All Chapters of สตรีร้ายกาจเช่นข้า หาได้ยากยิ่ง: Chapter 61 - Chapter 70

"พิธีสถาปนาเป็นอ๋องของเจ้า จะมิใช่หนานอ๋อง" พระองค์ทอดพระเนตรโอรสลำดับที่เจ็ดนิ่ง ก่อนตรัสต่อ"เจิ้นจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฉีอ๋อง แล้วให้เดินทางไปปกครองแคว้นเป่ยฉี ส่วนโทษอื่น ๆ ทั้งหมด ยกเลิก"สิ้นคำตัดสินโทษคราวนี้ ทุกชีวิตในห้องทรงพระอักษรแทบลืมหายใจไปชั่วครู่ เนื่องจากตำแหน่งฉีอ๋องและแคว้นเป่ยฉี ต่างจากหนานอ๋องกับแคว้นเจียงหนานราวกับฟ้ากับเหว"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเมตตา"แต่องค์ชายเจ็ดผู้ถูกประทานโทษ หนักเสียยิ่งกว่าครั้งแรกที่เฉินตี้จงฮองเต้มอบให้ กลับมิสะท้าน เขารีบประสานมือโค้งกายรับโทษด้วยใบหน้าชื่นบานเดิมทีโทษของเฉินเสวียนไท่มีทั้งการโบยตี การคุกเข่ารับผิดต่อหน้าขุนนางเป็นเวลาสิบสองชั่วยาม และการกักบริเวณอยู่ภายในตำหนักเหมันต์ จนกว่าฮ่องเต้จะทรงคลายพระพิโรธ ซึ่งจะกล่าวว่าหนักก็หนัก แต่เอ่ยว่าสถานเบาก็ใช่อีกทว่าสุดท้าย ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปเพราะพระชายาหรงพระบัญชาเปลี่ยนจากการสถาปนาเป็นหนานอ๋อง มาเป็นฉีอ๋อง พร้อมรับคำสั่งให้เดินทางไปปกครองแคว้นเป่ยฉีแทนแคว้นเจียงหนาน ส่วนโทษอื่นทั้งหมดล้วนถูกยกเลิกภายนอกดูราวกับเป็นบทลงโทษอันหนักหน่วง ผู้ใดต่างรู้ดีว่าแคว้นเป่ยฉีตั้งอยู่ติดชา

"รอนานเกินแล้วเงินไม่มา ปัญหาย่อมหนักหนาเพคะ"หรงเยียนเหมยยังคงกล่าวอย่างหนักแน่น พลางยกมือประกอบท่าทางราวกับอาจารย์กำลังอบรมลูกศิษย์"หรง...หง...เหมย!"องค์ชายเจ็ดเค้นเสียงเรียกชื่อนางทีละคำ น้ำเสียงต่ำเย็นปนน่าสะพรึงจนบรรยากาศรอบด้านพลันเย็นวาบเห็นองค์ชายเจ็ดกัดฟันแน่น เค้นเสียงเรียกชื่อเด็กสาวตัวแสบออกมาทีละคำ ทว่าหรงเยียนเหมยกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย"เงินมาปัญหาไม่เกิดเพคะ"นางตอบกลับอย่างฉะฉาน สีหน้าเปี่ยมด้วยความเชื่อมั่น ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจังขึ้นสามส่วน"ทุกสิ่งขับเคลื่อนด้วยเงินด้วยทอง หากเงินไม่มา ปัญหาย่อมเกิด" น้ำเสียงของนางหนักแน่นราวกับกำลังกล่าวหลักธรรมประจำสำนัก กล่าวจบยังยกนิ้วขึ้นประกอบคำพูด"เรื่องเล็กเท่าปลายเข็ม อาจลุกลามใหญ่โตดุจขุนเขาได้เลยนะเพคะ"หรงเยียนเหมยกล่าวย้ำด้วยท่าทางเคร่งขรึม ราวกับยกตัวอย่างจากประสบการณ์ตรง ซึ่งก็มิผิดสำหรับนางสองชีวิตล้วนเป็นเช่นนี้"เจ้านี่มัน..."เฉินเสวียนไท่ชี้หน้านาง มือที่ยกค้างอยู่สั่นเทา เพราะโกรธจนพูดไม่ออก เขาชี้หน้านางอยู่นาน แต่กลับหาคำด่าไม่ทัน หรงเยียนเหมยจึงช่วยตอบให้ด้วยความมีน้ำใจ"หน้าเงินเพคะ"นางตอบแทนเขาอ

หลังเสร็จสิ้นพิธียกน้ำชาและการกลับบ้านเดิมของพระชายาหรง ลำดับต่อไปย่อมเป็นพิธีสถาปนาองค์ชายเจ็ดขึ้นเป็น ‘ฉีอ๋อง’ พร้อมแต่งตั้งหรงเยียนเหมยเป็น ‘พระชายาฉี’ อย่างเป็นทางการเดิมทีเรื่องนี้เป็นข้อตกลงที่จักรพรรดิเฉินตี้จงทรงรับปากกับพระโอรสลำดับที่เจ็ดไว้ตั้งแต่ก่อนพิธีอภิเษกสมรส ว่าหากเฉินเสวียนไท่ยอมตัดใจจากซ่งอวิ๋นเซียง ยอมละทิ้งความรักที่ไม่คู่ควรและยอมถอยให้องค์ชายสามได้ขึ้นเป็นองค์รัชทายาทและแต่งไปกับบุตรสาวของท่านแม่ทัพซ่งโดยไม่ขัดขาง และท้ายที่สุดหากยอมเข้าพิธีอภิเษกกับหรงเยียนเหมยตามพระประสงค์โดยดี พระองค์จะพระราชทานเจียงหนานเป็นดินแดนศักดินา พร้อมสถาปนาเขาขึ้นเป็นหนานอ๋องบัดนี้องค์ชายเจ็ดได้ทำตามเงื่อนไขทุกประการแล้ว งานอภิเษกเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์ เจ้าสาวทั้งสองคนที่เฉินตี้จงฮองเต้หมายปองก็ได้เข้าสู่ราชวงศ์อย่างถูกต้องตามธรรมเนียมแล้วตามเหตุผลแล้ว จักรพรรดิเฉินเสวียนจ้งย่อมต้องทรงรักษาสัญญาเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่เฉินเสวียนไท่กลับก่อเรื่องขึ้นเสียก่อนทั้งทอดทิ้งเจ้าสาว ทำตัวเสเพล ออกเที่ยวหอคณิกาและเหลาสุรา อีกทั้งยังปกปิดเรื่องที่ตนลงโทษหรงเยียนเหมยจนเกือบสิ้นชีพด้วย

หลังเสร็จสิ้นพิธีสถาปนา ฉีอ๋องและพระชายาฉีก็ต้องเผชิญงานใหญ่อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือการย้ายตำหนักออกจากเมืองหลวงเหยียนจิ้งไปยังแคว้นเป่ยฉียังดีที่ตลอดสิบปีในวังหลัง หรงเยียนเหมยคลุกคลีอยู่กับสตรีผู้ทรงอำนาจมานับไม่ถ้วน จึงมีเส้นสายอยู่ในมือไม่น้อย อีกทั้งภายนอกนางยังมีฐานะเป็นเถ้าแก่เนี้ยโม่เหมย ผู้มีเส้นสายการค้ากระจายอยู่หลายแห่งดังนั้น การย้ายตำหนักครั้งใหญ่ที่ควรจะเป็นเรื่องยุ่งยากวุ่นวาย กลับสำเร็จลุล่วงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนตามกำหนดเดิม จนเฉินเสวียนไท่อดตกตะลึงไม่ได้เขาเป็นองค์ชายมานานกว่ายี่สิบปี แต่วันหนึ่งกลับพบว่าเส้นสายของเด็กสาวอายุเพียงสิบห้าปี กลับมีมากกว่าตนเองเสียอีก เห็นทีที่ผ่านมาเขาคงดูเบาหรงเยียนเหมยมากเกินไปจริง ๆ"ก็แค่มีเงินเพคะ"หรงเยียนเหมยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย เพราะนี่คือเหตุผลที่นางต้องการเงินมากเหลือเกิน จะทำสิ่งใดก็ต้องใช้เงิน เมื่อมีเงิน ทุกปัญหาก็ย่อมผ่านพ้นไปได้"หากพี่หลงไท่มีเงินมากพอ ต่อให้ใช้ผีโม่แป้งก็ยังได้ คราวนี้เข้าใจแล้วหรือไม่ว่าเยียนเหมยเหตุใดจึงยอมขายวิญญาณให้เงิน"กล่าวจบ เด็กสาวก็ยักคิ้วให้อีกฝ่ายหนึ่งครั้งอย่างเจ้าเล่ห์ ช่วงหลังมานี้

เฉินเสวียนไท่อดคิดในใจไม่ได้ว่า นางช่างเป็นสตรีหน้าเงินเสียจริง หน้าเงินจนบางครั้งเขาอดสงสัยไม่ได้ หากวันหนึ่งมีคนยกหีบทองคำมาวางตรงหน้า พร้อมกับตัวเขาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หรงเยียนเหมยจะเลือกสิ่งใดก่อนและไม่ว่าเขาจะพยายามคิดเข้าข้างตนเองเพียงใด คำตอบก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็วคงเป็นหีบทองคำอย่างแน่นอน ส่วนตัวเขา คงถูกนางขายแถมไปพร้อมข้าวสารหนึ่งกระสอบเป็นแน่"มีอันใดต้องห้ามเพคะ"การรับอี๋เหนียงเป็นเรื่องปกติ นางหาใช่สตรีใจแคบไม่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าการที่เฉินเสวียนไท่รับอี๋เหนียงเข้ามามีแต่ผลดีต่อนางมากกว่าผลเสีย อย่างน้อยเขาก็มีสตรีคอยปรนนิบัติ แม้อาจเกิดความวุ่นวายขึ้นบ้าง แต่เดิมทีการแต่งงานของทั้งสองก็หาใช่เพื่อครองคู่ไปชั่วชีวิตไม่ ครบสองปีก็ต้องแยกทางอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะห้ามเขาด้วยเหตุใด"เจ้านี่มัน..."เฉินเสวียนไท่เข้าใจได้ที่นางไม่ห้าม เพราะทั้งสองแต่งงานกันด้วยข้อตกลงและผลประโยชน์ร่วมกัน ทว่าอยู่กินกันมาเกือบหนึ่งปี นางกลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ไม่เผยสีหน้าใดเลย นอกจากสีหน้าหิวเงินตามเคย"พี่หลงไท่"จากที่เอนกายดื่มน้ำชาด้วยท่าทางเกียจคร้านสามส่วน เสเพลอีกสองส่วน หรงเยียนเห