All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 41 - Chapter 50

สิบเจ็ดวันผ่านไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว นับตั้งแต่วันที่หรงเยียนเหมยถูกงูพิษกัด อาการของเด็กสาวก็ค่อย ๆ ฟื้นตัวขึ้นตามลำดับ จากที่ต้องนอนติดเตียงอยู่หลายวัน บัดนี้นางสามารถลุกเดินได้ดังเดิม ข้อมือซ้ายที่เคยบวมช้ำก็กลับมาใช้งานได้เป็นปกติ พิษงูถูกขับออกจากร่างจนหมดสิ้น ไม่หลงเหลือร่องรอยแม้แต่น้อยทุกอย่างดำเนินไปตามที่หรงเยียนเหมยคำนวณไว้ตั้งแต่แรกไม่มีผิดไปสักเสี้ยว สมกับที่นางเติบโตมากับสตรีวังหลัง ทั้งเจ้าเล่ห์ทั้งเหี้ยมโหดพักฟื้นครึ่งเดือน นับเป็นเวลากำลังเหมาะที่จะหลบเลี่ยงพิธียกน้ำชาและการกลับจวนเดิมในช่วงแรก อีกทั้งยังเป็นช่วงเวลาที่เพียงพอให้เฉินเสวียนไท่สะสางปัญหาภายในตำหนัก ล้างบางอี๋เหนียงทั้งสามพร้อมพรรคพวกจนสิ้นซากแน่นอนว่า การลงโทษสตรีในตำหนักถึงคราวเดียวกันหลายชีวิต ย่อมปิดบังสายตาผู้คนในวังหลวงไม่ได้ไม่นานเรื่องทั้งหมดก็ล่วงรู้ไปถึงพระกรรณของจักรพรรดิเฉินตี้จง หยางฮองเฮา และสวีหวงกุ้ยเฟยทั้งสามพระองค์ต่างเรียกเฉินเสวียนไท่เข้าเฝ้า เพื่อตำหนิที่ปล่อยให้พระชายาหรงถูกงูพิษกัดจนเกือบสิ้นชีวิตภายในตำหนักของตนแม้เฉินเสวียนไท่จะยอมรับผิดแต่โดยดี ทว่าจักรพรรดิกับหยางฮองเฮาก็มิ

"กินข้าวเพคะ กินข้าว โมโหมากประเดี๋ยวจะปวดท้อง สมองก็มีน้อยอยู่แล้ว เดี๋ยวจะแย่เอานะเพคะ"หรงเยียนเหมยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนก้มหน้ากินอาหารต่ออย่างเอร็ดอร่อย สีหน้าสบายใจเสียจนผู้พบเห็นไม่อาจเชื่อได้ว่า เมื่อครู่นางเพิ่งด่าองค์ชายเจ็ดไปหมาด ๆนอกจากจะไม่สำนึกว่าตนกำลังยั่วโทสะพระสวามีแล้ว เวลานี้นางยังลอยหน้าลอยตานั่งกินข้าวอย่างมีความสุขอีกด้วยแต่จะว่าไป ก่อนแต่งงาน หรงเยียนเหมยก็ค้นพบคติประจำใจของตนเองมานานแล้วยั่วโทสะพระสวามีวันละนิด จิตผ่องใส!"หรงเยียนเหมยอย่าให้มันเกินไปนักนะ!" เฉินเสวียนไท่คำรามเรียกชื่อนางทีละคำ เสียงต่ำหนักราวกับพยัคฆ์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคากรงเล็บทว่า ภายในสายตาของหรงเยียนเหมย องค์ชายเจ็ดผู้นี้ก็เป็นเพียงเจ้าหลานเต่าผู้หนึ่งเท่านั้น แล้วนางจะต้องหวาดกลัวอันใดอีกเล่า"เพคะ กับข้าวอร่อยมาก"เด็กสาวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ราวกับไม่ได้ยินเสียงคำรามเมื่อครู่แม้แต่น้อย ก่อนใช้ตะเกียบคีบปลาสำลีนึ่งซีอิ๊วชิ้นโตวางลงในถ้วยของเขาอย่างเอาอกเอาใจ"พี่หลงไท่อยากให้เยียนเหมยคีบให้บ้างหรือไม่เพคะ" นางถามด้วยน้ำเสียงหวานละมุน จนฟังดูเหมือนภรรยาผู้อ่อนโยนกำลั

นางตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง สีหน้าไม่ปรากฏแม้แต่ความหวาดหวั่น ราวกับการเข้าเฝ้าบุคคลผู้ทรงอำนาจที่สุดของแผ่นดินเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยจะนับว่าแปลกอันใดเล่า ในเมื่อนางเติบโตอยู่ในวังหลังมาสิบปี มีผู้ใดบ้างที่หรงเยียนเหมยไม่เคยพบหน้า แม้แต่เฝิงไทเฮาหรือเฉินตี้ฮ่องเต้ นางก็ยังเคยนั่งดื่มชาและเดินหมากกับสองแม่ลูกอยู่บ่อยครั้งเฉินเสวียนไท่มองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าเดิม“ระวังตัวด้วย”เพียงสี่คำ กลับทำให้หรงเยียนเหมยยกยิ้มบาง ๆ เพราะนางฟังออกว่าความห่วงใยในคำพูดนั้นเป็นของจริงมิใช่เพียงมารยาทที่สามีภรรยาพึงแสดงต่อหน้าผู้คน หากแต่ก็ไม่น่าแปลกนัก เพราะหากนางเป็นอะไรไป เขาเองก็ย่อมไม่รอด เช่นเดียวกัน หากเขาเดือดร้อน นางก็ไม่มีวันอยู่สุขสบายนางกับเขาเป็นพันธมิตรกันมาตั้งแต่ทำข้อตกลงแต่งงานสองปีแล้วหย่า ต่างลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะไม่ห่วงใยกันย่อมเป็นไปได้ยาก“ขอบพระทัยที่ตักเตือนเพคะ” หรงเยียนเหมยประสานมือคำนับเล็กน้อย พลางยิ้มอ่อนครานี้นางมิได้เอ่ยคำหยอกเย้า มิได้เรียกเขาว่า ‘พี่หลงไท่’ ให้ต้องปวดเศียรเวียนเกล้าเหมือนทุกครั้งเพราะหรงเยียนเหมยรู้ดี ทั้งผู้คนและเร

ไม่นาน รถม้าขององค์ชายเจ็ดก็ชะลอความเร็วลง ก่อนหยุดนิ่งตรงหน้าประตูพระราชวังชั้นใน บัดนี้เป็นปลายยามเฉินพอดี นับว่าการเดินทางจากตำหนักเหมันต์มายังวังหลวงกินเวลาร่วมหนึ่งชั่วยามขบวนรถม้าขององค์ชายเจ็ดแทบจะมาถึงพร้อมกับขบวนรถม้าขององค์รัชทายาท เฉินเสวียนอี้ และพระชายาเอก ซ่งอวิ๋นเซียง ซึ่งเพิ่งผ่านพิธีอภิเษกสมรสพระราชทานเมื่อสามวันก่อนเหล่าขันที องครักษ์ และทหารรักษาประตูที่ประจำการอยู่ต่างรีบก้มศีรษะถวายคำนับพร้อมเพรียง เมื่อเห็นขบวนรถม้าของเชื้อพระวงศ์ทั้งสองสายมาถึงในเวลาไล่เลี่ยกันสายหมอกยังคงลอยเอื่อยเหนือพื้นศิลา หากบรรยากาศกลับมิได้สงบดังภาพที่เห็น ความเงียบในเช้าวันนี้คล้ายซ่อนแรงกดดันบางอย่างเอาไว้ แม้แต่สายลมอ่อนที่พัดผ่านชายฉลองพระองค์ยังดูเหมือนชะงักงัน ราวกับรับรู้ว่าบุรุษและสตรีทั้งสี่คนซึ่งกำลังก้าวจะลงจากรถม้านั้น ต่างซ่อนความคิดและความรู้สึกไว้ลึกสุดใจ ไม่มีผู้ใดมีชีวิตสมบูรณ์พร้อมดุจภาพงดงามที่ผู้คนภายนอกมองเห็นตามธรรมเนียม หลังเข้าพิธีสมรสแล้ว เจ้าสาวจะต้องเข้าวังเพื่อยกน้ำชาถวายผู้อาวุโสเสียก่อน จึงจะสามารถกลับไปเยี่ยมจวนเดิมได้เมื่อครบสามวันซ่งอวิ๋นเซียงนับว่าโ

ในขณะเดียวกันสายตาคมลึกล้ำกวาดผ่านใบหน้างดงามของเด็กสาวอย่างเชื่องช้า ทั้งอ้อยอิ่ง ทั้งลึกซึ้ง ราวกับกำลังตรวจดูด้วยตนเองว่านางฟื้นตัวดีแล้วจริงหรือไม่อันที่จริง หากมิใช่เพราะสวีหวงกุ้ยเฟยรีบทูลขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้เสียก่อน ให้หรงเยียนเหมยแต่งเข้าจวนองค์ชายเจ็ดเฉินเสวียนอี้เคยวางแผนเอาไว้แล้วว่า หลังแต่งซ่งอวิ๋นเซียงเข้าตำหนักบูรพาในฐานะชายาเอก เขาจะรับหรงเยียนเหมยเข้ามาเป็นพระชายารองเช่นกันจะมีบุรุษผู้ใดเล่าไม่พึงใจสตรีเช่นนางหรงเยียนเหมยงดงามสดใสราวบุปผาแรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิ แต่ขณะเดียวกันกลับแฝงเสน่ห์เย้ายวนอย่างน่าประหลาด ดวงตาคู่นั้นยามยิ้มคล้ายจิ้งจอกน้อยเจ้าเล่ห์ ครั้นสงบนิ่งกลับดูไร้เดียงสาจนผู้คนเผลอใจอ่อน แม้แต่เฉินเสวียนอี้ก็ไม่อาจยกเว้นหากมิใช่เพราะซ่งอวิ๋นเซียงมีบิดาเป็นแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังทหารสามแสนแห่งต้าเหยียน ตำแหน่งชายาเอกแห่งตำหนักบูรพาอาจมิใช่ของนางด้วยซ้ำแต่เพราะอำนาจของบิดานาง เขาจึงจำต้องแต่งซ่งอวิ๋นเซียงตามพระประสงค์ของหยางฮองเฮา หากกล่าวกันตามจริง สตรีที่ตรงใจองค์รัชทายาทมากกว่า กลับเป็นหรงเยียนเหมยต่างหาก“หม่อมฉัน...”หรงเยียนเหมยเพิ่งขยับริมฝีปาก ย