ตอนที่ 8. จูบแรก

“ฉันดีใจที่ได้เป็นคนแรกของเธอ...อีกเรื่อง”

‘คนแรกของเธอ’

คนแรกบ้าบออะไร เสียงเพลงกัดปากตัวเองแน่นเมื่อย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

“มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ”

“จะเป็นอะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันก็เป็นจูบแรกของเธอไม่ใช่หรือไง” ไม่ได้พูดเปล่า แต่ความน่ารักของคนข้างๆ ทำให้ธามอดใจไม่ได้จนต้องส่งมือไปบีบปลายจมูกรูปสวยเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

“อื้อ! พี่ธาม”

“มันเขี้ยว”

“พี่อย่ามาฉวยโอกาสกับเค้าแบบนี้สิ” เสียงเพลงดุเบาๆ

แม้ท่าทางของเขาจะไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวหรือไม่ไว้ใจ แต่เธอก็กลัวว่าหากคนอื่นมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิด

หึหึ...

ตลอดเส้นทางจากมหาลัยไม่ได้ปกคลุมไปด้วยความเงียบอย่างที่มันควรจะเป็นโดยนิสัยของคนตัวโต แต่กลับกัน ตอนนี้ธามและเสียงเพลงต่างพูดคุยกันอย่างสนิทสนมต่างจากคนที่เพิ่งรู้จักกันเพียงแค่วันเดียว มีคำถามมากมายที่ทั้งสองแลกเปลี่ยนกัน

“ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดา” ธามถามขึ้นหลังจากมองดูคนตัวเล็กอย่างพิจารณา

ท่าทางของเธอ รวมทั้งสิ่งของที่เธอใช้ กระเป๋า โทรศัพท์ นาฬิกา มูลค่าของมันเขาคิดว่าน่าจะหกหลักเป็นอย่างต่ำ ยังไม่รวมกับรถป้ายแดงที่เขานั่งอยู่

“เค้าก็เป็นคนธรรมดา บินไม่ได้ซักหน่อย”

“กวนตีน” ธามตอบกลับด้วยคำค่อนข้างหยาบคาย แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความหยอกล้อจนเสียงเพลงอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้

‘มันก็จริงเพราะเธอกำลังกวนตีนเขาอยู่’

“ก็เค้าพูดจริงนี่น่า”

“เออ แล้วคนที่ไหนมันบินได้วะ”

“นั่นไง มันก็หมายความว่าทุกคนก็เป็นคนธรรมดาเหมือนกันไงคะ” คำพูดเรียบง่ายที่เชื่อว่าใครหลายๆ คนก็อาจจะเคยได้ยินมา แต่พอมันออกมาจากปากของเสียงเพลงกลับทำให้ธามรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

เธอดูเป็นคนสดใส เรียบง่าย น่าเอ็นดู แต่ก็ดูบอบบางในเวลาเดียวกัน

“พี่รอเค้าแป๊บนึงนะคะ” เสียงเพลงเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอจอดรถสนิทหน้าร้านสะดวกซื้อก่อนถึงทางเข้าหมูบ้าน

ธามพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงเบาะ มองตามคนตัวเล็กที่ก้าวหายเข้าไปในร้านสะดวกซื้อตรงหน้า ด้วยสายตาและความรู้สึกที่อ่อนโยนและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ไม่นานนักร่างบางก็เดินกลับออกมาพร้อมถุงพลาสติกเล็กๆ ในมือ

“นี่คะ มียาแก้ปวดกับยานวด พี่ต้องกินด้วยนะ”

“ทำไม กลัวต้องขับรถให้ฉันนั่งอีกหรือไง” ร่างหนาถามกลับอย่างหยอกล้อ แต่ในใจกับฟูฟ่องเพราะความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เธอมอบให้

“ใช่สิคะ สาวๆ ของพี่มาเห็น เค้าจะเดือดร้อนได้นะ”

“เพ้อเจ้อ!” ธามหัวเราะในลำคอ พลางยกมือเคาะหน้าผากเธอเบาๆ

“อื้อ มันเจ็บ!” เสียงเพลงยู่หน้าใส่อีกครั้งก่อนจะเลิกสนใจคนข้างๆ แล้วมาตั้งใจขับรถกลับเข้าบ้าน

รถมินิคูปเปอร์ป้ายแดงจอดสนิทในรั้วบ้านโดยมีคนที่บอกว่าปวดแขนทำหน้าที่เปิดและปิดประตูรั้วให้อย่างคล่องแคล่ว ไม่หลงเหลือร่องรอยของความเจ็บปวดแม้แต่นิด

“หายเจ็บแล้วเหรอคะ” เจ้าของบ้านเอ่ยถามหลังจากยกแขนขึ้นกอดอก สายตาคู่หวานหรี่ลงมองคนตัวโตอย่างจับผิด

ธามชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะยกยิ้มบางๆ โดยไม่ใส่ใจสายตาจับผิดตรงหน้า

“มันก็ไม่ได้หนักอะไร” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถฝั่งที่ตัวเองนั่งมาเพื่อหยิบของ

เสียงเพลงมองตามอย่างไม่วางตา

‘เจ้าเล่ห์! ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว’

เพราะมัวแต่จมกับความคิดของตัวเอง รู้ตัวอีกทีคนตัวโตก็มาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว ความแตกต่างของความสูงทำให้เสียงเพลงต้องเงยหน้ามอง สายตาคมที่กำลังจ้องมองมา ทำให้เธอต้องแอบกลืนน้ำลายเบาๆ แต่หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอนั้นกลับเต้นแรงอย่างน่าประหลาด

“อะไรคะ...” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างแผ่วเบา

ธามยกยิ้มมุมปากก่อนจะโน้มหน้าลงมาหาคนที่ตัวเตี้ยกว่า

“แค่จะบอกว่า ไม่ใช่แค่ฉันที่เป็นจูบแรกของเธอหรอกนะ” เสียงนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นปลายนิ้วไปแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากบาง ก่อนจะพูดต่อ

“เธอก็เป็นจูบแรกของฉันเหมือนกัน...”

°•○ 🌸 ○•°