Lahat ng Kabanata ng ท่านแม่ทัพ ข้าไม่ใช่นางเอก!: Kabanata 121 - Kabanata 130

หลี่เฉิงไห่ไม่รอช้าที่จะลิ้มลองภูเขางามตรงหน้า ลิ้นเปียกชื้นไล้รอบเต้าก่อนจะมาหยุดที่ยอดเขา เลียวนให้คนตัวเล็กเสียวซ่าน ปลายเท้าจิกเกร็ง เหมือนร่างสูงจะชื่นชอบตรงนี้เป็นพิเศษจึงได้ขบเม้มและดูดดึงจนยอดถันตั้ง“อืม”หวานอร่อยยิ่งนัก คนตัวสูงหน้ามืด ใช้จังหวะที่เด็กสาวเคลิบเคลิ้มไม่ทันตั้งตัวดึงผ้าห่มทิ้งและถอดเสื้อผ้าของนางออกจนหมด ปลอกเปลือกบุปผางามจนเปลือยเปล่าใต้ร่างแสงจันทร์สาดสะท้อนผิวขาวเนียนที่บัดนี้เริ่มแดงชมพูเพราะเจ้าของกำลังวาบหวามและขวยเขิน ใบหน้าหวานยู่ยี่พยายามกลั้นเสียง ดวงตาปรือฉ่ำขึ้นมองจนหลี่เฉิงไห่น้อยผงาดทักทายเหมยน้อยหมิงเหมยสมองขาวโพลนไปหมด ยิ่งสัมผัสถึงแท่งร้อนแทบลวกที่หว่างขาก็สะดุ้งถดถอยหนีจนมือหนาต้องรั้งตรึงสะโพกไว้ นางจะทนไม่ไหวแล้ว“หะ ไห่เกอ อื้อ พอแล้ว...”หวังเรียกเขาเช่นนี้ให้ร่างสูงพึงพอใจแล้วเลิกลาทว่ากลับทำให้คนฟังเกิดอารมณ์จนแทบสิ้นสติ“เจ้า... ยั่วยวนเกินไปแล้ว” เสียงทุ้มคำรามในลำคอ ความคิดที่จะลงโทษเพียงจูบเท่านั้นสลายหายไปทันที เขาก้มลงบดจูบขยี้ริมฝีปากที่เรียกเขาอย่างอ่อนหวานเช่นนั้นตนรีบถอดชุดออกเปลือยเปล่าเป็นเพื่อนนาง มือเล็กรีบทาบอกแกร่งเพ

หมิงเหมยเม้มปากกลั้นเสียงหวานยามลิ้นร้ายวนรอบยอดหน้าอกแล้วดูดดึงราวกับจะมีน้ำนมออกมา หัวสมองเริ่มมึนเบลอแต่นางคิดไว้แล้วว่าตัวเองจะไม่ยอมเขาอีกต่อไป วิชาป้องกันตัวที่ฝึกฝนมาจะต้องถูกนำมาใช้ เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าระงับความเสียวสะท้าน แล้วกระแทกเข่าเข้าจุดยุทธศาสตร์ของบุรุษ“อุ๊บ!” หลี่เฉิงไห่กระตุกร้องไม่คาดคิดว่าเด็กสาวจะทำเช่นนั้น ปากร้อนปล่อยยอดถันทำให้หมิงเหมยมีโอกาสหนีถดตัวขึ้นหัวเตียงแต่ก็ถูกมือหนาจับสะโพกลากลงมากลับที่เดิม“เหมยเอ๋อร์...” เสียงทุ้มกดต่ำระงับความเจ็บปวด ถึงจะไม่ได้แรงมากแต่ก็โดนเข้าเต็มๆ“ข...ข้าไม่ยอมหรอกนะ ข้าเรียนวิชาป้องกันตัวแล้วท่านไม่มีทางเอาเปรียบข้าอีกต่อไป!”เสียงหวานกล่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ ในตอนแรกเมื่อสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่กำลังขุ่นมัวก่อนจะทำใจฮึดสู้ ใบหน้าคมคายแดงก่ำและมืดครึ้มจนดูไม่ออกว่ากำลังโกรธหรือเจ็บกันแน่ อาจจะทั้งสองอย่าง“ดี ดี” หลี่เฉิงไห่กลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ หายไปไม่กี่เดือนเด็กน้อยกล้าขัดขืนเขาเสียแล้วมือเล็กเริ่มดันและทุบตีอกแกร่งให้ถอยห่างออกไปตนจะได้เป็นอิสระ“เช่นนั้นให้ข้าทดสอบเจ้าเถิด” ว่าจบมือหนาก็รวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้หม

ไห่เหมย 4 หมิงเหมยแต่งงานกับหลี่เฉิงไห่มาได้เกือบหนึ่งปีแล้ว ย้ายมาอยู่จวนตระกูลหลี่ บิดาและมารดาของเขาช่างใจดีและเอ็นดูนางเสียเหลือเกินทำให้นางไม่รู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวที่ต้องแยกห่างจากพ่อแม่ สาวใช้คนสนิทตามมาดูแลรับใช้ที่จวนด้วยสองคนหลี่เฉิงไห่ได้วันหยุดพักผ่อนมาหนึ่งอาทิตย์หลังจากไปฝึกที่ค่ายทหารสามเดือนที่ผ่านมา ถ้าไม่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเขาก็มักจะเข้าไปอ่านตำราในห้องสมุดหลักหรือไม่ก็ไปฝึกซ้อมที่จวนพี่เฟิงหลงเป็นประจำ เห็นเป็นคนเช่นนั้นไม่ยักคิดว่าชอบอ่านตำราวันนี้ร่างสูงอยู่ที่ห้องสมุดมาชั่วยามหนึ่งแล้ว หมิงเหมยเดินถือขนมหวานที่ตนทำเองและชาร้อนตรงไปห้องสมุดเพื่อไปหาสามีของตน ยามแรกที่เห็นห้องสมุดจวนหลี่ก็ต้องตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าจะมีห้องสมุดใหญ่เช่นนี้ภายในจวน ชั้นหนังสือเรียงกันเป็นแถวเป็นระเบียบ มีโต๊ะไม้ไว้สำหรับอ่านหนังสือและทำงานไปได้ในตัว ด้านหลังเป็นหน้าต่างบานใหญ่ให้วิวทิวทัศน์ของสวนและให้แสงส่องผ่านเมื่อเด็กสาวมาถึงและเข้าไปก็พบร่างสูงใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดหวานอยู่ในทีกำลังอ่านตำราอยู่ที่โต๊ะไม้ ตนจึงเดินไปวางถาดอาหารที่โต๊ะเล็กใกล้กันนั้น หลี่เฉิงไห่เงยหน้าขึ้นจากตำร

ตอนพิเศษ (3) เฟิงฟาง 1 การนวดที่ดี            งานสมรสระหว่างหลี่เฉิงไห่และหมิงเหมยเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย หวังฟางเหนียงและหวังเฟิงหลงไปเข้าร่วมแสดงความยินดีกว่าจะกลับมายังจวนก็พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หญิงสาวเปลี่ยนเป็นชุดนอนขึ้นเตียงขณะที่ร่างสูงตามขึ้นมาติดๆ          คนตัวเล็กพลิกตัวตะแคงไปหาคนข้างกายแล้วเอ่ยขึ้นมา          “เหมยเอ๋อร์วันนี้สวยมากเลยเนาะ”          หวังเฟิงหลงครางรับในลำคอ น้องสาวที่ตามเขาแจยามเด็กบัดนี้โตเป็นสาวสะพรั่งงดงามอย่างที่ภรรยาเขากล่าวไว้ยิ่งนัก โดยเฉพาะวันนี้วันยินดีสำหรับทั้งคู่ เขาก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าทั้งคู่ไปตกลงปลงใจกันตั้งแต่เมื่อไร เมื่อถามฟางเอ๋อร์ก็โดนดุว่าเขาความรู้สึกช้า นางรับรู้ได้ตั้งนานแล้

“ไม่มีใครมาแถวนี้หรอก”ว่าจบก็รั้งท้ายทอยนางขึ้นรับจูบของตน ขบเม้มเรียวปากนุ่มอย่างหยอกล้อ มือไม่อยู่นิ่งชอนไชเข้าสู่ช่องทางบีบรัด ก่อนจะชักเข้าชักออก บางครั้งก็งอเกร็งจนน้ำหวานจากบุปผาไหลซึมจนเปียกชุ่ม “อื้อ อือ”ถึงจะเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักหากแต่เป็นนอกจวน นอกห้องนอน ท่ามกลางธรรมชาติเช่นนี้อย่างไรเสียนางก็อายและตื่นเต้นกลัวโดนจับได้อยู่ดี เพราะความตื่นเต้นทำให้ร่องของตนตอดรัดแน่น ประกอบกับนิ้วเรียวเร่งจังหวะ ส่วนอีกข้างก็สอดผ่านสาบเสื้อล้วงไปใต้ตู้โตวสีขาวเกาะกุมหน้าอก“ใหญ่ขึ้นหรือเปล่าหืม”เสียงทุ้มถามกระเส่า พลางบีบเคล้นทรวงอก ฟางเหนียงกลั้นเสียงครางหวานไม่ยอมตอบ ได้แต่ซุกหน้าลงกับอกแกร่งอำพรางใบหน้าของตน“เพราะได้คนนวดดีแน่ๆ” เขากล่าวอย่างภาคภูมิใจที่ซอกคอหอม ยังคงทำหน้าที่เป็นหมอนวดที่ดี สลับฝั่งนวดสองข้างให้เท่าเทียม มือล่างก็ขยับไม่ลดละ“อื้อออ” มือเล็กเกาะเสื้อคนขี้โม้ไว้แน่น ลมหายใจเริ่มหอบหนัก ขาอ้ากว้างขึ้นอย่างเผลอไผลยิ่งลิ้นร้อนเลียป้ายความชื้นจากต้นคอ