ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก! のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

“ท่านแม่เกิดอะไรขึ้นขอรับ” เสียงเล็กๆ ของเด็กชายตัวน้อยถามมารดาของตนด้วยความตื่นตระหนกยามรถม้าที่ตนนั่งเคลื่อนเร็วขึ้น เขากระเด้งกระดอนอยู่ในรถ ไม่ถึงหนึ่งลมหายใจมันก็ถูกหยุดอย่างแรงก่อนถึงจุดหมายเด็กชายเพียงชักชวนแม่ไปเที่ยวเล่นนอกเมืองเช่นปกติ ชื่นชมธรรมชาติและวิถีชาวบ้านหากแต่วันนี้ขากลับกลับผิดปกติไป สตรีในชุดสีขาวสะอาดผวาดึงลูกชายของตนมากอดไว้แน่น ก่อนจะยื่นมือไปเลิกผ้าม่านดูสถานการณ์ภายนอก ดวงตากลมโตเบิกกว้างตกใจเมื่อเห็นต้นเหตุที่ทำให้รถม้าต้องหยุด แล้วประตูก็ถูกกระชากเปิดออก เป็นสาวรับใช้คนสนิท“ท่านหญิง! รีบหนีกันเถอะเจ้าค่ะ!” “เฟิงหลง ไปลูก” นางอุ้มเด็กชายขึ้นแล้วถลาออกจากรถม้า วิ่งตรงไปยังม้าที่ใกล้ที่สุดเสียงฟาดฟันต่อสู้ดังสนั่นจนทำให้เด็กชายตัวน้อยซุกตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของมารดา มือเล็กกำเสื้อนางไว้แน่น เหลือบตามองภาพที่น่ากลัว เหล่าทหารที่เขารู้จักต่างพากันล้มลงไปนอนกับพื้น มีเสียงหัวเราะน่ารังเกียจจากอีกฝ่าย เขากลัวจนไม่อาจทนดูได้สุดท้ายก็ก้มหน้าลงกับไหล่ของมารดาเหมือนเดิมและกระชับแขนคล้องคอนางสองแม่ลูกขึ้นม้าอย่างทุลักทุเลโดยมีสาวใช้ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ หญิงสาวร่

“ไอ้เพื่อนเวร แล้วเจ้าก็ไม่บอกข้า”“เจ้าต่างหากที่ไม่บอกข้า” เขาสวนกลับด้วยความหงุดหงิด หากเขาไม่จับผิดหรือแอบไปพบเหตุการณ์หลังโขดหินนั้นเขามันก็คงยังไม่บอกเขาจนถึงทุกวันนี้สหายสนิทถอนหายใจเฮือกใหญ่“ช่างเรื่องนั้นก่อนเถิด เมื่อวานนางบอกกับหมิงเหมยไปว่าตัวเองเป็นผู้หญิงจึงได้เครียดอยู่ว่าคุณหนูหมิงจะเอาไปแจ้งทางการ” มันกอดอกเล่าเรื่องทั้งหมด “แต่เมื่อคืนข้าลองไปตามหาหนังสือประวัติศาสตร์ดูพบว่าสมัยก่อนก็มีทหารเป็นผู้หญิงอยู่คนหนึ่งเหมือนกัน”ถึงว่าใต้ตามันคล้ำราวกับคนไม่ได้นอนเช่นนี้“ข้าไปหานางแล้ว แต่นางเสียชีวิตไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน”เขาเล่าฝั่งตัวเองบ้างแล้วว่าบอกตนเตรียมตัวอะไรไว้บ้างสำหรับคนตัวเล็กหากถูกจับได้ขึ้นมาจนหลี่เฉิงไห่เลิกคิ้วสูง“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเตรียมการไว้ล่วงหน้าถึงเพียงนี้” ก่อนจะหรี่ตาจับผิด “เจ้าคิดอะไรกับนางหรืออย่างไร” คำถามท้ายดูน้ำเสียงจะติดห้วนไม่ชอบใจความจริงเขาก็พอรับรู้ได้ว่าสหายของตนสนใจมู่เหยียนอยู่พอสมควรถึงได้ยื่นมือช่วยเหลือนางอยู่เสมอ การพูดคุยดูสนิทสนมเป็นกันเอง หากแต่เขาไม่ยอมเช่นกัน“ไม่เช่นนั้นข้าจะนำนางมาไว้ข้างกายหรือ”หลี่เฉิงไห่หน้ามืดครึ

หลังจากได้รับความช่วยเหลือจากหน่วยลาดตระเวนเรียบร้อย เขาถูกพามารักษาตัวที่จวนของตนโดยมีองครักษ์สาวดูแลอยู่ไม่ห่าง ข้อดีของการบาดเจ็บก็เป็นเช่นนี้ นางตัวติดและดูแลเขาเป็นอย่างดีหัวใจเต้นลิงโลดเมื่อคนตัวเล็กยอมรับแต่โดยดีว่าเป็นห่วงเขา“องครักษ์ที่ไหนก็เป็นห่วงนายทั้งนั้น” แม้จะมีเหตุผลองครักษ์ห้อยท้ายมาก็ตามเมื่อพักรักษาตัวจนกลับมาแข็งแรง หวังเฟิงหลงก็ไม่รอช้าที่จะเดินทางมายังค่ายทหารทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองหลวงเป็นที่เรียบร้อย ฤดูเหมันต์มาถึงแล้ว อากาศหนาวเย็นและมีเกล็ดหิมะร่วงหล่นจากท้องฟ้า เขาจึงมอบเสื้อคลุมขนสัตว์ให้คนตัวเล็กบรรเทาความหนาวไปใส่ใช้ชีวิตร่วมกับคนตัวเล็กที่ค่ายเขามีความสุขดีเหลือเกิน ทว่าความสุขเริ่มถูกขัดขวางเมื่อหวงอวี่ถิงมาหาเขาถึงค่ายทหารเกือบทุกวัน ขณะที่มู่เหยียนแทบหนีหายไปจากเขามากขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ว่าในหัวเล็กๆ นั่นคิดอะไรอยู่ถึงได้พยายามให้เขาอยู่กับหวงอวี่ถิงสองคนเสมอ จะให้เอ่ยปากไล่คุณหนูหวงก็ทำไม่ได้เพราะตนสร้างเรื่องผิดใจกับตระกูลหวงเอาไว้แล้ว หากเพิ่มเรื่องไปอีกคงไม่ใช่เรื่องดี เพราะเขายังต้องการให้แม่ทัพหวงช่วยเหลือตนอยู่แต่วันนี้เขาจะไม่ยอมให้

หวังเฟิงหลงพามู่เหยียนส่งถึงมือหมอได้ทันการณ์ นางรอดปลอดภัยแล้วและพากลับมาพักฟื้นที่จวนในวันที่สอง หากแต่เรื่องที่มู่เหยียนเป็นหญิงก็ถูกเผยแพร่ออกไป เขาอยากจะอยู่ดูแลนางอย่างใกล้ชิดทว่าต้องไปจัดการเรื่องของนางจึงได้ฝากให้หมิงเหมยช่วยดูแลหลี่เฉิงไห่รู้ข่าวก็รีบเดินทางกลับเมืองหลวงด้วยเช่นกันหวังเฟิงหลงนำเรื่องมู่เหยียนเข้าราชสำนัก และนัดวันหารือกับฮ่องเต้และเสนาบดีกลาโหม ร่างสูงตั้งใจเข้าเฝ้าก่อนกำหนดการเพื่อคุยกับสหายอย่าง เหวินซ่าน ฝ่าบาทโบกมือไล่ให้ทุกคนออกจากห้องแล้วกลับมาเป็นเหวินซ่าน“ข้าว่าแล้วว่านางต้องเป็นหญิง” หมอนั่นกอดอกหน้าเครียดไม่ต่างกันเขาจับสงสัยได้ตั้งแต่แรก เพราะหวังเฟิงหลงสหายคนนี้อ่อนโยนขึ้นเป็นพิเศษและแน่นอนหงุดหงิดได้ง่ายเมื่อเขากลั่นแกล้งองครักษ์ ท่าทีของสหายที่มีต่อนางชัดเจนเหลือเกิน“กฎหมายของแคว้นโจวไม่มีข้อห้ามให้สตรีเข้ามารับราชการทหาร” หวังเฟิงหลงเข้าเรื่องทันที“ข้าเข้าใจที่เจ้าจะสื่อ หากแต่นางโกหกมาตั้งแต่แรก”เหวินซ่านถอนหายใจเสียงดังใช่ ชายหนุ่มก็รู้เรื่องนี้ดี ถ้ามู่เหยียนไม่ได้ปลอมตัวและอาสามาเป็นทหารในร่างสตรีคงไม่มีความผิด แต่ทำเช่นนั้นใครเล่าจ

ไห่เหมย 2 โจรเด็ดบุปผาเพราะการกระทำที่อุกอาจและแปลกประหลาดของหลี่เฉิงไห่ บุรุษหน้าสวยแต่ปากร้ายในวันนั้นทำให้นางถึงกลับไปไม่เป็น ความเขินอายมีมากจนไม่อาจสบตากับเขาได้ รู้สึกตัวอีกทีก็โดนพามาส่งที่จวนแล้วหมิงเหมยคนนี้ขอซ่อนตัวจากเขาไปสักพักแล้วกัน“วันนี้ไม่ไปออกไหนหรือเจ้าคะ” เสี่ยวชิงสาวใช้คนสนิทถามขณะเข้ามาทำผมให้เด็กสาวส่ายหน้าเป็นคำตอบ สร้างความงุนงงให้แก่สาวใช้เป็นอย่างมาก ตั้งแต่กลับจากตลาดท่าเรือคุณหนูก็มีท่าทางแปลกไป กลับมาถึงจวนก่อนโดยทิ้งให้นางรอแกร่วอยู่ที่รถม้า นางและคุณชายหลานตามหาตัวกันให้วุ่น สุดท้ายคุณหนูบอกว่าไข้ขึ้นจนหน้าแดงก่ำถึงได้กลับมาก่อนผิดวิสัยนักห้าวันมาแล้วที่นางเก็บตัวอยู่แต่ในจวนคุณชายหลานมาหาทุกวันซึ่งนางก็แสร้งว่าป่วยออดๆ แอดๆ ไม่อยากออกจากจวนไปไหนเลยชวนกันนั่งคุย จิบชาและกินอาหารกันภายในนี้ ซึ่งคุณชายหลานก็ไม่ได้ว่าอะไรตอบตกลงและคอยนำของมาฝากอยู่เสมอ“คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินหวังมาหาเจ้าค่ะ” สาวใช้เข้ามาแจ้งหมิงเหมยที่กำลังวาดภาพธรรมชาติอยู่ในศาลากลางสวนได้ยินจึงรีบวางพู่กัน ตรงไปยังเรือนรับรองทันที นางไม่ได้เจอพี่ฟางมาห้าวันแล้วคิดถึงนัก ก่อนจะกระโด