All Chapters of The Husband Who Wakes Up Loving Me: Chapter 1 - Chapter 10

Tahimik ang buong bahay. Masyadong tahimik para sa isang tahanang minsang napuno ng tawanan, lambingan, at mga pangarap.Nakaupo si Sophia Gonzaga sa mahabang dining table, nakatitig sa malamig nang pagkain sa harapan niya. Alas-diyes na ng gabi. Dalawang oras na ang nakalipas mula nang dapat ay sabay silang maghapunan ng asawa niya.Pero gaya ng nakasanayan, wala na namang Adrian. Hindi na naman umuwi ng maaga ang asawa niya. At parang ang ending na naman nito ay kakainin niyang mag-isa ang hinanda niya. Sabagay, lumamig na eh.Napabuntong-hininga siya habang sinusulyapan ang oras sa wall clock. Parang pati tunog ng orasan ay alam kung gaano kalamig ang nararamdaman niya.10:07 PM.Ilang beses na ba itong nangyari? Hindi na niya mabilang.Noong una, nag-aalala pa siya. Tawag nang tawag at text nang text pa siya non kay Adrian. Naghihintay hanggang madaling-araw para lang matiyak na ligtas itong nakauwi. Kasi syempre, asawa niya eh.Pero kalaunan, napagod din siya.Dahil sa tuwing mag

Masakit pala talaga kapag ang kinatatakutan mo sa loob ng mahabang panahon ay tuluyan nang naging katotohanan.Iyon ang natutunan ni Sophia habang nakaupo sa sahig ng home office ni Adrian. Hindi na niya alam kung gaano katagal siyang umiiyak. Siguro ilang minuto o siguro isang oras. O baka higit pa pero wala na siyang pakialam. Pakiramdam niya ay tumigil ang oras. Tumigil ang mundo at tumigil ang lahat.Maliban sa sakit na patuloy na lumalamon sa kanya. Nasa tabi pa rin niya ang cellphone ni Adrian. Naka-on pa rin ang screen nito. At naroon pa rin ang mga mensaheng paulit-ulit na sumasaksak sa puso niya."I miss you already.""Last night was perfect.""When are you telling your wife?"Asawa.Hindi Sophia. Hindi ang pangalan niya. Kundi asawa. Parang isa na lang siyang balakid sa buhay ng dalawa. Parang isang problemang kailangang alisin.Napapikit siya habang pinupunasan ang luha sa kanyang mga mata.Hindi niya alam kung alin ang mas masakit. Ang katotohanang niloko siya ni Adrian o

Tatlong araw na ang lumipas mula nang magdesisyon si Sophia na wakasan ang kanyang kasal. At sa loob ng tatlong araw na iyon ay wala siyang naramdamang ginhawa. Akala niya kapag nakapagdesisyon na siya, magiging madali na ang lahat. Akala niya kapag tinanggap na niyang tapos na sila, mababawasan ang sakit.Pero hindi pala ganoon. Dahil kahit gaano kasakit ang katotohanan ay mahal pa rin niya si Adrian. At iyon ang pinakamalaking problema. Hindi niya kailangang matutunang kalimutan ang asawa niya. Kailangan niyang matutunang bitawan ito habang mahal pa niya.Nakaupo siya ngayon sa kanyang maliit na library sa ikalawang palapag ng bahay. Tahimik ang paligid at naririnig lang niya ang mahinang tunog ng hangin mula sa labas. Mas okay na nga rin yon para payapa ang utak niya.Sa harapan niya ay isang puting papel. At isang mamahaling fountain pen na minsang regalo sa kanya ni Adrian noong second anniversary nila.Napangiti siya nang mapait, hindi pa rin talaga siya makapaniwala na nagawa y

Mabigat ang katahimikan sa loob ng bahay matapos umalis si Sophia sa kanilang kwarto. Hinatid na lang niya ng tingin si Sophia hanggang sa hindi na ito abot ng kaniyang mga mata.Nanatiling nakaupo si Adrian Gonzaga sa gilid ng kama at nasa harapan niya ang divorce papers asama ang liham na isinulat ng asawa niya. Tinitigan na lang niya iyon at hindi niya alam kung anong una niyang gagawin.Hindi niya agad ginalaw ang mga iyon at hindi niya agad binasa. Ewan ba bakit ayaw niya munang malaman kung anong sinulat ni Sophia sa sulat pero may bumubulong talaga sa kaniya na huwag niya muna hawakan. Kaya hanggang titig na lang ang ginawa niya at saka siya tumingin sa nakasarado ng pinto.Sa pinto kung saan ilang minuto ng nilabasan ni Sophia. At sa kauna-unahang pagkakataon ay may kakaibang pakiramdam na bumalot sa kanya. Hindi guilt, hindi rin pagsisisi kundi parang may bagay na unti-unting nawawala sa kanya. At hindi niya alam kung paano ito pigilan.Napahugot siya ng malalim na hininga at

Tatlong araw nang hindi nagigising si Adrian. Tatlong araw nang halos hindi umalis si Sophia sa ospital at tatlong araw nang paulit-ulit niyang pinagmamasdan ang lalaking nakahiga sa ICU. Hindi pa rin ito gumagalaw at para bang natutulog lang.Ngunit alam nilang lahat na hindi ganoon kasimple ang sitwasyon. Critical pa rin ang kondisyon nito. Bagama't stable na ang vital signs, wala pa ring kasiguraduhan kung kailan ito magigising.O kung magigising pa ba ito. At sa bawat oras na lumilipas, mas lalo lamang nababalot ng takot ang puso niya. Hindi niya maintindihan ang sarili niya, kung dapat bang magalit siya o masaktan. Hindi na niya alam.Alam niyang hindi naman mawawala ang sakit sa puso niya pero sa tuwing tinitingnan niya ang asawa niyang nakahiga sa kama ng ospital parang lahat ng iyon ay nawawala.At ang natitira lamang ay ang lalaki na minsan niyang minahal nang buong puso.—Alas-dos ng madaling-araw ay tahimik ang buong ICU floor at karamihan sa mga bisita ay nakauwi na. Pat