All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 51 - Chapter 60

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาคู่งามของเด็กสาวก็พลันเปล่งประกายขึ้นเจ็ดส่วน เพราะเรื่องชิงรักหักสวาทเหล่านั้นไร้ค่าสำหรับหรงเยียนเหมยมานานแล้ว ความรักไฉนเลยจะคงทนเงินทองสิจึงแน่นอน......วันนี้นี่แหละ ของรับขวัญสะใภ้ใหม่มากมายจะลอยเข้ากระเป๋าของนางตั้งแต่เฝิงไทเฮา ฮ่องเต้ หยางฮองเฮา สวีหวงกุ้ยเฟย ไปจนถึงเหล่าสนมชั้นสูงทั้งหลาย ล้วนไม่มีทางยอมพลาดโอกาสเอาหน้า ต่างต้องงัดของล้ำค่าออกมาถวายกันทั้งนั้นยิ่งคิด ริมฝีปากของหรงเยียนเหมยก็ยิ่งยากจะห้ามรอยยิ้มปรีดา ราวกับมองเห็นหีบสมบัติทองคำกำลังเปิดอ้ารอให้นางกอบโกยอยู่ตรงหน้า แม้มิใช่การปล้นอย่างโจ่งแจ้ง แต่วันนี้อย่างไรเสีย นางก็คงได้ทรัพย์สินกลับไปไม่ต่ำกว่าหลักล้านตำลึงแต่ถึงอย่างนั้น...ลึกลงไปในหัวใจ นางก็ยังคิดถึงสวีหวงกุ้ยเฟยอยู่ไม่น้อย เนื่องจาก ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตที่ราบรื่นและสุขสบายของหรงเยียนเหมยเป็นเพราะผู้ใดนางรู้ดีกว่าใคร หากไม่มีสวีหวงกุ้ยเฟยคอยเอ็นดูและปกป้อง เด็กกำพร้าคนหนึ่งในวังหลวงคงไม่มีวันเติบโตมาได้อย่างสงบสุข ไม่อาจทำเรื่องตามใจตนได้มากมาย ทั้งเปิดโรงเตี๊ยมเปิดโรงน้ำชา ทำร้านเครื่องหอม ขายสมุนไพร ไปจนถึงเปิดสำนัก

"เสี่ยวเฟิ่งจะพยายามอดทนให้มาก" สิ้นคำ เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นทั่วตำหนักแม้แต่นางกำนัลอาวุโสที่สำรวมที่สุดยังหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แน่นอนว่าเฝิงไทเฮาถึงกับหัวเราะเสียงดังกว่าผู้ใด ก่อนส่ายหน้าอย่างเอ็นดู"เด็กคนนี้ ช่างพูดจริง"แต่มีเพียงหรงเยียนเหมยเท่านั้นที่รู้ นางไม่ได้พูดเล่นแม้แต่คำเดียว กับสวามีต่ำช้าผู้นั้น หากไม่อดทน เกรงว่านางคงได้หยิบแจกันฟาดหัวเขาเข้าสักวัน...ไม่สิแจกันแพงเกินไป เสียดายของ เอาไม้กวาดก็พอ คิดได้ดังนั้น เด็กสาวก็รีบเก็บสีหน้าเรียบร้อยทันที ราวกับเมื่อครู่นางไม่ได้กำลังคำนวณต้นทุนค่าเสียหายอยู่ในใจเฝิงไทเฮาโบกมือเบา ๆ"นำมา"หมัวมัวคนสนิทของเฝิงไทเฮารีบเดินเข้ามา ประคองกล่องไม้จันทน์สีแดงเข้มใบหนึ่ง พร้อมโฉนดที่ดินอีกหลายแผ่นวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเมื่อเปิดฝากล่องเท่านั้น ประกายสีทองก็ส่องสะท้อนออกมาจนผู้คนต้องหรี่ตา ไม่ถึงเสี้ยวลมหายใจ ภาพภายในก็เผยออกมาว่า คือปิ่นทองฝังหยกขาว แกะสลักเป็นหงส์กำลังสยายปีกโผบินเส้นขนทุกเส้นละเอียดประณีตราวกับมีชีวิต สีทองผ่านกาลเวลามาหลายสิบปีแต่ยังเปล่งประกายงดงามไร้ตำหนิ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นของเก่าอันล้ำค่าที่ได้รับการดูแลอย

'แต่หากฮ่องเต้จะประทานให้สักสิบห้าแห่ง หากข้าปฏิเสธก็คงเสียมารยาทเกินไป'ยิ่งคิด ฝีเท้าของนางก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับเกรงว่าฮ่องเต้จะเปลี่ยนพระทัยไม่สิ เปลี่ยนพระดำริเสียก่อนเฉินเสวียนไท่เหลือบมองอยู่หลายครา ก่อนลอบถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดหรงเยียนเหมยชื่นชอบเงินทองอย่างเปิดเผย ยิ่งกว่าพ่อค้าที่เห็นทรัพย์เป็นชีวิตเสียอีก ต่อให้วันหนึ่งมีภูเขาทองกองอยู่ตรงหน้า นางก็คงยังเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกายว่า"มีอีกหรือไม่"ไม่นานนัก ขบวนของสองพระโอรสฮองเต้เฉินตี้จงกับสะใภ้ใหม่ก็เคลื่อนมาถึงตำหนักหลงอูคู่ขององค์รัชทายาทได้รับเชิญเข้าเฝ้าก่อน ส่วนองค์ชายเจ็ดและพระชายาจำต้องรออยู่ด้านนอกตามธรรมเนียม กว่าพิธีถวายพระพร ยกน้ำชา รับโอวาท และรับพระราชทานของกำนัลจะแล้วเสร็จ ก็ล่วงเลยไปพักใหญ่ระหว่างนั้น สองสามีภรรยาแห่งตำหนักเหมันต์สบตากันอยู่หลายครั้ง แม้ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยวาจา แต่สายตาของทั้งคู่กลับสื่อสารกันอย่างเงียบงัน ราวกับมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจความหมายซึ่งซ่อนอยู่ภายในกระทั่งในที่สุด ประตูห้องทรงอักษรก็เปิดออกอีกครั้ง

“ไม่รู้ว่าลับหลังเจิ้น เจ้ารังแกเจ้าสาวพระราชทานเช่นไรบ้าง เห็นทีคงเป็นจริงดังที่ไท่จื่อทูลกระมัง”ลำบากพระองค์แล้วจริง ๆ ไอ้ลูกตัวดี สร้างปัญหาจนผู้เป็นบิดาต้องแสร้งแสดงงิ้วบทบิดาผู้โหดเหี้ยมเสียเองเหนื่อยยิ่งนัก เกิดเป็นบิดาของเจ้าหลานเต่าหลงไท่“ก็แล้วแต่เสด็จพ่อจะทรงคิด”ยังอีก...ยังไม่เลิกกล่าววาจายั่วยุโทสะฮ่องเต้อีกหรงเยียนเหมยคิดอย่างโมโห เด็กสาวอยากเอามือไปบีบปากเฉินเสวียนไท่ให้เงียบเสียจริง แต่ก็ไม่กล้า เพราะรู้ดีว่าฮ่องเต้เฉินเสวียนจ้งที่กำลังแสร้งเดือดดาลอยู่นี้ แท้จริงแล้วกำลังปกป้ององค์ชายเจ็ดอยู่ต่างหากและที่ฝ่าบาททำเช่นนี้ย่อมหมายความเป็นอื่นมิได้นอกจากพระองค์ทรงรักเฉินเสวียนไท่เกินกว่าพระโอรสทั้งหมดทีทรงมี“เจ้าถึงกับกล้าทำให้เจ้าสาวพระราชทานเกือบสิ้นชีวิตยังไม่พอ ยังกล้าโกหกเจิ้นอีก! หากมิใช่เพราะไท่จื่อ เจิ้นคงถูกเจ้าปิดหูปิดตาไปอีกนาน!”ความหมายที่แท้จริงของฮ่องเต้ก็คือ...เหตุใดเจ้าจึงไม่ระวังตัว ปล่อยให้ศัตรูส่งคนมาแฝงกายอยู่ใกล้ชิดถึงเพียงนี้ บิดาช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้แล้วแต่ภายนอก ฮ่องเต้ยังคงต้องทรงแสดงพระอาการเดือดดาลให้ทุกคนเห็นว่าพระองค์ทรงกริ้วอย่างแ

"นี่เจ้า...นี่เจ้า...เจ้าขอร้องแทนไอ้ลูกชั่วหรือ?"จักรพรรดิเฉินตี้จงถึงกับตรัสไม่ออกอยู่ชั่วขณะ ภายในพระทัยพลันรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอย่างประหลาดช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน'เจิ้นเลือกสะใภ้ไม่ผิดคนจริง ๆ'บุตรชายของพระองค์ทำเรื่องเหลวไหลถึงเพียงนั้น แต่หรงเยียนเหมยกลับยังคงปกป้องอีกฝ่ายโดยมิคิดโทษเคืองแม้แต่น้อยยิ่งคิดก็ยิ่งสงสารเด็กสาวผู้นี้ จิตใจดีงาม ซื่อสัตย์ และหนักแน่นเกินกว่าจะพบเห็นได้ง่ายในราชสำนักที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งหลอกลวง"เพคะ ฝ่าบาท ทรงเมตตาพี่หลงไท่ด้วย เขามิได้ทำเรื่องผิดต่อเสี่ยวเฟิ่ง มีแต่ปกป้องเพคะ ที่เขาทำทั้งหมด พี่หลงไท่ตั้งใจปกป้องชื่อเสียงของเสี่ยวเฟิ่งจริงๆ"หรงเยียนเหมยเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ปลายจมูกแดงระเรื่อ ดวงตาคู่งามชุ่มไปด้วยหยาดน้ำใส ยามเอ่ยวาจาแต่ละคำ เสียงกลับสั่นเครือเพราะแรงสะอื้น ฟังแล้วชวนให้ผู้คนรู้สึกเวทนายิ่งนัก"ได้โปรดอย่าลงโทษพี่หลงไท่ของหม่อมฉันเลย หากจะลงโทษ ก็ลงโทษเสี่ยวเฟิ่งเถิดเพคะ"น้ำเสียงของเด็กสาวสั่นเครือ ราวกับทุกถ้อยคำล้วนกลั่นออกมาจากหัวใจ"เพราะคนที่ผิดล้วนเป็นเสี่ยวเฟิ่งทั้งสิ้น มิใช่หลงไท่"กล่าวจบ นางก็ยกมือประสานขึ้นเหนือหน้