ตอนที่ 2. เสียงเพลง กวิตา

“ทางเข้าหมู่บ้านดูปลอดภัยดีนะครับ” เสียงของคนที่ทำหน้าที่ขับรถเอ่ยขึ้นเมื่อเลี้ยวเข้ามาในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่เป็นจุดหมายปลายทาง

“ดีแล้วล่ะค่ะ...” หญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังบอกด้วยรอยยิ้ม

แววตาสวยจ้องมองถนนเล็กๆ ในหมู่บ้านสลับกับหน้าจอมือถือที่เป็นรูปบ้านหลังหนึ่งที่เป็นจุดมุ่งหมายของเธอในวันนี้

จนกระทั่งรถที่เธอนั่งมาจอดสนิทหน้าบ้านหลังหนึ่ง

“อยู่ท้ายหมู่บ้านเลย ถ้าเดินคงเหนื่อยน่าดู แดดร้อนด้วย” ชายหนุ่มคนเดิมบอกด้วยน้ำเสียงห่วงใยหลังจากลงมาจากรถและเปิดประตูให้ลูกสาวของเจ้านายลงมาเรียบร้อยแล้ว

“ที่ไร่เราก็ร้อนเหมือนกันนะพี่สิงห์”

“ร้อนคนละแบบนี่ครับ เข้าบ้านเถอะครับ เดี๋ยวพี่ยกกระเป๋าเข้าไปให้” สิงหาบอกแล้วเดินมาเปิดประตูรั้วบ้านให้กับลูกสาวเจ้านาย

สิงหาเข้ามาจัดการตรวจตราทุกอย่างในบ้านอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ แล้วเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วก็ถึงเวลาที่คนที่มีตำแหน่งผู้จัดการไร่ต้องกลับ เพราะยังมีงานที่ต้องไปจัดการต่ออีก

“พี่สิงห์ขับรถดีๆ นะคะ แล้วก็ฝากดูพ่อด้วยนะคะ”

“ได้เลยครับ คุณหนูมีอะไรโทรหาพี่ทันทีนะ เบอร์เพื่อนพี่โทรได้ตลอดเวลาเหมือนกัน” สิงหาย้ำอีกครั้ง

แม้ตัวเองจะอยู่ห่างออกไปอีกหลายร้อยโล แต่เพื่อนสนิทของตนเองก็อยู่แถวนี้ เขาฝากฝังลูกสาวเจ้านายไว้กับทางนั้นเรียบร้อยแล้ว

เสียงเพลง กวิตา เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของไร่ที่ตนเองทำงานอยู่ เด็กสาวต่างจังหวัดที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในเมืองที่แสนวุ่นวายนี้เพียงลำพัง ไม่ว่าเสียงเพลงจะเป็นเด็กเข้มแข็งขนาดไหน แต่สำหรับเขาที่เห็นเธอมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ก็อดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

“ขอบคุณค่ะ” เสียงเพลงยกมือไหว้ขอบคุณคนที่เปรียบเสมือนพี่ชายของเธออีกครั้ง

และเมื่อรถคันใหญ่เคลื่อนตัวออกไปจนพ้นสายตา เธอก็เตรียมจะเดินกลับเข้าบ้าน แต่แล้วเสียงของบางคนก็ดังขึ้นจากอีกด้านของถนนเล็กๆ

“อ้าว แม่หนู มาแล้วเหรอ”

หญิงสาวหันมองก่อนจะยิ้มบางๆ ให้กับรปภ.วัยกลางคนที่ปั่นจักรยานมาจอดอยู่ไม่ห่างจากเธอมากนัก

“ค่ะ...”

“หลานคุณเลไลหรือเปล่าครับ” รปภ.ของหมู่บ้านเอ่ยถามอีกครั้ง

“ใช่ค่ะ คุณลุง”

“ลุงให้ช่างเข้ามาจัดการสวนให้แล้ว ในบ้านเมียลุงก็มาทำความสะอาดให้หมดแล้ว หนูลองเข้าไปดูนะ มีอะไรขาดเหลือก็โทรหาลุง นี่เบอร์ลุง” ลุงรปภ.บอกอย่างใจดี

เมื่อหลายวันก่อนตนเองได้รับการว่าจ้างจากเจ้าของบ้านเก่าที่อยู่อีกฝั่งซีกโลกว่าให้ช่วยจัดการหาคนมาทำความสะอาดทั้งนอกและในให้พร้อมเข้าอยู่ เพื่อรอต้อนรับเจ้าของคนใหม่ซึ่งเป็นหลายสาวแท้ๆ ของเธอ

“ขอบคุณค่ะคุณลุง”

“เรียกลุงภมรก็พอจ้ะ อย่าคุณเลย มันคันหู” รปภ.บอกอย่างขบขัน เด็กๆ แถวนี้ก็เรียกกันแบบนี้ทั้งนั้น พอมีคำว่าคุณเข้ามาก็รู้สึกไม่คุ้นเคยเสียอย่างนั้น

“ได้ค่ะ ลุงภมร”

“แล้วหนูล่ะ ชื่ออะไร”

“หนูชื่อเสียงเพลงค่ะ เรียกเพลงเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” เสียงเพลงบอกเสียงสดใส

อย่างน้อยวันนี้เธอก็เจอคนใจดีแล้ว บางทีการใช้ชีวิตในกรุงเทพเมืองที่ใครๆ ต่างบอกว่ามีแต่คนใจร้าย ก็อาจจะไม่จริงเสมอไปก็ได้

“เอาล่ะ เข้าบ้านเถอะลูก มีอะไรโทรหาลุงได้นะ”

“ขอบคุณนะคะ”

เสียงเพลงเดินกลับเข้ามาในบ้านอีกครั้ง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณบ้าน เพราะเป็นบ้านหลังมุม ทำให้มีพื้นที่มากกว่าหลังอื่นๆ อีกนิดหน่อย

กลิ่นของต้นหญ้าที่ถูกตัดตกแต่งยังลอยฟุ้ง เดินเลยมาอีกนิดบริเวณมุมบ้านมีต้นดอกแก้วใหญ่ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ดอกสีขาวที่บานสะพรั่งเรียกให้คนมองรีบเดินเข้าไปใกล้ๆ

“สวยจัง...” เธอบอกแล้วยื่นมือไปแตะกลีบดอกไม้สีขาวเบาๆ

เสียงเพลงเดินชมรอบๆ บ้านจนพอใจก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านที่เงียบสงัด เฟอร์นิเจอร์ในบ้านทุกชิ้นในบ้านมองดูก็รู้ว่าเป็นของใหม่ทั้งหมด

แต่ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ป้าเลไล” เสียงหวานกรอกไปตามสายเมื่อกดรับเรียบร้อยแล้ว

[ มาถึงหรือยังน้องเพลง ]

“เพิ่งเข้ามาในบ้านเลยค่ะป้า”

[ ชอบหรือเปล่าลูก พี่เจ้าเลือกเฟอร์นิเจอร์ให้หนูเองทุกชิ้นเลยนะ ]

“ชอบมากเลยค่ะคุณป้า เกรงใจพี่เจ้าจังเลยค่ะ” เสียงเพลงบอกอย่างเกรงใจ

เดิมทีบ้านหลังนี้เป็นของจันทร์เจ้า ลูกสาวของเลไล ซึ่งเป็นป้าแท้ๆ ของเสียงเพลง แต่ตอนนี้จันทร์เจ้าได้แต่งงานและย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่ที่สามีสร้างให้เป็นเรือนหอแล้ว ส่วนบ้านหลังนี้เมื่อไม่มีคนอยู่จึงตัดสินใจประกาศขายเมื่อช่วงต้นปีที่ผ่านมา

แต่เมื่อไม่นานน้องเขยของเลไล นั่นก็คือพ่อของเสียงเพลงก็ติดต่อเข้ามาเพื่อขอซื้อบ้านหลังนี้ ด้วยเหตุผลที่ว่าลูกสาวคนสวยจะเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพ จึงอยากขอซื้อบ้านหลังนี้ให้ลูกสาว นั่นก็ทำให้เลไลตัดสินใจได้ทันทีที่จะยกบ้านหลังนี้ให้กับหลานสาว

แต่ก็ถูกพ่อของเสียงเพลงปฏิเสธมาพร้อมกับดึงดันหนักแน่นว่าจะซื้อเท่านั้น

สุดท้ายเธอก็ต้องใจอ่อนยอมขายให้แต่ก็ในราคาสุดพิเศษเพื่อหลานสาวคนสวย

[ เกรงใจอะไรกัน ให้ป้าได้ช่วยเหลืออะไรเราบ้างเถอะ ] ปลายสายบอกเสียงสั่นไหวเล็กน้อย

“ที่ผ่านมาป้ากับพี่เจ้าก็ช่วยเหลือเพลงมาตลอดนะคะ...” ทั้งเรื่องที่เรียนและอีกหลายๆ เรื่อง

[ มันก็ไม่เท่ากับที่แม่เราช่วยป้าไว้ ] 

วันที่สามีของเลไลทอดทิ้งไปมีผู้หญิงคนใหม่ เธอกับลูกน้อยอย่างจันทร์เจ้าที่เพิ่งจะได้สามเดือนในเวลานั้นต้องลำบาก อดมื้อกินมื้อ และในวันที่เลไลตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากน้องสาวๆ แท้อย่างพิมผกา ให้ช่วยเลี้ยงดูลูกสาวของเธอ

พิมผกาตอบตกลงอย่างไม่ลังเล และนอกจากนั้นยังให้เงินเธอมาอีกหนึ่งก้อนเพื่อตั้งตัว หากไม่ได้แม่ของเสียงเพลงในวันนั้น เธอเองก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองและลูกสาวจะเป็นอย่างไร

“ป้าคิดมากไปแล้วค่ะ”

[ ถ้าไม่อยากให้ป้าคิดมาก หนูก็รับความช่วยเหลือจากป้านะลูก ] น้ำเสียงของคนอยู่ไกลยังสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

“ค่ะป้า ถ้าเพลงขาดเหลืออะไร เพลงจะบอกป้านะคะ” เสียงเพลงบอกน้ำเสียงสดใสกลับไป

ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อยก่อนจะวางสาย

สองขาเล็กเดินมาหยุดตู้โชว์มุมบ้าน ด้านในมีของตกแต่งน่ารักวางประดับอยู่ชวนให้น่ามอง

หญิงสาวเปิดกระเป๋าสะพายของตัวเองก่อนจะหยิบกรอบรูปที่เธอพกติดตัวไว้ขึ้นมาวางลงที่ชั้นบนสุดของตู้โชว์ ‘รูปของเธอกับพ่อแม่’

“เพราะความดีของแม่ทำให้เพลงได้รับแต่สิ่งดีๆ กลับมาใช่มั้ยคะ...” อีกครั้งที่เสียงเพลงต้องพูดคุยกับผู้เป็นแม่ผ่านรูปถ่าย

ปลายนิ้วเรียวลูกเบาๆ ที่แผ่นกระจกใสที่กั้นกลางระหว่างเธอและรูปถ่าย

“เพลงคิดถึงแม่นะคะ...”

  

°•○ ☆ ○•°