ้นประโยคทหารรอบข้างก็หยุดชะงักและส่งสายตาเกรี้ยวกราดมายังนางทันที“ปากดีเช่นนี้ ข้าอยากลิ้มลองจริงๆ” ชายที่ผลักนางโน้มมากระซิบพร้อมหัวเราะในลำคอ“เจ้า!”ฟางเหนียงถลึงตาใส่ด้วยความโมโหที่พูดจาลวนลามเช่นนี้พร้อมสะบัดไหล่ให้มือหนาหลุดออกไปอย่างรังเ

บทที่ 87จับขังฟางเหนียงไม่ทันจะตอบหรือลืมตาด้วยซ้ำโดนกดหัวลงไปใหม่ เช่นเดิมตอนนางกำลังสูดลมหายใจอยู่ทำให้น้ำเข้าจมูกและปากโดยง่าย ครั้งนี้การกดหัวให้อยู่ใต้น้ำนานกว่าเดิม นางเจ็บปวดและทรมานอย่างสุดซึ้ง การขาดอากาศหายใจเช่นนี้และน้ำไหลเข้าเต็มปอดกระชากขึ้นมาก็ถามอีกรอบ“เข้าเมืองมาทำไม”“แค่กๆ”ฟางเหนียงสำลักน้ำจนหน้าแดง ตาพร่ามัว เผยอปากหอบเอาอากาศเหรินหาวรอสักพักไม่ได้กดหัวลงน้ำต่อ จนกระทั่งหญิงสาวตั้งตัวได้ เสียงหวานตอบสั่นเครือ“ข้ามาหาสามีเก่า”เหรินหาวส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนจะกดหัวนางลงน้ำอีกสองรอบ ทว่าหญิงสาวก็ยังตอบด้วยคำตอบเดิมคือมาหาสามีเก่า“สตรีเช่นเจ้ามาเป็นทหารทำไมฮึ อาชีพอื่นมีเยอะแยะ” เขาถามพลางชื่นชมในใจที่นางอดทนไม่ปริปากเลยแม้แต่น้อยแม้ตอนนี้จะรู้สึกทรมานก็ตามใบหน้าหวานแดงก่ำจากการโดนทรมาน มีคราบน้ำไหลตามกรอบหน้าถึงอย่างไรก็ตามดวงตากลมโตก็ยังคงฉายแววโอหัง วาจาโอ้อวด“สตรีเช่นข้าสามารถล้มเจ้าได้ก็แล้วกัน มีดีเช่นนี้ไม่เป็นทหารคงเสียดายแย่”เหรินหาวเบิกตากว้างก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาชอบใจ นิ้วเรียวลูบริมฝีปากบางสีชมพู“ถูกใจนัก” แล้วโน้มเข้ามาเพื่อลิ้มลองฟางเหน

บทที่ 89เด็กๆ มาเยี่ยมวันรุ่งขึ้นไม่รู้เป็นเพราะทหารแคว้นฉู่มีหน้าที่มากขึ้นหรืออย่างไร ถึงไม่มีใครมาไต่สวนนางเลยแม้แต่คนเดียว แต่ก็ดีเสียอีกทำให้หญิงสาวได้พักผ่อนฟางเหนียงรู้สึกไข้ขึ้นจากพิษบาดแผล หัวหนักจนแทบยกไม่ขึ้น ไอความร้อนแผ่ไปทั่วตัวและดวงตาพร่าเบลอแสงแดดลอดผ่านช่องลมเหนือหัวทำให้รู้ว่าขึ้นสู่วันใหม่แล้ว อาหารไม่มีตกถึงท้องมาหนึ่งวันเต็มทำให้เรี่ยวแรงถดถอยเสียงฝีเท้าดังตรงมาหยุดที่หน้ากรงหญิงสาวทำให้นางพยายามฝืนลืมตาขึ้นพบเป็นเหรินหาวสวมใส่ชุดเกราะเต็มยศ ใบหน้าคมยกยิ้มย่องเช่นเดิมก่อนจะนั่งยองๆ ลงหน้ากรง “เป็นอย่างไรบ้าง”ฟางเหนียงไม่ตอบรู้ว่าเขาถามไปเช่นนั้นไม่ได้อยากได้คำตอบจริงๆ ซึ่งร่างสูงก็ไม่ได้อะไร เหมือนเขากำลังสนุกอยู่ด้วยซ้ำที่นางพยศ“ข้ามาแสดงความเสียใจ”เสียงทุ้มเงียบไปจนหญิงสาวต้องเอ่ยปากถามในที่สุดด้วยเสียงแหบพร่า“เรื่องอะไร” “หึหึ แคว้นโจวช่างโง่งม รู้อยู่แก่ใจว่ากำลังพลน้อยกว่าแต่ก็ยังดื้อรั้นตั้งทัพบุกโจมตี”คนจากแคว้นโจวได้ยินก็เบิกตาขึ้นเล็กน้อย ไม่คิดว่าฝ่ายตนจะยังดื้อรั้นเช่นนั้น คาดว่าต้องมีแผน แต่แผนอะไรจะไปสู้กำลังที่เหนือกว่าและสมรภูมิที่ดีกว่