Chapter 4: Choosing Herself

Hindi umalis si Sophia matapos marinig ang mga salitang iyon. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagtapon ng gamit. Hindi siya nanampal at hindi siya gumawa ng eksenang madalas niyang nakikita sa mga pelikula.

Sa halip, tahimik lamang siyang nakatayo habang unti-unting nilalamon ng katotohanan ang natitira niyang pag-asa.

"I don't know if I love you anymore."

Paulit-ulit iyong umaalingawngaw sa isip niya na parang sirang plaka. Parang sumpang ayaw siyang pakawalan.

Nakatitig siya kay Adrian. Sa lalaking minsang nangakong mamahalin siya habambuhay. Sa lalaking minsang nagsabing hinding-hindi siya sasaktan. Sa lalaking minsang itinuring siyang buong mundo nito.

Nakakatawa.

Dahil ngayon, para na lamang siyang estranghera sa mga mata nito.

Napatawa siya nang mahina at napaismid siya. At doon bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.

"Sophia—"

"Don't."

Agad siyang natahimik.

Unang beses yata sa buong buhay nilang mag-asawa na pinigilan niya itong magsalita. At marahil, hindi rin nito iyon inaasahan.

Napahawak siya sa gilid ng mesa. Hindi dahil mahina siya kundi dahil pakiramdam niya ay bibigay ang mga tuhod niya anumang sandali. Para siyang nawalan ng lakas. Ang sakit-sakit ng dibdib niya at naninikip pa. Parang ilang segundo na lang ay matutumba na siya.

"How long have you been trying to leave me?" Direkta niyang tanong dito at parang hindi pa nito inaasahan iyon.

Nanigas ang mukha ni Adrian at hindi ito agad nakasagot. At sapat na iyon para maintindihan niya. Dahil alam na niya na parang matagal na.

Matagal na nitong gustong kumawala sa kasal nila. Matagal na nitong gustong makawala sa kanya. Siya lang ang kumakapit. Siya lang ang lumalaban. Siya lang ang nagmamahal. Habang si Adrian ay matagal nang sumuko.

Napabuntong-hininga siya at pagkatapos ay tumango nang ilang beses. Parang may bagay siyang tuluyang tinatanggap. Napakagat na lang siya ng labi niya.

"Okay."

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Adrian.

"Okay?" ulit nito.

Tumango siya. Wala naman siyang magagawa diba?

"Okay."

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon ay may kakaibang katahimikan siyang naramdaman.

Sobrang sakit pero at least alam na niyang totoo ang lahat. Parang matagal na siyang nalulunod at ngayon lang siya nakalanghap ng hangin.

"Dati kasi," mahinang sabi niya, "akala ko may problema sa akin."

Tahimik si Adrian habang nakatingin lang sa kaniya. Wala itong sinabi o kahit emosyon lang na ipakita sa kaniya. Blangko lang ito. Ni awa ay hindi niya nakikita dito.

"Akalain mo iyon." Napangiti siya pero puno ng lungkot. "Akala ko hindi na ako maganda. Akala ko hindi na ako sapat. Akala ko may kulang sa akin." Patuloy sa pagtulo ang mga luha niya. At habang sinasabi niya iyon ay parang may kung anong nakadagan sa dibdib niya.

Unti-unting bumaba ang tingin ni Adrian at hindi ito makatingin sa kanya ng diretso. Pero wala na siyang pakialam. Hindi na siya magkakaroon pa ng pakialam dito. Hindi iyon madali para sa kaniya dahil mahal niya ito. Pero kung yong pagmamahal na iyon ay hindi na sapat, wala na siyang magagawa pa.

"Kaya pala lagi akong umiiyak. Kaya pala lagi kong sinisisi ang sarili ko. Kaya pala kahit anong gawin ko, parang hindi ka na bumabalik." Napahugot siya ng malalim na hininga. "Because the problem was never me."

Muli na namang bumalot ang katahimikan. At sa unang pagkakataon mula ng malaman niyang parang may iba na ay naramdaman niyang may bahagi ng sarili niyang bumabalik.

Ang bahagi ng Sophia na matagal niyang nawala habang pilit niyang inililigtas ang isang relasyon na matagal nang patay.

"You're right."

Napatingin si Adrian sa kanya. Bahagyang kumunot ang noo nito.

"About what?"

Tinitigan niya ito nang diretso at ilang minuto rin niya itong tiningnan at pagkatapos ay ngumiti siya. At iyon marahil ang pinakamalungkot na ngiti na nakita ni Adrian mula sa kanya.

"Maybe you really don't love me anymore."

Parang may gustong sabihin ang lalaki. Ngunit hindi na niya ito hinayaang magsalita.

"Wag kang mag-alala." Mahina ang boses niya pero pinipilit niyang pasiglahin ang boses niya."Hindi na rin kita pipilitin."

At sa wakas ay nasabi rin niya.

—-

Nang gabing iyon, unang beses na natulog si Sophia nang walang luha. Hindi dahil masaya siya at hindi dahil okay siya kundi dahil pagod na pagod na siyang umiyak.

Nakaupo siya sa gilid ng kama habang nakatitig sa litrato nilang mag-asawa. Wedding photo nila iyon. Pitong taon na ang nakalipas.

Nakangiti sila sa picture na yon, at makikita mo talagang masaya silang pareho. Punong-puno ng pangarap.

Napahawak siya sa frame nang dahan-dahan. Parang natatakot siyang masira ito. Katulad ng pagsira ni Adrian sa kanila. Tumulo ang isang luha sa pisngi niya. At iyon na marahil ang huling luhang ilalaan niya para sa lalaking iyon.

"Goodbye." Mahina at halos pabulong niyang paalam ngunit sapat para marinig ng sarili niya.

Pagkatapos ay ibinalik niya ang litrato sa drawer at isinara iyon. Parang pagsasara ng isang kabanata ng buhay niya.

—

Kinabukasan, nagising si Sophia na may desisyon. Hindi na siya magmamakaawa. Hindi na siya hahabol. Hindi na siya magtatanong kung bakit. Hindi na siya magmamakaawang mahalin muli.

Tapos na ang lahat ng palugit niya kay Adrian.

Pagkatapos maligo at magbihis, kinuha niya ang cellphone niya. May isang numero siyang matagal nang iniingatan.

Isang numerong umaasa siyang hindi niya kailanman kakailanganin. Ngunit dumating na ang araw.

Pinindot niya iyon.

Ilang ring lang ang lumipas bago may sumagot.

"Hello?"

Huminga siya nang malalim.

Ito na marahil ang oras na hinihintay niya para piliin naman niya ang sarili niya. Hindi naman siguro masamang maging selfish diba?

"Attorney Reyes?"

"Yes?"

Napapikit siya. Alam niyang mahirap gawin ang pinaplano niya ngayon pero alam niyang kailangan niyang gawin ito.

"I'd like to start divorce proceedings."

Nagkaroon ng maikling katahimikan. Pagkatapos ay narinig niya ang propesyonal na boses ng abogado.

"Of course, Mrs. Gonzaga. We can schedule a meeting today."

Tumango siya kahit hindi naman ito nakikita.

"Thank you."

Pagkababa ng tawag, nanatili siyang nakatingin sa bintana. Hindi siya umiyak. Hindi siya nanginig at hindi siya umatras.

Isa lang ang masasabi niya ngayon at proud na proud siya don. May ginagawa siya para sa sarili niya. At kahit masakit ay may kakaibang pakiramdam ng kalayaan.

—

Sa kabilang bahagi ng siyudad, walang kamalay-malay si Adrian na kagagaling lang ng asawa niya sa abogado. Wala itong ideya na sinisimulan na ni Sophia ang proseso ng pagtatapos ng kanilang kasal.

Wala itong alam na hindi na siya ang pinipili ni Sophia. Dahil sa wakas, natutunan na nitong piliin ang sarili. At iyon ang bagay na maaaring huli nang mapansin ni Adrian.