All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 31 - Chapter 40

เหลียงหมัวมัว ปี้ฟาง ปี้อี้ และเสี่ยวลั่ว ต่างยืนเฝ้าอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้าซีดเผือด โดยเฉพาะเหลียงหมัวมัวสองมือของนางสั่นเทาไม่หยุด จนต้องกำชายแขนเสื้อของตนไว้แน่น ดวงตาแดงช้ำเพราะฝืนกลั้นน้ำตามาตลอดนางเลี้ยงดูหรงเยียนเหมยมาตั้งแต่อายุเพียงห้าขวบ เฝ้ามองเด็กหญิงตัวน้อยค่อย ๆ เติบโตจากเด็กซุกซนที่ชอบวิ่งเล่นไปทั่วตำหนัก กลายเป็นเด็กสาวผู้สดใสร่าเริงหัวหน้านางกำนัลจำได้ทุกอย่าง...จำได้ว่านายหญิงตัวน้อยไม่ชอบดื่มยาขม ชอบแอบปีนต้นเหมยเพื่อเก็บดอกไม้ เวลาทำผิดก็มักยิ้มหวานออดอ้อน ก่อนวิ่งมาหลบอยู่ด้านหลังนางภาพเหล่านั้นยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่เวลานี้เด็กสาวคนนั้นกลับนอนนิ่งอยู่บนเตียง ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตาเมื่อคืน ตอนเดินไปส่งนายหญิงยังเรือนเก็บฟืน นางคิดเพียงว่าอีกฝ่ายถูกลงโทษเพียงชั่วคราว ไม่เกินรุ่งเช้า ทุกอย่างก็คงจบลงผู้ใดจะคาดคิดว่าการเดินไปส่งครั้งนั้น จะคล้ายการส่งลาครั้งสุดท้ายเสียมากกว่าเพียงเห็นหรงเยียนเหมยนอนแน่นิ่งเช่นนี้ น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ก็ไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ท่ามกลางความแตกตื่นของผู้คนทั้งเรือน กลับมีเพียงผู้เดียวที่เงียบผิดปกติเ

"เอ่อ...มีผู้ใดตายหรือเพคะ องค์ชายเจ็ด"หากเป็นยามปกติ ต่อให้ฟ้าถล่มหรงเยียนเหมยก็ไม่มีวันเอ่ยคำถามไร้สาระเช่นนี้ออกมา แต่เวลานี้นางกำลังเมาพิษงูเห่าทะเลทราย ทั้งยังฤทธิ์ยาถอนพิษกำลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง สติจึงลอยละล่องราวกับวิญญาณยังกลับเข้าร่างไม่ครบ นางจึงไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่ บุรุษผู้เย็นชาจนผู้คนหวาดเกรงเพิ่งแอบขโมยจุมพิตหน้าผากของนางไปอีกหนึ่งครา หากรู้เข้า เกรงว่าคงมิใช่เพียงเอ่ยถามเสียงอ่อน หากแต่จะยกเท้าถีบองค์ชายเจ็ดจนตกจากเตียง แล้วไล่ออกจากเรือนชิงอวิ๋นเป็นแน่"!!!"เฉินเสวียนไท่ผู้เพิ่งประทับจุมพิตหน้าผากของพระชายาเพื่อเป็นการขอบคุณสวรรค์ ที่มิได้พรากนางไปจากเขา พลันสะดุ้งเฮือก ร่างสูงผละออกแทบไม่ทัน ราวกับริมฝีปากเมื่อครู่มิได้แตะต้องผิวเนียน หากแต่ไปแตะถ่านแดงที่เพิ่งคุโชน สีหน้าซึ่งเมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความโล่งใจและยินดี แข็งค้างราวกับถูกสกัดจุด แม้แต่ดวงตาคมยังสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อครู่เขาจุมพิตนางต่อหน้าที่นางเพิ่งลืมตาขึ้นมาจริง ๆ แล้วนางรู้ตัวหรือไม่ความคิดนั้นทำเอาองค์ชายเจ็ดผู้ไม่เคยหวาดหวั่นต่อคมดาบศัตรู ถึงกับรู้สึกร้อนวาบขึ้นมาถึงใบหูส่วนหรงเยียนเหมยกลับกะพริ

ครานี้เฉินเสวียนไท่ถึงกับตะลึงงันไปแล้วจริง ๆ องค์ชายเจ็ดพูดอันใดไม่ออกเนื่องจากคาดไม่ถึงดวงตาคมดอกท้อเบิกกว้างจนเห็นชัด ความตกใจ ความโมโห และความเหลือเชื่อถาโถมขึ้นมาพร้อมกันเสียจนสมองของเขาหยุดทำงานไปชั่วขณะเฉินเสวียนไท่จ้องเด็กสาวตรงหน้าไม่กะพริบตา ริมฝีปากขยับอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่รู้จะเริ่มตำหนินางจากเรื่องใดก่อนจะด่าที่นางกล้าคิดแผนพิเรนทร์เช่นนี้ หรือจะด่าที่นางกล้าเอาชีวิตของตนเองไปเดิมพันกับงูพิษหรือควรจับนางเขย่าแรง ๆ ให้รู้เสียบ้างว่าความตายอยู่ใกล้เพียงใด เขาไม่เคยพบสตรีผู้ใดเช่นนี้มาก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงการเข้าวัง นางถึงกับยอมปล่อยให้งูพิษกัดตนเอง ทั้งยังคำนวณระยะเวลาการป่วยไว้เรียบร้อยราวกับกำลังวางแผนค้าขาย มิใช่กำลังเสี่ยงชีวิตสิ่งที่ทำให้เขาแทบกระอักยิ่งกว่าเดิม คือเจ้าตัวกลับเล่าเรื่องทั้งหมดออกมาด้วยสีหน้าแสนบริสุทธิ์ น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังบอกว่าเมื่อคืนกินอาหารมากเกินไป หาใช่เพิ่งเฉียดตายมาหมาด ๆ ไม่ส่วนหรงเยียนเหมย เมื่อเห็นเฉินเสวียนไท่ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ก็เพียงกะพริบตาช้า ๆ มองเขาอย่างไร้เดียงสา สีหน้าซื่อตรงจนผู้ไม่รู้ความจริงคงเชื่อสนิทว่า นางมิใช่

เพียงชั่วพริบตา สตรีที่เมื่อครู่ยังขอขึ้นค่าแรงอย่างออกรสออกชาติ ก็กลับกลายเป็นคนเจ็บผู้อ่อนแรงจนแทบยกแขนไม่ขึ้นเฉินเสวียนไท่เห็นภาพนั้น มุมปากก็กระตุกทันที ฝีมือการเสแสร้งของนางแนบเนียนเสียจน หากเขาไม่ได้เห็นทุกอย่างกับตาตั้งแต่ต้น ก็คงถูกหลอกไปแล้วแต่เขารู้ดีว่า ความอ่อนแรงของหรงเยียนเหมยไม่ได้เป็นการแสดงทั้งหมด พิษของงูเห่าทะเลทรายร้ายแรงกว่าที่ผู้คนเข้าใจ หากเมื่อคืน นางไม่ได้กินยาต้านพิษไว้ล่วงหน้าก่อนยื่นข้อมือให้เจ้างูตัวน้อยกัดด้วยตนเอง เพียงสองเค่อหลังพิษแล่นเข้าสู่กระแสโลหิต นางก็คงไม่มีโอกาสลืมตาขึ้นมาอีกเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นั้น สีหน้าของเฉินเสวียนไท่ก็เคร่งขรึมลง ความโกรธยังไม่จางหาย แต่คราวนี้ เขาโกรธนาง มากกว่าผู้อื่นทั้งหมดโกรธที่นางเห็นชีวิตของตนเองเป็นเพียงต้นทุนสำหรับการทำงานโกรธที่ต่อให้เดินเฉียดประตูผีมาแล้ว สิ่งแรกที่นึกถึงกลับยังเป็นเงินเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นตำลึงมิใช่ชีวิตตนในระหว่างที่ท่านหมอหลวงฮั่วสองพี่น้องกำลังตรวจรักษาหรงเยียนเหมยอย่างเร่งด่วน เฉินเสวียนไท่ก็ถอยออกมายืนกอดอกอยู่ไม่ไกล ดวงตาคมจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวบนเตียงราวกับเกรงว่า เพียงคลาดสายตา

"เรียนองค์ชายเจ็ด ผู้ที่นำงูพิษไปปล่อยคือบ่าวของอี๋เหนียงทั้งสามขอรับ" เขารายงานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น พลางก้มศีรษะเล็กน้อย "พวกนางร่วมมือกันวางแผนทั้งหมด หลังถูกสอบสวนก็ยอมรับสารภาพสิ้นแล้วขอรับ"ทันทีที่สิ้นเสียงรายงาน ลานด้านหลังตำหนักก็เต็มไปด้วยเสียงร้องไห้วิงวอนระงม"องค์ชายเจ็ดไว้ชีวิตด้วยเพคะ!"จูอี๋เหนียงร้องไห้สะอึกสะอื้น พลางโขกศีรษะลงกับพื้นหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนหน้าผากเริ่มแดงช้ำ"หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ!" เว่ยอี๋เหนียงรีบร้องแก้ตัว น้ำตาไหลอาบแก้ม พยายามดิ้นรนทั้งที่ถูกองครักษ์กดไหล่ไว้แน่น"องค์ชายเจ็ดโปรดเมตตา!"หลินอี๋เหนียงร้องเสียงหลง มือที่ถูกมัดไว้สั่นเทาไปทั้งร่าง ความหวาดกลัวทำให้น้ำเสียงแทบไม่เป็นภาษาเสียงกรีดร้อง เสียงสะอื้น และเสียงวิงวอนดังปะปนกันไปทั่วทั้งลาน แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เฉินเสวียนไท่กลับยืนนิ่งราวกับรูปสลักเรือนกายสูงใหญ่ภายใต้ฉลองพระองค์สีดำทอดเงายาวลงบนพื้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเย็นชาเสียยิ่งกว่าหิมะกลางฤดูหนาว ดวงตาคมลึกราวกับไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆเขากวาดสายตามองสตรีทั้งสามเพียงครู่เดียว สายตานั้นเย็นชาจนทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนตกลงไปในเหวลึกไร้ควา