Chapter 2: The Other Woman

Kinabukasan, mas maaga kaysa karaniwan ang paggising ni Sophia Gonzaga. Ngunit hindi dahil mahimbing ang tulog niya. Kabaligtaran mismo ang nararamdaman niya kasi halos hindi siya nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang mga salitang binitawan niya kay Adrian.

"Nakakapagod ka nang mahalin."

Iyon marahil ang pinakatotoong bagay na nasabi niya sa loob ng nakaraang taon. At masakit aminin na kahit totoo iyon, mahal pa rin niya ang asawa niya. Mahirap itong kalimutan at mahirap burahin ang nararamdaman niya.

Mahal na mahal pa rin niya ito kahit sa gitna ng ginawa nito sa kaniya. Kaya nga mas masakit eh. Dahil hindi naman ganito nagsimula ang lahat.

Noong una, si Adrian ang tipo ng lalaking pinapangarap ng kahit sinong babae. Sweet kasi ito, maalaga, mapagmahal at laging inuuna ang asawa. Ngunit habang lumalaki ang kumpanya nito, unti-unti rin itong nagbago.

Hanggang sa isang araw, nagising na lamang si Sophia na parang hindi na niya kilala ang lalaking katabi niya sa kama.

Napabuntong-hininga siya habang nagtitimpla ng kape. Masyadong tahimik ang bahay niya ngayon. Wala na naman si Adrian. Hindi na bago iyon. Madalas na itong umalis nang hindi man lang nagpapaalam.

Ipinikit niya sandali ang mga mata. Dati, sinusundan pa niya ito. Tinatanong kung saan pupunta. Kung kailan ito uuwi. Pero ngayon? Wala na siyang lakas na magtanong pa dito.

Bigla niyang narinig ang tunog ng cellphone niya. Tumunog ang pangalan ng matalik niyang kaibigan.

Mia.

Agad niya itong sinagot.

"Hello?"

"Soph..."

Kaagad niyang napansin ang kakaibang tono sa boses ng kaibigan. Parang may gustong sabihin kaso parang nag-aalinlangan.

"Ano iyon?" tanong niya.

Tahimik muna sa kabilang linya.

"Nasaan ka?"

"Nasa bahay."

"Mag-isa?"

Napakunot-noo siya. "Oo. Bakit?"

Muling tumahimik si Mia. At doon nagsimulang kabahan si Sophia.

"Mia."

"Promise mo muna na kakalma ka ha?"

Agad na bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi niya alam kung bakit. Pero pakiramdam niya may mali. May napakalaking mali. At kung ano man yon, wala siyang idea.

"Mia, sabihin mo na."

Narinig niya ang malalim na buntong-hininga ng kaibigan.

"Soph, kasi ano… Nakita ko si Adrian kagabi."

Nanigas siya nang tuluyan. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan niya. Hindi naman bago iyon. Marami nang nakakita kay Adrian kung saan-saan.

Pero may kakaiba sa boses ni Mia. At alam niyang hindi lang iyon ang sasabihin nito.

"Saan?” Halos pabulong niyang tanong sa kaibigan.

"Sa Grand Meridian Hotel."

Napalunok siya. Isa iyon sa mga pinakasikat na luxury hotel sa siyudad nila. At ni minsan ay hindi pa siya dinala ng asawa niya doon.

"Ano'ng ginagawa niya don?"

Muling natahimik si Mia. At doon tuluyang lumubog ang sikmura niya. Dahil alam na niya ang sagot kaso ayaw lang niyang marinig.

"May kasama siya."

Parang may humigpit sa dibdib niya. Mahigpit na mahigpit. Masakit na masakit at nakakasakal.

Hindi agad siya nakapagsalita. Narinig niya ang sariling paghinga. Narinig niya ang malakas na pagtibok ng puso niya. At narinig niya ang basag na bahagi ng puso niyang pilit pa ring umaasang mali ang lahat.

"Sino?" Halos hindi lumabas ang boses niya.

"Hindi ko kilala eh."

Napapikit siya kaso hindi sapat iyon para mabawasan ang sakit na nararamdaman niya. Kailangan niyang malaman. Kailangan niyang makita. Kailangan niyang masigurado. Dahil baka naman mali lang diba? Baka naman business meeting. Baka naman empleyado lang nito ang kasama nito.

Baka naman—

"Magkahawak sila ng kamay, Soph."

At sa isang iglap ay nawasak ang lahat ng dahilan na pilit niyang binubuo sa isip niya.

Tumulo ang luha sa pisngi niya, hindi na niya napigilan. Hanggang ang isang luha ay nadagdagan ng isa, at nadagdagan pa ng isa. Hanggang sa hindi na niya mabilang.

Basang-basa na ang pisngi niya nang hindi na niya namamalayan.

"Soph..."

Hindi siya sumagot. Hindi na niya kayang marinig ang kung ano pang sasabihin ni Mia. Pakiramdam niya ay diin na diin ang bawat salita nito sa dibdib niya. Pakiramdam niya ay unti-unting gumuho ang mundo niya. Dahil kahit ilang beses niyang pinaghinalaan si Adrian ay iba pa rin kapag may ibang taong nagkumpirma nito.

Iba pa rin kapag totoo na.

"I'm sorry."

Ngunit wala nang saysay ang salitang iyon. Hindi ngayon. Hindi kailanman.

Pagkatapos ng tawag, matagal na nakaupo si Sophia sa kusina. Tahimik lang siya at nakatulala. Walang emosyon na makikita sa mukha niya. Minsan kasi, kapag sobra na ang sakit, hindi ka na umiiyak. Nanginginig ka na lang at iyon ang nararamdaman niya ngayon.

Hanggang sa may isang bagay na naalala niya. Mabagal siyang tumayo at naglakad siya papunta sa home office ni Adrian.

Matagal na niyang iniiwasang pumasok doon. Pakiramdam niya kasi ay wala siyang karapatan. Parang may mga bahagi na ng buhay ng asawa niya na hindi na para sa kanya.

Ngunit ngayon ay wala na siyang pakialam. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto. Tahimik ang opisina pero malinis iyon at organized talaga. Kasing organized sa lalaking may-ari nito. Lumapit siya sa mesa at doon niya napansin ang cellphone na nakapatong doon. Hindi iyon ang regular na gamit ni Adrian. Isa iyong mas lumang model ng cellphone. At tila naiwan lamang ito doon.

Napakunot-noo siya. Mabagal niya iyong kinuha. At nang maopen niya ang screen ay manlaki ang mga mata niya. Hindi ito naka-lock at sa mismong screen ay may notification.

Isang message mula sa isang babaeng naka-save bilang:

Ava ❤️

Parang tumigil ang mundo niya at hindi na siya makahinga. Hindi na rin siya makagalaw. Nanginginig ang mga daliri niyang pinindot ang screen. At doon bumungad ang mga mensaheng hindi na sana niya kailanman nakita.

"I miss you already."

"Last night was perfect."

"When are you telling your wife?"

Pakiramdam ni Sophia ay may humawak sa puso niya at marahas itong piniga nang paulit-ulit. Hanggang sa wala nang natira.

Tumulo ang luha niya sa screen nang hindi niya namalayan. Hindi niya napigilan sa pagtulo ang luha niya.

Dahil sa wakas ay naroon na ang katotohanang matagal na niyang kinatatakutan. Hindi na ito hinala. Hindi na ito kutob. Hindi na ito tsismis, pawang katotohanan na.

May ibang babae ang asawa niya. At mas masakit pa roon ay mukhang matagal na itong nangyayari. Napahawak siya sa bibig upang pigilan ang hikbi pero nabigo siya. Tuluyan siyang napaupo sa sahig at niyakap ang sarili at doon siya umiyak.

Habang sa kabilang bahagi ng siyudad, walang kamalay-malay si Adrian na natuklasan na ng asawa niya ang lihim na matagal nitong itinago. At hindi rin nito alam na sa araw na iyon ay may isang pusong tuluyan nang nadurog dahil sa kanya.