جميع فصول : الفصل -الفصل 90

จางเว่ยรับพระบัญชาโดยมิกล้าซักถามต่อ เพียงค้อมกายลงต่ำอย่างนอบน้อม เพราะรู้ดีว่าฉีอ๋องตัดสินพระทัยแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดเปลี่ยนแปลงได้"เจ้าไปพักเถอะ เปิ่นหวางจะเข้านอนแล้ว" เฉินเสวียนไท่กล่าวต่อ พลางยกมือโบกเบา ๆ เป็นเชิงให้ขันทีคนสนิทถอยออกไป สีหน้าคล้ายเหน็ดเหนื่อยจากราชกิจตลอดทั้งวัน"พ่ะย่ะค่ะ"จางเว่ยขานรับอีกครั้ง ก่อนประสานมือคารวะ แล้วค่อย ๆ ถอยออกจากห้อง ปิดบานประตูลงอย่างแผ่วเบา มิให้รบกวนการพักผ่อนของผู้เป็นนายเมื่อภายในเรือนไป๋เฟิ่งกลับคืนสู่ความเงียบงัน เฉินเสวียนไท่จึงทอดสายตามองเปลวเทียนที่ไหวเอนอยู่เบื้องหน้า ความคิดค่อย ๆ ย้อนกลับไปยังปณิธานที่ตนยึดถือมาตลอด นับแต่วันที่รับหรงเยียนเหมยเข้ามาเป็นพระชายาโดยเฉพาะหลังจากครั้งนั้น ครั้งที่นางเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้ง เพราะความอิจฉาริษยาของบรรดาสตรีในเรือนหลังเหตุการณ์วันนั้นทำให้เขาตัดสินใจเด็ดขาดว่า จะไม่มีวันปล่อยให้เรื่องเช่นเดิมเกิดขึ้นซ้ำอีกเป็นครั้งที่สองแม้การแต่งงานระหว่างเขากับหรงเยียนเหมยจะเริ่มต้นขึ้นด้วยผลประโยชน์เขาแต่งนาง เพราะมีเหตุผลของตน ส่วนนางก็แต่งเขา เพราะมีเหตุผลของนาง ระหว่างพวกเขา ไม่เคยมีคำว่าควา

“พี่หลงไท่เป็นอันใดไปหรือเพคะ” หรงเยียนเหมยเอียงหน้าถามด้วยรอยยิ้มละไม แววตาลึกล้ำฉายความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อเห็นฉีอ๋องผู้สุขุมถูกต้อนจนกล่าวสิ่งใดไม่ออก ภาพเช่นนี้นับว่าพบเห็นได้ยากยิ่งสาวน้อยค่อย ๆ ยกมือเรียวขึ้นวางบนต้นขาแกร่งของเขา ก่อนลูบไล้อย่างแช่มช้า ปลายนิ้วเคลื่อนผ่านกล้ามเนื้อที่ตึงแน่นอย่างไม่รีบร้อน ขณะที่ดวงตาคู่งามยังคงสบประสานกับดวงตาคมของบุรุษตรงหน้าโดยไม่คิดหลบเลี่ยงลมหายใจของเฉินเสวียนไท่ค่อย ๆ หนักหน่วงขึ้นทีละน้อย เมื่อสัมผัสอ่อนนุ่มจากปลายนิ้วของนางเคลื่อนผ่านบริเวณอ่อนไหวของร่างกาย“อึก...” เสียงครางต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอของฉีอ๋องอย่างสุดจะข่มกลั้น ลูกกระเดือกแข็งแกร่งขยับขึ้นลงเชื่องช้า ขณะที่สองมือกำแน่นอยู่ข้างกาย ราวกับกำลังใช้ความอดกลั้นทั้งหมดที่มีเพื่อควบคุมตนเองมิให้เสียอาการไปมากกว่านี้“ดูสิเพคะ พี่หลงไท่หน้าแดง หูแดงไปหมดแล้ว น่ารักเสียจริง”หรงเยียนเหมย กล่าวพลางหัวเราะคิกไปพลาง นางเอียงหน้ามองเขาด้วยสีหน้าพึงพอใจ แววตาคู่งามเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ มุมปากแดงระเรื่อของหรงเยียนเหมยยกโค้งขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเผยรอยยิ้มงดงามจนชวนหลงใหล ทว่าใ

รุ่งอรุณมาเยือน แสงตะวันส่องผ่านหน้าต่างไม้ฉลุลายเข้ามาในโถงเสวย กลิ่นชาร้อนและอาหารเช้าลอยอวลอยู่ในอากาศ บ่าวรับใช้ต่างยืนประจำที่อย่างสำรวม ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงรบกวนทว่าความสงบภายนอกกลับตรงข้ามกับอารมณ์ของฉีอ๋องโดยสิ้นเชิงเฉินเสวียนไท่นั่งอยู่หลังโต๊ะเสวยตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีเข้ม พระพักตร์หล่อเหลาคมคายยังคงเรียบนิ่งเช่นทุกวัน ทว่าใต้สีหน้าเย็นชานั้นกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิดจนแทบกลืนอาหารไม่ลงเมื่อคืนเขาฝันถึงหรงเยียนเหมย ซึ่งหากเป็นฝันธรรมดาทั่วไป เขาคงมิร้อนรุ่มอยู่เช่นนี้เป็นแน่ แต่ฝันนั้นกลับเป็นความฝันวสันต์สำหรับบุรุษ จนเขาเสียการควบคุมร่างกาย ตื่นขึ้นมาเพราะระเบิดสายธารชีวิตออกมาน่าขายหน้ายิ่งนัก!เพียงนึกถึงความฝันนั้น ภาพต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวจนเสียสมาธิ เฉินเสวียนไท่ต้องสวดมนต์อยู่นานกว่าจะควบคุมอารมณ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้น เช้าวันนี้ใบหน้าของเขาก็ยังดูอิดโรยราวกับอดนอนมาหลายคืนบรรยากาศรอบโต๊ะเสวยจึงตึงเครียดเสียจนบ่าวรับใช้แทบไม่กล้าหายใจแรง เพราะฉีอ๋องอารมณ์ร้ายเพียงใด ทุกคนล้วนกระจ่างถ้วยชาถูกยกขึ้นจิบเชื่องช้า หวังใช้ความร้อนและก

“หรงเยียนเหมย”น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น จนเฉากงกงแอบกลืนน้ำลาย เสี่ยวลั่วก็ก้มหน้าต่ำกว่าเดิม มีเพียงเจ้าของชื่อเท่านั้นที่ยังไม่รู้สึกถึงอันตราย หรงเยียนเหมยตักโจ๊กเข้าปาก เคี้ยวช้า ๆ กลืนลงไปแล้วจึงเงยหน้าขึ้น“เพคะ”“กินข้าวของเจ้าไปเถอะ หากจะเอาแต่พูดจาไร้สาระ” เสียงของเฉินเสวียนไท่ยิ่งพูดยิ่งเยียบเย็น“ได้เพคะ” แต่หญิงสาวกลับตอบรับอย่างว่าง่ายจนเฉินเสวียนไท่เริ่มผ่อนลมหายใจคิดว่าดียิ่ง เจ้าตัวแสบวันนี้ไม่ดื้อแล้วเขาไม่ต้องเหนื่อยมากทว่าเพียงครู่เดียว นางก็เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาหงส์เป็นประกายซุกซน ก่อนจะพยักหน้าไปทางพระสวามีแล้วกล่าวท้วงขึ้นเสียงหวาน“ว่าแต่เหตุใดพี่หลงไท่จึงหูแดง” กล่าวจบก็นิ้วเรียวชี้ไปทางใบหูของเขาอย่างไม่เกรงใจ“โจ๊กร้อนไปหรือเพคะ” ถามจบมุมปากของหรงเยียนเหมยกระตุกขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ากำลังกลั้นหัวเราะ“ให้เยียนเหมยเป่าให้หรือไม่”ไม่พูดเปล่า เด็กสาวยังชะโงกตัวข้ามโต๊ะมาเล็กน้อย หยิบช้อนกระเบื้องขึ้นมาตักโจ๊กจากถ้วยของตน ก่อนก้มหน้าลงเป่าเบา ๆไอร้อนสีขาวลอยอยู่เหนือช้อน แก้มขาวนุ่มพองขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะลมหายใจ ก่อนช้อนโจ๊กจะถูกยื่นมาตรงหน้าฉีอ๋องหรง

“หรือหากพระชายามิวางใจสองคนนี้ ให้หม่อมฉันไปเองก็ได้”สตรีวัยเกือบจะสามสิบปีเสนอขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในสายตาของเหลียงหมัวมัว หรงเยียนเหมยมิใช่เพียงนายหญิง นางเฝ้ามองเด็กน้อยคนหนึ่งเติบโตมาตั้งแต่อายุห้าขวบ จนกลายเป็นสตรีที่งดงามและเก่งกาจเช่นทุกวันนี้ ต่อให้ต้องเสี่ยงอันตรายแทนอีกฝ่าย นางก็ยินดีหรงเยียนเหมยฟังคนสนิทผู้เปรียบเสมือนแม่นมของตน ก่อนส่ายหน้า เรื่องนี้หญิงสาวย่อมไม่อาจส่งผู้อื่นไป ปี้ฟางกับปี้อี้มีฝีมือก็จริงแต่ใจเหี้ยมมิเท่านางแน่ ยิ่งเป็นเหลียงหมัวมัวนางยิ่งไม่ยินยอม“มิได้”น้ำเสียงของพระชายาฉีหนักแน่นขึ้นทันทียามคิดถึงโจรกลุ่มนั้นที่บังอาจลูบคมเถ้าแก่เนี้ยโม่เหมย ยิ่งคิดว่าเหลียงหมัวมัวเป็นเพียงสตรีวังหลัง ไม่มีแม้แต่วรยุทธ์ นางไม่มีวันยอมให้อีกฝ่ายไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด“เหลียงหมัวมัวย่อมทราบดี การไปครั้งนี้อาจต้องปราบโจร”หญิงสาววางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ดวงตาคู่งามซึ่งเมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความคับแค้นแต่มิใช่เรื่องที่เฉินเสวียนไท่ตัดค่าขนมตนอยู่เก้าส่วน ใบหน้างามล่มเมืองฉายแววเฉียบคม รอบกายอรชรเผยกลิ่นอายอำมหิตจนเหลียงหมัวมัวยังขนลุก“พวกท่านทำไม่ไหวหรอก”ภายในห้องเงียบล