ตอนที่ 3. โจรห้าร้อย

ผ้าห่มและผ้าปูที่นอนถูกนำไปซักใหม่อีกครั้ง เพราะเสียงเพลงไม่ชอบกลิ่นของใหม่ที่ติดมา เธอตากมันไว้ที่ราวกลางสนามหญ้าข้างบ้าน ก่อนจะหันกลับเข้ามาจัดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวและเสื้อผ้าของเธอเข้าที่

“เฮ้อ! เหนื่อยชะมัด” เด็กสาวพึมพำก่อนจะทิ้งตัวลงนอนลงกับเตียงใหญ่อย่างหมดแรง

แม้ว่าภรรยาของลุงภมรจะเข้ามาทำความสะอาดไว้ให้บ้างแล้ว แต่เสียงเพลงก็อดไม่ได้ที่จะทำความสะอาดมันอีกรอบ 

ความเหนื่อยจากการจัดบ้านและความเมื่อยล้าจากการเดินทางทำให้เสียงเพลงหมดแรงและคล้อยหลับไปอย่างง่ายดาย

จนกระทั่ง!!

ก๊อก แกร๊ก~

เสียงบางอย่างที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องปลุกให้เด็กสาวค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น สายตาหวานกวาดมองไปรอบๆ ก็พบว่ารอบตัวของเธอล้อมรอบไปด้วยความมืด และสายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก

เสียงเพลงเม้มปากแน่นก่อนจะฉวยเอาโทรศัพท์มือถือของตัวเองมาถือไว้แล้วค่อยๆ เดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างระแวดระวัง

เงาตะคุ่ม ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ที่โรงจอดรถของบ้านทำให้เสียงเพลงตัดสินใจหยิบไม้กวาดที่วางอยู่ใกล้มือมาถือไว้แน่น 

สองขาเล็กค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ๆ เงาดำนั่นอย่างเบาเสียงที่สุด จนเธอแน่ใจว่าระยะนี้เธอต้องไม่พลาดแน่นอน

“ไอ้หัวขโมย!!” เสียงเพลงตะโกนพร้อมกับออกแรงฟาดลงไปที่ด้านหลังของเงาดำตรงหน้าอย่างสุดแรง

ตุบ!!

ผลัวะ!!

“โอ๊ย!” เสียงที่สะท้อนกลับมาจากการฟาดไม้กวาดไปตรงหน้าทำให้เสียงเพลงมั่นใจว่าไอ้โจรห้าร้อยนั่นต้องเจ็บไม่เบา

“ช่วยด้วย โจรขึ้นบ้านค่ะ ช่วยด้วย” เสียงเพลงตะโกนขอความช่วยเหลือโดยที่มือของเธอยังไม่ฟาดโจรตรงหน้าอย่างไม่บันยะบันยัง

“โอ๊ย!! ผมไม่ใช่โจร ฟัง โอ๊ย!! ฟังก่อน”

ผลัวะ! ผลัวะ!

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” 

อาจจะเพราะเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำลงมาทำให้ไม่มีใครได้เสียงขอความช่วยเหลือของเธอ แม้แต่บ้านหลังข้างๆ ที่ยังเปิดไฟสว่างไสว

“เห้ย!! บอกให้ฟังก่อน” เสียงเข้มตวาดลั่นก่อนจะหันมากระชากไม้กวาดออกจากอีกคนอย่างรวดเร็ว

“ว้าย!!”

เพราะไม่ได้ตั้งตัว เพราะแรงอันน้อยนิดของเธอ หรือเพราะอีกคนแรงเยอะเกินไป ร่างบางถลาเข้าไปชนกับร่างแกร่งอย่างแรง

พลึบบบ~~

อึก!!

แต่เคราะห์ยังไม่หมด พื้นปูนที่เปียกลื่นเพราะเม็ดฝนที่ซัดเข้ามาไม่หยุด ทำให้ร่างกำยำของโจรตัวใหญ่เสียหลัก ลื่นหงายหลังตึงทันที เพียงเพราะน้ำหนักตัวเล็ก ๆ ของเสียงเพลงล้มโถมใส่

แล้วเธอก็ล้มทับไปที่ร่างหนาของอีกคนอย่างเต็มแรงเช่นกัน ปลายจมูกรูปสวยที่จรดอยู่ที่ปลายจมูกของอีกคนทำให้สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

แววตาคมที่กำลังจ้องมองมาที่เธอเหมือนไฟร้อนที่กำลังแผดเผาเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อึก!!

เสียงเพลงรีบขยับจะดันตัวขึ้น แต่พื้นที่เต็มไปด้วยน้ำฝนทำให้มือเธอลื่นอีกครั้ง

พลึบบ!!

ครั้งนี้ไม่ใช่ปลายจมูกที่มันแตะกัน 

แต่เป็นริมฝีปากนิ่มของเธอที่มันกำลังแตะอยู่ที่มุมปากของอีกคนอย่างจัง

เสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาแผ่วเบาลงในทันที แทนที่ด้วยเสียงหัวใจของเสียงเพลงที่เต้นแรงโครมคราม

ตึกตัก ตึกตัก!!

และในวินาทีนั้นเอง

ครืนนน!! 

เสียงคำรามของท้องฟ้าก็ดังขึ้นจนหญิงสาวสะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ในทันที

เธอผละออกทันที ก่อนจะชี้หน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโห มาขโมยของยังมีโอกาสได้คืน แต่จูบแรกของเธอเนี่ยสิ!

“ไอ้หัวขโมย!! เข้ามาขโมยของแล้วยังจะมาขโมยจูบแรกของฉันอีก!”

คนที่ยังนั่งอยู่บนพื้น เปียกโชกไปทั้งตัวเพราะล้มไปพร้อมเธอเมื่อครู่ เงยหน้าขึ้นมาพร้อมคิ้วขมวดแน่น

“เดี๋ยวก่อน ๆ ใครขโมยอะไรของเธอห้ะ!”

เขาพ่นลมหายใจแรงก่อนยันตัวขึ้นนั่ง แต่ทุกส่วนในร่างกายเจ็บจนแทบร้องออกมาดัง ๆ

เสียงเพลงไม่สนว่าเขาเจ็บหรือไม่

เธอกัดฟันพูดทั้งหน้าร้อนผ่าว

“แกไง!! บ้านฉันมีกล้องวงจรปิดนะ คอยดูเถอะ แกไม่รอดแน่!” เธอพูดขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดไฟ หวังจะได้เห็นหน้าของคนที่ย่องเข้าบ้านเธออย่างชัดๆ 

และไม่นานไฟสีขาวก็สว่างวาบขึ้น นั่นทำให้ทั้งสองต่างชะงักไปพร้อมๆ กัน

เสียงเพลงเพิ่งเห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ เป็นครั้งแรกโครงหน้าคมเข้ม คิ้วหนา ดวงตาคมกริบที่แม้จะมีแววหงุดหงิด แต่กลับดูหล่อเกินกว่าจะเรียกว่า ‘โจร’ ได้ เสื้อยืดเปียกแนบลำตัว เผยสรีระแข็งแรงที่ทำให้เธอเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว

เช่นเดียวกับอีกคน...

แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาทำให้เขาได้เห็นใบหน้าของอีกคนอย่างชัดเจน หญิงสาวตัวเล็กๆ ผิวขาวสว่าง ตากลมโต ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อที่เขาเพิ่งสัมผัสมันไปเมื่อครู่

“ไหน!! จะไปเปิดกล้องก็ไปสิ มองอะไรนัก” ร่างหนาที่ได้สติก่อนเปิดฉากโวยวายทันที

เสียงเพลงสะดุ้งรีบละสายตาจากคนตรงหน้าอย่างรวดเร็วก่อนจะเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก

“ก็…ก็กำลังจะไปเปิดนี่ไง!” เธอพูดเสียงแข็ง ทั้งที่หูแดงเถือกไปหมดแล้ว

ชายหนุ่มถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะบ่นพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์

“กูจะซวยอะไรขนาดนี้ แค่จะช่วยเก็บผ้าแท้ ๆ…”

แต่คำบ่นนั้นกลับฟังดูไม่ดุดันอย่างที่ตั้งใจ เพราะในหัวเขายังเต็มไปด้วยภาพตอนที่เธอล้มทับเขา

แค่ริมฝีปากสีชมพูนุ่มๆ นั่น ทำไมมันทำให้เขาใจสั่นไม่หยุดแบบนี้กันวะ

‘จูบแรกอย่างนั้นเหรอ...’

°•○ ☆ ○•°