ตอนที่ 5. โลกใบกลมๆ

“พี่...” เสียงเพลงเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่วเบา

โลกมันกลมขนาดนี้ได้ยังไงกัน โจรห้าร้อยเมื่อคืนทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

“เธออีกแล้วเหรอ”

“ขะ ขอโทษค่ะ” หญิงสาวรีบละมือจากเสื้อตัวเองมายกมือไหว้ร่างหนาตรงหน้าในทันที

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของเขาทำให้เธอใจกระตุกวูบ ริมฝีปากสวยเม้มขบกันด้วยความประหม่าไม่น้อย

“เจอเธอทีไรมีเรื่องทุกทีเลย”

“แต่เมื่อกี้พี่บอกว่าพี่รีบจนไม่ได้มองทางนี่คะ” เสียงเพลงยู่หน้าเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายโยนความผิดมาให้เธอเพียงคนเดียว ทั้งที่เขาก็บอกเองว่ารีบจนไม่ได้มองทาง

“ชิ!! เออ ก็ขอโทษแล้วไง”

“หนูก็ขอโทษเหมือนกัน ขอตัวนะคะ...” เสียงแผ่วเบาบอก หลังจากก้มมองเสื้อตัวเองอีกครั้ง คงต้องไปล้างก่อนไม่งั้นคงจะเหนียวน่าดู

ขาเรียวเดินกลับเข้าไปในห้องน้ำอีกรอบ เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือชุบน้ำมาลูบกับเสื้อนักศึกษาตัวเองเบาๆ สีและความเหนียวจากน้ำหวานค่อยๆ จางหายไป แต่ก็มีปัญหาใหม่เข้ามา

“แล้วแบบนี้จะทำยังไง...” เสียงเพลงพึมพำเบาๆ

ตอนนี้เสื้อของเธอมันเปียก และมันก็บางจนมองเห็นเข้าไปถึงข้างใน

เฮ้อ~

กระเป๋าสะพายของเธอถูกกอดไว้แนบอก เพียงคิดว่ามันน่าจะช่วยบดบังสายตาจากคนอื่นได้บ้าง หากจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อตอนนี้ก็คงไม่ทัน เพราะอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็ต้องเข้าร่วมกิจกรรมของคณะแล้ว

“มีอะไรอีกคะ” เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อก้าวขาออกจากห้องน้ำมาเพียงแค่ก้าวเดียวก็เจอรุ่นพี่ตัวโตเมื่อครู่ยืนกอดอกมองตรงมาที่เธอ

“เสื้อเปียก?” คำถามที่มาพร้อมกับสายตาที่กำลังจ้องมองมาที่เรือนร่างของเธออย่างไม่ปิดบัง

“ค่ะ...”

เฮ้อ~

เสียงถอนหายใจที่ดังขึ้นคล้ายกับว่าเขากำลังไม่สบอารมณ์กับบางอย่างทำให้เสียงเพลงต้องช้อนตามอง แต่ทันใดนั้น เสื้อแจ็กเกตสีเข้มก็ถูกคลุมลงมาบนไหล่บางของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ติดมากับเสื้อกลับทำให้ใจเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่

“คลุมไว้” เขาบอกเสียงนิ่งเรียบก่อนจะขยับถอยหลังไปเล็กน้อย

“แต่...”

“ถือว่าไถ่โทษที่ฉันชนเธอแล้วกัน” พูดจบรุ่นพี่ตัวโตก็เดินหายเข้าไปในอาคารเรียน

เสียงเพลงทำได้แค่มองตามแผ่นกว้างอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเสียงของมัดหมี่ดังขึ้นใกล้ๆ

“เพลง รุ่นพี่ตามแล้ว เอ๊ะ!! ทำไม...” มัดหมี่ถามอย่างตกใจก่อนจะรีบเดินเข้ามาหาเพื่อนที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ห่อตัวอยู่

สายตาที่หันกลับมองมาหน้าเพื่อนเล็กน้อยแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปิดเสื้อคลุมตัวใหญ่นั้นออกให้เพื่อนเห็นรอยเปียกและเปื้อนด้านใน

“ชนกับรุ่นพี่เมื่อกี้” เสียงเพลงบอกเสียงอ่อน สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายเต็มที

“แล้วนี่เสื้อใคร”

คนถูกถามก้มมองเสื้อที่ปกคลุมร่างกายตัวเองอยู่อีกครั้งก่อนจะตอบเสียงเบา

“รุ่นพี่คนนั้นแหละ เค้าให้ยืม”

“อื้อ งั้นก็ใส่ไว้ ไปกันเถอะ รุ่นพี่ตามแล้ว” มัดหมี่บอกแล้วจับมือนุ่มๆ ของเพื่อนให้เดินตามมา ปลายทางของทั้งสองคือหอประชุมของคณะที่ตั้งอยู่ชั้นสองของอาคาร

ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามา ทุกสายตาก็จับจ้องมาที่พวกเธอ อาจจะเพราะมันล่วงเลยเวลาที่รุ่นพี่นัดมาหลายนาทีแล้ว

“มาถึงแล้วก็ไปแจ้งชื่อแล้วมานั่งต่อแถวเพื่อนๆ เลยค่ะ” เสียงของรุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น

เสียงเพลงและมัดหมี่รีบเดินไปยังโต๊ะที่ลงทะเบียนเพื่อแจ้งชื่อและรับป้ายชื่อคล้องคอก่อนจะมานั่งต่อแถวรวมกับเพื่อนๆ

กิจกรรมต่างๆ เริ่มต้นขึ้นอย่างเรียบง่ายท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มทั้งจากรุ่นพี่และรุ่นน้อง เสียงเพลงและมัดหมี่เองก็พลอยได้เพื่อนใหม่จากกิจกรรมนี้ไปในตัว

จนมาถึงกิจกรรมสุดท้าย ที่รุ่นน้องปีหนึ่งถึงกับส่งเสียงอื้ออึงออกมาพร้อมๆ กัน เพราะทุกคนต้องออกไปจับฉลากหาพี่เทคของตัวเอง หลังจากได้ชื่อแล้ว ก็ต้องไปตามหาและเข้าไปทำความรู้จักให้มากที่สุดภายในระยะเวลาที่กำหนดให้

หลายๆ คนต่างภาวนาให้จับฉลากได้รุ่นพี่ปีสองเพราะต่างรู้สึกว่าง่ายต่อการเข้าหา ไม่เหมือนรุ่นพี่ปีสามที่เอาแต่นั่งทำหน้ายักษ์ใส่ตลอดทั้งกิจกรรม

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นหมี่” เสียงเพลงถามเมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนกำลังงุ้มงอหนัก

“กลัวจะซวย” มัดหมี่ตอบเบาๆ สายตาของเธอจับจ้องไปยังอีกมุมที่มีรุ่นพี่กลุ่มหนึ่งนั่งอยู่

เสียงเพลงมองตามอย่างไม่เข้าใจ

ที่จริงเธอสังเกตมาพักหนึ่งแล้วว่ามัดหมี่กับรุ่นพี่กลุ่มนั้นเหมือนจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง เพราะรุ่นพี่ในกลุ่มนั้นมักมองเพื่อนของเธอด้วยสายตาแปลก ๆ และแกล้งเพื่อนของเธออยู่บ่อยครั้ง

“รู้จักกันเหรอ”

“อืม รู้จักแต่ไม่อยากรู้จักเท่าไหร่หรอก” มัดหมี่ตอบเบาๆ พร้อมกับมองหน้าเพื่อนอย่างหมดอาลัยตายอยาก

“คงไม่ซวยหรอกมั้ง...” เสียงของเสียงเพลงขาดหายไปเมื่ออยู่ๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นร่างหนาที่สองวันนี้เธอพบเจออยู่บ่อยๆ เดินเข้ามา แล้วไปนั่งรวมอยู่กับรุ่นพี่ปีสามกลุ่มนั้น

‘ใช่! คงไม่ซวยขนาดนั้นหรอกมั้งยัยเพลง’

แล้วก็ถึงคิวของมัดหมี่เมื่อเสียงของรุ่นพี่คนสวยเอ่ยเรียกขึ้น

มัดหมี่ทำหน้ายู่ใส่เพื่อนอีกครั้ง ก่อนจะลุกเดินออกไปด้านหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

เสียงเพลงเม้มปากแน่น มองตามเพื่อนด้วยความตื่นเต้น ผิดกับมัดหมี่ที่ตอนนี้สีหน้าซีดแห้งไปเป็นที่เรียบร้อยหลังจากที่เห็นชื่อรุ่นพี่ที่ตัวเองจับฉลากได้

แล้วก็มาถึงคิวของเธอเมื่อเสียงของรุ่นพี่ประกาศเรียก

“มาค่ะน้องปีหนึ่งคนสุดท้าย”

เสียงเพลงเม้มปากแน่นกว่าเดิม ความประหม่าประดังเข้าหาเธออย่างหนัก สองขาเล็กก้าวออกไปด้านหน้าอย่างหวั่นใจก่อนจะยื่นมือเข้าไปในกล่องสีทึบใบขนาดกลาง มือเล็กกวาดหาลูกบอลที่เธอคิดว่าน่าจะมีอยู่อีกหลายลูก

แล้วเสียงเพลงก็รู้ว่าสิ่งที่เธอคิด...มันผิด

ลูกบอลในกล่องนั้นเหลือเพียงลูกเดียว และเธอก็หยิบมันขึ้นมา

“ลูกสุดท้ายแฟนหล่อนะคะ” รุ่นพี่คนเดิมเอ่ยแซวผ่านไมค์ที่ถืออยู่ แล้วเสียงเพลงก็ได้รับเสียงโห่แซวกลับมาอีกครั้ง

ใจดวงน้อยเต้นตุบตับในขณะที่รุ่นพี่แกะลูกบอลใบนั้นออก เธอไม่เห็นว่าชื่อที่เขียนอยู่บนกระดาษแผ่นเล็กๆ นั่นคือชื่อของใคร แต่รอยยิ้มของรุ่นพี่คนสวยนั่นทำให้เธอใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“พูดถึงคนหล่อ น้องเพลงก็ได้คนหล่อของมหาลัยไปครอบครอง เอ้ย!! ไปดูแลเลยนะคะ”

“ยะ ยังไงเหรอ...”

“นี่ไงคะ คนที่หล่อที่สุดในมหาลัยเรา” รุ่นพี่คนสวยบอกพร้อมกับหันกระดาษใบเล็กที่มีชื่อของบางคนเขียนไว้

‘พี่ธาม’

°•○ ☆ ○•°