ตอนที่ 4. รับผิดชอบ

“ขอโทษค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยเก็บผ้าให้ด้วย” เสียงหวานเอ่ยขึ้นหลังจากความจริงปรากฏ

เขาปีนรั้วเข้ามาเก็บผ้าให้อย่างที่บอกจริงๆ

ร่างหนาจิ๊ปากบางๆ พรางลูบไปมาที่ลำแขนตัวเองบริเวณที่ถูกด้ามไม้กวาดกระหน่ำใส่จนเป็นรอยเขียวช้ำ

“ก็หนูไม่รู้นี่นา...” ใครมันจะไปคิดกัน

เสียงเพลงมองดูแขนแกร่งของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดจับใจ

“ช่างมันเถอะ” เสียงเข้มบอกเตรียมจะที่หมุนตัวเดินออกจากบ้านของหญิงสาวเมื่อหมดเรื่อง

แต่ก่อนที่เขาจะได้ก้าวขา เสียงของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เดี๋ยวหนูทายาให้ค่ะ อีกอย่างฝนยังตกแรงอยู่เลย” เสียงของเธอแผ่วเบา ก่อนจะมองออกไปด้านนอกที่สายฝนยังตกลงมาอย่างหนัก

“ยังไงก็เปียกอยู่แล้วนี่ แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า”

“แต่มันก็ป่วยได้นี่คะ อีกอย่างแขนพี่ช้ำมากเลย” เสียงเพลงมองดูแขนของคนตรงหน้าอีกครั้ง แววตาคู่สวยสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านในของบ้าน

คนตัวโตมองตามนิ่งๆ จนกระทั่งอีกคนกลับออกมา ในมือของเธอมีหลอดยาสีขาวอยู่และอีกมือก็มีผ้าผืนเล็กๆ สีขาวเช่นเดียวกัน

“ไม่ต้องทาหรอก กลับไปอาบน้ำมันก็หลุดหมด” เสียนิ่งเรียบบอกไปตามตรง

เสียงเพลงเม้มริมฝีปากเบาๆ คิดตาม มันก็จริงอย่างที่เขาบอก

“งั้นพี่เอายาไปด้วยนะคะ อาบน้ำแล้วค่อยทา”

“อืม...” มือหนารับหลอดยาจากคนตัวเล็กไปถือไว้ก่อนจะมองออกไปด้านนอกที่ตอนนี้เม็ดฝนเริ่มเบาบางลงแล้ว

“ไปนะ” เขาหันมาบอกเจ้าของบ้านก่อนจะเดินออกจากบ้านของเธอไปในทันที

เสียงเพลงได้แต่มองตามอย่างเงียบๆ เธอพยายามจะรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นให้มากที่สุด และเธอก็คิดว่าคงทำได้แค่นี้

“อ้าว ลืมถามชื่อเลย” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมองไปยังบ้านข้างๆ ที่ตอนนี้ปิดไฟมืดสนิทหมดแล้ว

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสียงเพลงยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ภายในห้องน้ำของมหาวิทยาลัยชื่อดัง เพื่อสำรวจตัวเองอีกครั้งให้แน่ใจ

ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับเงาในกระจกอย่างพอใจ

เสียงเพลงเป็นคนที่มีรูปร่างดี สัดส่วนชัดเจน ผิวขาวเนียนรับกับเส้นผมยาวที่ทิ้งตัวอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อทุกอย่างมาประกอบกันอยู่บนเรือนร่างของเธอก็ยิ่งขับให้เธอดูมีเสน่ห์ไม่น้อย

เสน่ห์ที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

แกร๊ก~

ประตูห้องน้ำที่เพิ่งเปิดออกทำให้เสียงเพลงหันมองก่อนจะส่งยิ้มบางๆ กลับไปเพราะคนที่เพิ่งเข้ามาให้ส่งยิ้มมาให้เธอ

“อ้าว ไม่มีทิชชู่เหรอ” เธอคนนั้นพึมพำเบาๆ เมื่อผลักประตูห้องน้ำด้านในเข้าไปแล้ว

เสียงเพลงหันมองตามก่อนจะหันมาเปิดกระเป๋าตัวเองแล้วหยิบห่อกระดาษสีชมพูอ่อนออกมา

“เอาของเราก็ได้” เธอบอกแล้วส่งห่อกระดาษทิชชู่ในนักศึกษาสาวอีกคนอย่างมีไมตรี

“อื้อ ขอบคุณน้า”

ผ่านไปไม่กี่นาทีเธอคนนั้นก็ทำธุระเสร็จ ในจังหวะเดียวกับที่เสียงเพลงเองก็กำลังจะออกจากห้องน้ำเช่นกัน แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอื้อมมือไปเปิดประตูเสียงของเธอคนนั้นก็ร้องเรียกขึ้น

“เดี๋ยวก่อนสิ…”

“หืม เราเหรอ” เสียงเพลงชะงัก ก่อนจะชี้ปลายนิ้วเรียวเข้าหาตัวเองอย่างไม่แน่ใจ

“อื้อ เธอปีหนึ่งเหมือนกันมั้ย” เธอคนนั้นถามต่อด้วยน้ำเสียงสดใสและแววตาแวววาว

คนถูกถามพยักหน้ารับ

“ค่ะ ปีหนึ่งเหมือนกัน”

“เราก็ปีหนึ่ง เรียนบริหารน่ะ”

“เราก็บริหารเหมือนกัน” เสียงเพลงตอบกลับทันทีด้วยความดีใจไม่น้อยที่กำลังจะมีเพื่อน

และเธอคนนั้นก็พูดต่อพร้อมกับรอยยิ้มสดใสไม่ต่างกัน

“เราชื่อมัดหมี่นะ”

เสียงเพลงยิ้มกว้างเมื่อได้ยินแบบนั้นก่อนจะแนะนำตัวกลับไป

“เราชื่อเสียงเพลง เรียกเพลงเฉยๆ ก็ได้”

แล้วทั้งสองก็ตกลงเป็นเพื่อนกัน เพราะต่างฝ่ายต่างใหม่สำหรับที่นี่ และที่สำคัญทั้งสองก็ยังไม่มีเพื่อน

“ตอนบ่ายไม่มีเรียน แต่ต้องเข้ากิจกรรม” มัดหมี่บอกเสียงเบาพร้อมกับยู่หน้าเล็กน้อย

แค่ได้ยินว่าเป็นกิจกรรมรับน้องเธอก็รู้สึกเซ็งขึ้นมา เธอเป็นพวกไม่ชอบกิจกรรมใดๆ ทั้งสิ้น แค่อยากมาเรียน แค่เรียนเท่านั้น

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เสียงเพลงถามเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนเหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ

“ไม่อยากเข้ากิจกรรม”

“ทำไมล่ะ...” หญิงสาวถามต่ออย่างสงสัย กิจกรรมที่รุ่นพี่แจ้งมาในไลน์กลุ่มก็ดูน่าสนุกดี ไม่มีอะไรน่ากังวลเลยด้วยซ้ำ

มัดหมี่มองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ๆ เพื่อนใหม่ที่เพิ่งเจอกันวันแรก แล้วกระซิบเสียงเบาราวกับว่ากลัวจะมีใครผ่านมาได้ยิน

“ไม่อยากเจอรุ่นพี่”

คนฟังถึงกับเลิกคิ้วสูง แล้วถามกลับด้วยเสียงแผ่วเบาเช่นเดียวกัน

“ทำไม”

“รุ่นพี่กวนตีน” มัดหมี่ตอบกลับก่อนจะบึนปากเล็กน้อย และนั่นยิ่งทำให้เสียงเพลงต้องขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อ เสียงโทรศัพท์ของมัดหมี่ก็ดังขึ้น

“เรารับโทรศัพท์ก่อนนะ” มัดหมี่บอกด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ หลังจากก้มมองหน้าจอมือถือที่สว่างขึ้น

“อืม เราไปห้องน้ำนะ” เสียงเพลงตอบเสียงเบาเพราะเห็นอีกฝ่ายกดรับสายไปแล้ว

แล้วมัดหมี่ก็พยักหน้า

หลังจากที่ทำธุระส่วนตัวเสร็จ เสียงเพลงก็เตรียมที่จะเดินกลับมาหาเพื่อน แต่เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาหาของในกระเป๋าสะพาย ทำให้เธอไม่ทันระวัง

ปึก!!

ร่างบางชนเข้ากับใครบางคนอย่างแรง และแรงปะทะนั่นก็ทำให้ของในมืออีกฝ่ายหกเลอะเทอะ

และที่สำคัญคือของที่หกเลอะเทอะนั่นบางส่วนมันก็กระเด็นมาเลอะเสื้อนักศึกษาของเธอ

“เฮ้ย!!”

“ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้มองทาง” เสียงเพลงรีบพูดขึ้นอย่างลนลาน สายตาก้มมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนจนทำอะไรไม่ถูก

เช่นเดียวกับอีกคนที่จดจ้องมาที่เสื้อนักศึกษาตัวบางที่ตอนนี้มีสีแดงแปดเปื้อนอยู่อย่างรู้สึกผิด เพราะตัวเองก็รีบจนไม่ได้ทันระวังเหมือนกัน

“ขอโทษนะ พี่รีบไปหน่อย” เสียงที่เอ่ยออกมาทำให้เสียงเพลงต้องเงยหน้ามอง

กึก!!!

“พี่...”

°•○ ☆ ○•°