All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 41 - Chapter 50

สิบเจ็ดวันผ่านไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว นับตั้งแต่วันที่หรงเยียนเหมยถูกงูพิษกัด อาการของเด็กสาวก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นตามลำดับ จากที่ต้องนอนติดเตียงอยู่หลายวัน บัดนี้นางสามารถลุกเดินได้ดังเดิม ข้อมือซ้ายที่เคยบวมช้ำก็กลับมาใช้งานได้เป็นปกติ พิษงูถูกขับออกจากร่างจนหมดสิ้น ไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อยทุกอย่างดำเนินไปตามที่หรงเยียนเหมยคำนวณไว้ตั้งแต่แรกไม่มีผิดไปสักเสี้ยว สมกับที่นางเติบโตมากับสตรีวังหลัง ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งเหี้ยมโหดพักฟื้นครึ่งเดือน นับเป็นเวลากำลังเหมาะที่จะหลบเลี่ยงพิธียกน้ำชาและการกลับจวนเดิมในช่วงแรก อีกทั้งยังเป็นช่วงเวลาที่เพียงพอให้เฉินเสวียนไท่สะสางปัญหาภายในตำหนัก ล้างบางอี๋เหนียงทั้งสามพร้อมพรรคพวกจนสิ้นซากแน่นอนว่า การลงโทษสตรีในตำหนักถึงคราวเดียวกันหลายชีวิต ย่อมปิดบังสายตาผู้คนในวังหลวงไม่ได้ไม่นานเรื่องทั้งหมดก็ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของจักรพรรดิเฉินตี้จง หยางฮองเฮา และสวีหวงกุ้ยเฟยทั้งสามพระองค์ต่างเรียกเฉินเสวียนไท่เข้าเฝ้า เพื่อตำหนิที่ปล่อยให้พระชายาหรงถูกงูพิษกัดจนเกือบสิ้นชีวิตภายในตำหนักของตนแม้เฉินเสวียนไท่จะยอมรับผิดแต่โดยดี ทว่าจักรพรรดิกับหยางฮองเฮาก็มิ

กล่าวจบ หรงเยียนเหมยยังคงรับประทานอาหารเช้าด้วยสีหน้าสดใส คีบกับข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับเมื่อครู่ไม่ได้ยั่วโทสะผู้ใดเลยแม้แต่น้อยส่วนเฉินเสวียนไท่ทำได้เพียงสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดความคิดที่อยากจับพระชายาตัวดีโยนออกไปนอกตำหนักลงอย่างยากลำบาก'วันนี้ยังมีงานใหญ่ต้องพึ่งพานาง ห้ามทำนางโกรธนะ หลงไท่'องค์ชายหนุ่มเตือนสติตนเองเป็นรอบที่พันภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม นับตั้งแต่พบหน้าพระชายาเอกของตน หรงเยียนเหมยผู้นี้ช่างมีพรสวรรค์ในการยั่วโทสะผู้อื่นเสียจริงเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย ขบวนรถม้าของตำหนักองค์ชายเจ็ดก็เคลื่อนออกจากตำหนักเหมันต์ตรงเวลาประตูจวนสีชาดค่อย ๆ เปิดออกพร้อมเสียงครืดคราดแผ่วต่ำ รถม้าหลวงคันใหญ่แล่นพ้นประตูอย่างสง่างาม ตัวรถสร้างจากไม้จินซือหนานเคลือบเงา ประดับลวดลายเมฆมงคลแกะสลักลงรักปิดทองอย่างวิจิตรมุมทั้งสี่แขวนกระดิ่งทองเหลืองขนาดเล็ก ทุกครั้งที่ล้อรถหมุน เสียงกระดิ่งจะดังกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบา กลมกลืนกับเสียงเกือกม้ากระทบพื้นศิลาซึ่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเหนือหลังคารถม้าปักธงประจำตำหนักองค์ชายเจ็ดสีดำ ปักอักษรทองคำว่า 'ไท่' โบกสะบัดรับสาย

ไม่นาน รถม้าขององค์ชายเจ็ดก็ชะลอความเร็วลง ก่อนหยุดนิ่งตรงหน้าประตูพระราชวังชั้นใน บัดนี้เป็นปลายยามเฉินพอดี นับว่าการเดินทางจากตำหนักเหมันต์มายังวังหลวงกินเวลาร่วมหนึ่งชั่วยามขบวนรถม้าขององค์ชายเจ็ดแทบจะมาถึงพร้อมกับขบวนรถม้าขององค์รัชทายาท เฉินเสวียนอี้ และพระชายาเอก ซ่งอวิ๋นเซียง ซึ่งเพิ่งผ่านพิธีอภิเษกสมรสพระราชทานเมื่อสามวันก่อนเหล่าขันที องครักษ์ และทหารรักษาประตูที่ประจำการอยู่ต่างรีบก้มศีรษะถวายคำนับพร้อมเพรียง เมื่อเห็นขบวนรถม้าของเชื้อพระวงศ์ทั้งสองสายมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกันสายหมอกยังคงลอยเอื่อยเหนือพื้นศิลา หากบรรยากาศกลับมิได้สงบดังภาพที่เห็น ความเงียบในเช้าวันนี้คล้ายซ่อนแรงกดดันบางอย่างเอาไว้ แม้แต่สายลมอ่อนที่พัดผ่านชายฉลองพระองค์ยังดูเหมือนชะงักงัน ราวกับรับรู้ว่าบุรุษและสตรีทั้งสี่คนซึ่งกำลังก้าวจะลงจากรถม้านั้น ต่างซ่อนความคิดและความรู้สึกไว้ลึกสุดใจ ไม่มีผู้ใดมีชีวิตสมบูรณ์พร้อมดุจภาพงดงามที่ผู้คนภายนอกมองเห็นตามธรรมเนียม หลังเข้าพิธีสมรสแล้ว เจ้าสาวจะต้องเข้าวังเพื่อยกน้ำชาถวายผู้อาวุโสเสียก่อน จึงจะสามารถกลับไปเยี่ยมจวนเดิมได้เมื่อครบสามวันซ่งอวิ๋นเซียงนับว่าโ

ในขณะเดียวกันสายตาคมลึกล้ำกวาดผ่านใบหน้างดงามของเด็กสาวอย่างเชื่องช้า ทั้งอ้อยอิ่ง ทั้งลึกซึ้ง ราวกับกำลังตรวจดูด้วยตนเองว่านางฟื้นตัวดีแล้วจริงหรือไม่อันที่จริง หากมิใช่เพราะสวีหวงกุ้ยเฟยรีบทูลขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้เสียก่อน ให้หรงเยียนเหมยแต่งเข้าจวนองค์ชายเจ็ดเฉินเสวียนอี้เคยวางแผนเอาไว้แล้วว่า หลังแต่งซ่งอวิ๋นเซียงเข้าตำหนักบูรพาในฐานะชายาเอก เขาจะรับหรงเยียนเหมยเข้ามาเป็นพระชายารองเช่นกันจะมีบุรุษผู้ใดเล่าไม่พึงใจสตรีเช่นนางหรงเยียนเหมยงดงามสดใสราวบุปผาแรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ แต่ขณะเดียวกันกลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างน่าประหลาด ดวงตาคู่นั้นยามยิ้มคล้ายจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ ครั้นสงบนิ่งกลับดูไร้เดียงสาจนผู้คนเผลอใจอ่อน แม้แต่เฉินเสวียนอี้ก็ไม่อาจยกเว้นหากมิใช่เพราะซ่งอวิ๋นเซียงมีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารสามแสนแห่งต้าเหยียน ตำแหน่งชายาเอกแห่งตำหนักบูรพาอาจมิใช่ของนางด้วยซ้ำแต่เพราะอำนาจของบิดานาง เขาจึงจำต้องแต่งซ่งอวิ๋นเซียงตามพระประสงค์ของหยางฮองเฮา หากกล่าวกันตามจริง สตรีที่ตรงใจองค์รัชทายาทมากกว่า กลับเป็นหรงเยียนเหมยต่างหาก“หม่อมฉัน...”หรงเยียนเหมยเพิ่งขยับริมฝีปาก ย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาคู่งามของเด็กสาวก็พลันเปล่งประกายขึ้นเจ็ดส่วน เพราะเรื่องชิงรักหักสวาทเหล่านั้นไร้ค่าสำหรับหรงเยียนเหมยมานานแล้ว ความรักไฉนเลยจะคงทนเงินทองสิจึงแน่นอน......วันนี้นี่แหละ ของรับขวัญสะใภ้ใหม่มากมายจะลอยเข้ากระเป๋าของนางตั้งแต่เฝิงไทเฮา ฮ่องเต้ หยางฮองเฮา สวีหวงกุ้ยเฟย ไปจนถึงเหล่าสนมชั้นสูงทั้งหลาย ล้วนไม่มีทางยอมพลาดโอกาสเอาหน้า ต่างต้องงัดของล้ำค่าออกมาถวายกันทั้งนั้นยิ่งคิด ริมฝีปากของหรงเยียนเหมยก็ยิ่งยากจะห้ามรอยยิ้มปรีดา ราวกับมองเห็นหีบสมบัติทองคำกำลังเปิดอ้ารอให้นางกอบโกยอยู่ตรงหน้า แม้มิใช่การปล้นอย่างโจ่งแจ้ง แต่วันนี้อย่างไรเสีย นางก็คงได้ทรัพย์สินกลับไปไม่ต่ำกว่าหลักล้านตำลึงแต่ถึงอย่างนั้น...ลึกลงไปในหัวใจ นางก็ยังคิดถึงสวีหวงกุ้ยเฟยอยู่ไม่น้อย เนื่องจาก ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ชีวิตที่ราบรื่นและสุขสบายของหรงเยียนเหมยเป็นเพราะผู้ใดนางรู้ดีกว่าใคร หากไม่มีสวีหวงกุ้ยเฟยคอยเอ็นดูและปกป้อง เด็กกำพร้าคนหนึ่งในวังหลวงคงไม่มีวันเติบโตมาได้อย่างสงบสุข ไม่อาจทำเรื่องตามใจตนได้มากมาย ทั้งเปิดโรงเตี๊ยมเปิดโรงน้ำชา ทำร้านเครื่องหอม ขายสมุนไพร ไปจนถึงเปิดสำนัก