جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ส่วนอีกผู้หนึ่ง ปากก็บ่นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าอีกฝ่ายหน้าโลหิตบ้าง หน้าหนาบ้าง ไร้ยางอายบ้างแต่สุดท้ายแล้ว...ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สิน เงินทอง หรือของมีค่าใด ๆ กลับถูกส่งมายังเรือนซุนฮัวของพระชายาฉีไม่เคยขาดแม้แต่ครั้งเดียวแม้แต่ครั้งนี้ก็เช่นกัน เรื่องรับอี๋เหนียงเข้าเรือนหลังที่ฉีอ๋องมิได้เต็มใจนัก สุดท้ายก็ยังมอบหน้าที่ทั้งหมดให้พระชายาฉีเป็นผู้จัดการอยู่ดีเฉากงกงรู้ จางเว่ย กับ เสี่ยวลั่วก็รู้ พ่อบ้านถังซวนรู้ เพ่ยหมัวมัวรู้ เหลียงหมัวมัวรู้ปี้ฟาง ปี้อี้ กวนเหยา ฟ่านเจี้ยน หานตง แม้กระทั่งท่านที่ปรึกษาเฉาเฟยก็ยังรู้ หรือจะกล่าวให้ถูกต้องกว่านั้นก็คือ...ผู้คนรอบกายฉีอ๋องและพระชายาฉีแทบทุกคนล้วนมองออก ว่าฉีอ๋องทั้งรัก ทั้งตามใจ และทั้งเกรงใจพระชายาเอกของตนอยู่หลายส่วนมีเพียงเจ้าตัวทั้งสองเท่านั้น ที่ยังมิอาจมองเห็นความจริงในใจของตนเอง คิดมาถึงตรงนี้ เฉากงกงก็ได้แต่ทอดถอนใจอยู่เงียบ ๆคนหนึ่งมัวแต่นับเงิน นับทอง อีกคนมัวแต่ปากแข็ง หลอกว่าตนเองคิดกับอีกฝ่ายเพียงน้องสาว เห็นทีคงต้องรอให้สวรรค์เป็นผู้ผลักดันเสียแล้วกระมัง"จริงสิเสี่ยวเฟิ่ง พอดีว่าเปิ่นหวางทราบมาว่าเจ้าสามารถหาข่าวไ

ภายในห้องหนังสือจึงมีเพียงเสียงเปิดหีบ เสียงแผ่นทองคำกระทบกันแผ่วเบา เสียงตรวจนับ และเสียงพลิกสมุดบัญชีดังขึ้นเป็นระยะไม่นานนัก ปี้ฟางจึงเงยหน้าขึ้น ก่อนประสานมือรายงานด้วยสีหน้าจริงจัง"ครบถ้วนเพคะ พระชายาฉี ห้าแสนตำลึงทองไม่ขาดไม่เกิน"ปี้ฟางกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น หลังตรวจนับจนมั่นใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาด ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘ครบถ้วน’รอยยิ้มบนใบหน้างามของหรงเยียนเหมยก็สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับดอกเหมยที่ได้รับแสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ ความพึงพอใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่งามจนผู้พบเห็นต่างมองออกได้ในทันที"ยอดเยี่ยม"หรงเยียนเหมยพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ พลางทอดสายตามองหีบทองคำเบื้องหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนหันไปหาเหลียงหมัวมัวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เตรียมกล่าวกำชับเรื่องต่อไป"เอาสิ่งที่ท่านอ๋องฉีต้องการรอบแรกมอบให้เขาเดี๋ยวนี้เหลียงหมัวมัว"หลังจำนวนค่าแรงครบ หรงเยียนเหมย จึงเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางหันไปมองเหลียงหมัวมัว สีหน้าสงบนิ่งราวกับกำลังสั่งให้นำของธรรมดาชิ้นหนึ่งออกมา มิใช่ข้อมูลข่าวสารที่มีค่ามหาศาล"เพคะ" เหลียงหมัวมัวรับคำทันที ก่อนค้อมกายอย่างนอบน้อมแล้วรีบเดินไปจัด

ยิ่งท่านที่ปรึกษาหนุ่มได้ยินข่าวมาว่า การคัดเลือกสาวงามครั้งนี้ ฉีอ๋องต้องจ่ายทองคำให้พระชายาฉีถึงห้าหมื่นตำลึงทอง นับว่าเป็นการลงทุนที่มิใช่น้อยเฉาเฟยเองก็อยากเห็นเช่นกันว่า พระชายาฉีจะคัดเลือกสตรีเช่นใดมาถวายนายท่านของตนดังนั้น ที่ปรึกษาเฉาเฟยจึงเดินตามออกไปอย่างหน้าตาเฉย กิริยาสงบนิ่งราวกับกำลังติดตามฉีอ๋องไปหารือราชกิจ มิใช่ไปชมงิ้วของสองสามีภรรยาส่วนด้านนอกห้อง หานตง กวนเหยา และฟ่านเจี้ยน ซึ่งยืนเฝ้าอยู่ตามหน้าที่ ต่างหันมาสบตากันโดยมิได้นัดหมาย"......""......""......"ไม่มีผู้ใดเอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว แต่ทุกคนกลับเข้าใจความหมายในสายตาของกันและกันเป็นอย่างดีเรื่องสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เพราะทุกคนต่างทราบดีว่า ตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวกับพระชายาฉี เก้าส่วนในสิบ ไม่มีทางจบลงอย่างเรียบง่ายแน่นอนไม่นานนัก ฉีอ๋องก็เดินนำออกจากเรือนไป๋เฟิ่งเบื้องหลังมีเฉากงกง จางเว่ย ที่ปรึกษาเฉาเฟย หานตง กวนเหยา และฟ่านเจี้ยนติดตามมาอย่างเป็นระเบียบ ระหว่างทางไปยังโถงหน้าตำหนักชางเหอ เฉินเสวียนไท่อดครุ่นคิดอยู่ในใจมิได้หรงเยียนเหมยผู้นั้น จะหาสตรีเช่นใดมาให้เขากันแน่ ส่วนคนที่เดินตามอยู่ด้าน

"เจ้าเลือกเถอะ เปิ่นหวางแล้วแต่อ้ายเฟย" เฉินเสวียนไท่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับยกสิทธิ์ทุกอย่างให้นางเป็นผู้ตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียว ดวงตาคมมองพระชายาฉีด้วยแววตาเอ็นดูอย่างมิคิดปิดบังกล่าวจบ เขาก็โน้มกายเข้าไปโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว ก่อนประทับริมฝีปากลงบนขมับขาวเนียนของพระชายาฉีแผ่วเบาร่างเล็กสะดุ้งเฮือก พอได้สติหรงเยียนเหมยรีบยกมือขึ้นหมายจะผลักเขาออกห่างตน แต่ยังไม่ทันได้แตะตัวบุรุษที่นางนั่งอยู่บนตักแกร่ง"ทุกคนมองอยู่นะ"เฉินเสวียนไท่กลับรีบกระซิบชิดใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงรอยยิ้มคล้ายกำลังเตือนให้นางเล่นงิ้วต่อไปให้แนบเนียนทว่าเอ่ยจบ เจ้าหลานเต่าเฉินเสวียนไท่กลับถือโอกาสขบริมติ่งหูขาวผ่องของนางอีกหนึ่งครั้งอย่างมันเขี้ยว ราวกับเขากำลังฉวยโอกาสมากกว่าจะกำลังแสดงละครให้ผู้อื่นได้ชม"เฉิน...เสวียน...ไท่" หรงเยียนเหมยเค้นเรียกนามเต็มของอีกฝ่ายทีละคำ เสียงลอดออกมาจากไรฟัน ดวงตาคู่งามลุกวาวด้วยโทสะ หากมิใช่เพราะยังมีผู้คนอยู่เต็มโถง นางคงลงมือฟาดคนตรงหน้าไปแล้ว"ห้าหมื่นตำลึงทองเชียวนะ อ้ายเฟยก็แสดงงิ้วให้แนบเนียนหน่อยเถิด"เฉินเสวียนไท่กระซิบตอบอย่างอารมณ์ดี พลา

ม่านหมอกบางเบาลอยต่ำปกคลุมทั่วตำหนักชางเหอ ราตรีปลายฤดูฝนของแคว้นเป่ยฉีกำลังงดงามพอดี อากาศไม่ร้อนอบอ้าวและไม่หนาวเย็นจนเกินไป สายลมอ่อนพัดผ่านชายคาเป็นระยะ หอบกลิ่นดินชื้นหลังสายฝนลอยเข้ามาในยามค่ำคืนทั่วทั้งตำหนักตกอยู่ในความสงบนิ่ง เสียงฝีเท้าของบ่าวรับใช้ที่ผลัดเปลี่ยนออกตรวจยามแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันแผ่วเบา กับเสียงกระดิ่งลมที่ต้องสายลม ดังกังวานเป็นครั้งคราวภายในเรือนไป๋เฟิ่ง แสงเทียนหลายเล่มส่องสว่างอยู่หลังฉากกั้น เปลวไฟสีทองไหวเอนตามแรงลมอ่อนที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทอดเงาเคลื่อนไหวบนผนังห้องอย่างเงียบงันเฉินเสวียนไท่เพิ่งอาบน้ำชำระกายเสร็จ เรือนกายสูงใหญ่มีเพียงอาภรณ์คลุมสีเข้มสวมทับอย่างลวก ๆ เส้นผมสีดำสนิทยังคงเปียกชื้น หยดน้ำใสไหลผ่านลำคอและแผงอกแข็งแกร่ง ก่อนซึมหายเข้าไปในเนื้อผ้ากลิ่นเครื่องหอมอ่อนจางจากห้องอาบน้ำยังติดอยู่บนกาย ไอน้ำอุ่นช่วยชะล้างความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันไปได้หลายส่วน ทว่าความหงุดหงิดเล็กน้อย กลับยังหลงเหลืออยู่ไม่จางสาเหตุทั้งหมดล้วนมาจากพระชายาตัวดีของเขา วันนี้นางลากเขาไปนั่งคัดเลือกสตรีด้วยกันตั้งแต่ยามสาย เพียงนึก