All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 51 - Chapter 60

'แต่หากฮ่องเต้จะประทานให้สักสิบห้าแห่ง หากข้าปฏิเสธก็คงเสียมารยาทเกินไป'ยิ่งคิด ฝีเท้าของนางก็ยิ่งเร่งเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับเกรงว่าฮ่องเต้จะเปลี่ยนพระทัยไม่สิ เปลี่ยนพระดำริเสียก่อนเฉินเสวียนไท่เหลือบมองอยู่หลายครา ก่อนลอบถอนหายใจแล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าสตรีผู้นี้กำลังคิดสิ่งใดหรงเยียนเหมยชื่นชอบเงินทองอย่างเปิดเผย ยิ่งกว่าพ่อค้าที่เห็นทรัพย์เป็นชีวิตเสียอีก ต่อให้วันหนึ่งมีภูเขาทองกองอยู่ตรงหน้า นางก็คงยังเอ่ยถามด้วยแววตาเป็นประกายว่า"มีอีกหรือไม่"ไม่นานนัก ขบวนของสองพระโอรสฮองเต้เฉินตี้จงกับสะใภ้ใหม่ก็เคลื่อนมาถึงตำหนักหลงอูคู่ขององค์รัชทายาทได้รับเชิญเข้าเฝ้าก่อน ส่วนองค์ชายเจ็ดและพระชายาจำต้องรออยู่ด้านนอกตามธรรมเนียม กว่าพิธีถวายพระพร ยกน้ำชา รับโอวาท และรับพระราชทานของกำนัลจะแล้วเสร็จ ก็ล่วงเลยไปพักใหญ่ระหว่างนั้น สองสามีภรรยาแห่งตำหนักเหมันต์สบตากันอยู่หลายครั้ง แม้ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยวาจา แต่สายตาของทั้งคู่กลับสื่อสารกันอย่างเงียบงัน ราวกับมีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่เข้าใจความหมายซึ่งซ่อนอยู่ภายในกระทั่งในที่สุด ประตูห้องทรงอักษรก็เปิดออกอีกครั้ง

ตอนที่ 27 ||สามแสนตำลึง!แต่พอมีรับสั่งออกไปแล้ว จักรพรรดิเฉินเสวียนจิ้งกลับชะงักไปชั่วขณะ พระเนตรดำขลับหรี่ลงเล็กน้อย คล้ายกำลังชั่งน้ำหนักบทลงโทษที่เพิ่งมีรับสั่งออกไป สีพระพักตร์ยังคงเยียบเย็นดุจน้ำแข็งทว่าภายในพระทัยกลับกำลังใคร่ครวญอย่างเงียบงัน โทษเพียงเท่านี้อาจเบาเกินไปสำหรับความผิดที่องค์ชายเจ็ดก่อขึ้น แม้ทรงลำเอียง แต่ก็ยังลำเอียงอยู่ในกรอบแห่งเหตุผลหลังทบทวนอยู่เพียงหนึ่งลมหายใจ ฮ่องเต้ก็มีรับสั่งเพิ่มโทษขึ้นทันที"คุกเข่าครบตามเวลาแล้ว ให้นำตัวกลับไปคุมขังที่ตำหนักเหมันต์ หากเจิ้นไม่อนุญาต ห้ามมันออกมานอกตำหนักแม้เพียงครึ่งก้าว!"พระสุรเสียงประโยคสุดท้ายดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วทั้งตำหนัก คล้ายอัสนีคำรามก่อนมหาพายุจะพัดกระหน่ำ อำนาจแห่งโอรสสวรรค์แผ่ปกคลุมจนบรรยากาศโดยรอบเย็นยะเยือก เหล่าขันทีและนางกำนัลที่หมอบอยู่เบื้องล่างต่างสะดุ้งเฮือกส่วนหรงเยียนเหมยซึ่งยืนอยู่ด้านข้าง ดวงตาคู่งามเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย โทษโบยห้าสิบไม้ ต่อด้วยคุกเข่าอีกสิบสองชั่วยาม ยังมีกักขังในตำหนักไม่มีกำหนดเด็กสาวอดหันไปมองเฉินเสวียนไท่มิได้ ก่อนจะคิดอยู่ภายในใจอย่างจริงจัง ดูเหมือนวันนี้ ค่าจ้างท

ฝ่ายหรงเยียนเหมยกลับไม่ได้เดือดร้อนใจแม้แต่น้อย ต่อให้สวามีต่ำช้าด่าไปถึงบรรพบุรุษตระกูลหรง เด็กสาวก็ไม่โกรธ ในเมื่อของรับขวัญจากจักรพรรดิเฉินตี้จงตกมาอยู่ในมือนางเรียบร้อยแล้ว เหตุใดต้องสนใจเรื่องอื่นอีกเชื่อก็ดี ไม่เชื่อก็ช่าง อย่างไรเสีย ของรับขวัญชิ้นนี้ก็ใหญ่โตจนทำให้นางพึงพอใจอย่างยิ่ง ทั้งร้านค้าพร้อมที่ดินในเมืองเจียงหนานซึ่งตั้งอยู่บนทำเลดีที่สุด มูลค่าสูงถึงหลักแสนตำลึง รวมทั้งของล้ำค่าอื่น ๆ อีกมากมายเพียงคิดถึงเงินหนึ่งล้านตำลึง มุมปากของเด็กสาวก็แทบยกขึ้นถึงใบหู เวลานี้ ต่อให้มีผู้บอกให้นางเรียกเฉินเสวียนไท่ว่า 'ท่านปู่ทวด' นางก็คงเรียกได้โดยไม่ลังเลได้ทั้งค่าแรง ได้ทั้งของรับขวัญ เข้าวังเพียงครั้งเดียว นางก็กลายเป็นเศรษฐินีตัวน้อยเสียแล้วเฮ้อ...เพียงแสดงบทพระชายาผู้รักสวามีสุดหัวใจ ยอมขายหน้าตนเองได้ แต่สวามีห้ามถูกรังแก นางช่างเป็นสตรีผู้ประเสริฐเสียจริง"ดูเจ้าจะรักเปิ่นหวางมากทีเดียว"เฉินเสวียนไท่กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น เพราะหมั่นไส้เจ้าเด็กปากหวานปากดี แต่แววตาของหรงเยียนเหมยกลับมีแต่ความโลภ มองอย่างไรก็ไม่เห็นถึงความรักดังปากว่า"เปิ่นหวางหายไปอยู่หงเหลียนเ

หลังเสร็จสิ้นพิธียกน้ำชาและการกลับบ้านเดิมของพระชายาหรง ลำดับต่อไปย่อมเป็นพิธีสถาปนาองค์ชายเจ็ดขึ้นเป็น ‘ฉีอ๋อง’ พร้อมแต่งตั้งหรงเยียนเหมยเป็น ‘พระชายาฉี’ อย่างเป็นทางการเดิมทีเรื่องนี้เป็นข้อตกลงที่จักรพรรดิเฉินตี้จงทรงรับปากกับพระโอรสลำดับที่เจ็ดไว้ตั้งแต่ก่อนพิธีอภิเษกสมรส ว่าหากเฉินเสวียนไท่ยอมตัดใจจากซ่งอวิ๋นเซียง ยอมละทิ้งความรักที่ไม่คู่ควรและยอมถอยให้องค์ชายสามได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทและแต่งไปกับบุตรสาวของท่านแม่ทัพซ่งโดยไม่ขัดขาง และท้ายที่สุดหากยอมเข้าพิธีอภิเษกกับหรงเยียนเหมยตามพระประสงค์โดยดี พระองค์จะพระราชทานเจียงหนานเป็นดินแดนศักดินา พร้อมสถาปนาเขาขึ้นเป็นหนานอ๋องบัดนี้องค์ชายเจ็ดได้ทำตามเงื่อนไขทุกประการแล้ว งานอภิเษกเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์ เจ้าสาวทั้งสองคนที่เฉินตี้จงฮองเต้หมายปองก็ได้เข้าสู่ราชวงศ์อย่างถูกต้องตามธรรมเนียมแล้วตามเหตุผลแล้ว จักรพรรดิเฉินเสวียนจ้งย่อมต้องทรงรักษาสัญญาเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่เฉินเสวียนไท่กลับก่อเรื่องขึ้นเสียก่อนทั้งทอดทิ้งเจ้าสาว ทำตัวเสเพล ออกเที่ยวหอคณิกาและเหลาสุรา อีกทั้งยังปกปิดเรื่องที่ตนลงโทษหรงเยียนเหมยจนเกือบสิ้นชีพด้วย

หลังเสร็จสิ้นพิธีสถาปนา ฉีอ๋องและพระชายาฉีก็ต้องเผชิญงานใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการย้ายตำหนักออกจากเมืองหลวงเหยียนจิ้งไปยังแคว้นเป่ยฉียังดีที่ตลอดสิบปีในวังหลัง หรงเยียนเหมยคลุกคลีอยู่กับสตรีผู้ทรงอำนาจมานับไม่ถ้วน จึงมีเส้นสายอยู่ในมือไม่น้อย อีกทั้งภายนอกนางยังมีฐานะเป็นเถ้าแก่เนี้ยโม่เหมย ผู้มีเส้นสายการค้ากระจายอยู่หลายแห่งดังนั้น การย้ายตำหนักครั้งใหญ่ที่ควรจะเป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวาย กลับสำเร็จลุล่วงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนตามกำหนดเดิม จนเฉินเสวียนไท่อดตกตะลึงไม่ได้เขาเป็นองค์ชายมานานกว่ายี่สิบปี แต่วันหนึ่งกลับพบว่าเส้นสายของเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปี กลับมีมากกว่าตนเองเสียอีก เห็นทีที่ผ่านมาเขาคงดูเบาหรงเยียนเหมยมากเกินไปจริง ๆ"ก็แค่มีเงินเพคะ"หรงเยียนเหมยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะนี่คือเหตุผลที่นางต้องการเงินมากเหลือเกิน จะทำสิ่งใดก็ต้องใช้เงิน เมื่อมีเงิน ทุกปัญหาก็ย่อมผ่านพ้นไปได้"หากพี่หลงไท่มีเงินมากพอ ต่อให้ใช้ผีโม่แป้งก็ยังได้ คราวนี้เข้าใจแล้วหรือไม่ว่าเยียนเหมยเหตุใดจึงยอมขายวิญญาณให้เงิน"กล่าวจบ เด็กสาวก็ยักคิ้วให้อีกฝ่ายหนึ่งครั้งอย่างเจ้าเล่ห์ ช่วงหลังมานี้