Chapter 5: The Goodbye Letter

Tatlong araw na ang lumipas mula nang magdesisyon si Sophia na wakasan ang kanyang kasal. At sa loob ng tatlong araw na iyon ay wala siyang naramdamang ginhawa. Akala niya kapag nakapagdesisyon na siya, magiging madali na ang lahat. Akala niya kapag tinanggap na niyang tapos na sila, mababawasan ang sakit.

Pero hindi pala ganoon. Dahil kahit gaano kasakit ang katotohanan ay mahal pa rin niya si Adrian. At iyon ang pinakamalaking problema. Hindi niya kailangang matutunang kalimutan ang asawa niya. Kailangan niyang matutunang bitawan ito habang mahal pa niya.

Nakaupo siya ngayon sa kanyang maliit na library sa ikalawang palapag ng bahay. Tahimik ang paligid at naririnig lang niya ang mahinang tunog ng hangin mula sa labas. Mas okay na nga rin yon para payapa ang utak niya.

Sa harapan niya ay isang puting papel. At isang mamahaling fountain pen na minsang regalo sa kanya ni Adrian noong second anniversary nila.

Napangiti siya nang mapait, hindi pa rin talaga siya makapaniwala na nagawa yon ng asawa niya. Noon, kabisado pa ni Adrian ang lahat tungkol sa kanya. As in lahat, mapakulay man yan, pati nga favorite niyang libro ay alam nito. At pati kape na gustong-gusto niya ay alam nito. Pero ngayon?

Hindi na siguro nito alam kung ano ang paborito niyang pagkain. Minsan nakakapanghinayang. Pero ano pa bang dapat niyang gawin? Minsan kasi hindi lang sapat ang pagmamahal para ipagpatuloy ang isang relasyon.

Marahan siyang huminga. Pagkatapos ay sinimulan niyang magsulat.

—

Adrian,

Hindi ko alam kung paano sisimulan ito. Siguro dahil hindi ko rin inakalang darating tayo sa puntong kailangan kitang sulatan para magpaalam.

Noong pinakasalan kita, naniwala akong ikaw na ang makakasama ko habambuhay. Naniwala akong kahit gaano kahirap ang buhay, kakayanin natin basta magkasama tayo.

Mali pala ako. Hindi dahil hindi kita minahal. Kundi dahil ako lang pala ang patuloy na lumalaban.

—

Huminto si Sophia sa pagsusulat dahil unti-unting lumabo ang kanyang paningin. Hindi dahil hindi niya alam ang susunod na isusulat kundi dahil bawat salitang inilalagay niya sa papel ay parang kutsilyong dahan-dahang tumatama sa kanyang dibdib.

Ngunit ipinagpatuloy pa rin niya.

—

Hindi ko alam kung kailan mo ako tinigilang mahalin. Hindi ko alam kung kailan ako naging kulang para sa'yo. Alam mo, matagal kong sinisisi ang sarili ko.

Inisip kong baka kung naging mas maganda ako, mas mabait, at mas understanding sayo. O baka mas perpektong asawa, baka ako pa rin yong piliin mo.

Pero ngayon, naiintindihan ko na. Alam kong hindi ko kayang i-control ang mga desisyon mo. Hindi ko kasalanan na pinili mong sirain ang mga pangakong ginawa natin.

—

Tumulo ang isang luha niya sa papel at mabilis niya iyong pinunasan. Ayaw niyang mabura ang mga salita sa utak niya at ayaw niyang may maiwang hindi nasabi. Dahil ito na marahil ang huling pagkakataon na ilalabas niya ang lahat ng nararamdaman niya.

—

Pagod na ako, Adrian. Pagod na akong maghintay. Pagod na akong umasa. Pagod na akong mahalin ang isang taong matagal nang hindi ako pinipili.

At sa wakas, natutunan ko nang piliin ang sarili ko. Hindi dahil tumigil akong mahalin ka. Kundi dahil kung patuloy kitang mamahalin sa ganitong paraan, tuluyan ko nang mawawala ang sarili ko.

Sana maging masaya ka. Sana matagpuan mo ang hinahanap mo.

At sana balang araw, maintindihan mo kung gaano kita kamahal.

Paalam.

— Sophia

—

Matagal siyang nakatitig sa sulat niya. Tahimik lang niyang tinitingnan iyon at halos di siya gumagalaw. Pakiramdam niya parang may bahagi ng sarili niyang namatay habang sinusulat iyon.

Dahan-dahan niyang itinupi ang papel at inilagay sa puting sobre. Pagkatapos ay isinulat ang pangalan ng asawa niya sa harapan.

Adrian Gonzaga.

—

Nang gabing yon, mag-isa na naman siyang naghahapunan. Hindi pa rin nakauwi si Adrian, syempre hindi na siya nagtaka. Hindi na rin siya nasaktan. O marahil, sinasanay na lang niya ang sarili.

Makalipas ang ilang minuto ay tumunog ang cellphone niya.

Chat galing kay Mia. Panigurado man nag-aalala ito sa kaniya ngayon. Mula nang tumawag ito ay hindi na niya ito na-replyan pa.

Mia: How are you?

Napangiti siya nang bahagya. Buti pa tong kaibigan niya, concern na concern sa kaniya.

Sophia: Still breathing.

Ilang segundo lamang ay nag-reply agad ang kaibigan.

Mia: And Adrian?

Matagal siyang nakatitig sa mensahe. Pagkatapos ay dahan-dahan siyang nag-type.

Sophia: I'm letting him go.

Hindi na siya nagdagdag pa. Hindi na kailangan.

Alam ni Mia ang ibig sabihin noon.

—

Bandang alas-onse ng gabi nang marinig niya ang pagdating ni Adrian. Narinig niya ang pagbukas ng pinto. Hanggang sa makapasok si Adrian sa bahay nila ay dinig na dinig niya ang bawat yabag nito. Nakakasakit mang aminin pero kilalang-kilala niya pati ang paglalakad nito. Ang tanong na lang talaga ay kung paano niya makakalimutan ang lahat kung pati paglalakad ng asawa niya ay alam na alam niya.

Narinig niyang nilapag na ni Adrian ang susi nito sa mesa. Alam mo yong pati pag-uwi nito sa bahay nila ay parang walang nagbago. Kung paano ito umuwi dati nong hindi pa niya ito nahuhuli, ay ganon na gnaon pa rin. Hindi niya alam kung dapat ba siyang matuwa kasi baka sign ito na magiging maayos pa ang lahat. Pero ayaw na niya.

Ayaw na niya talaga. Handa na siya eh. Handa na niyang kalimutan lahat.

Dahil may nakahanda nang sobre sa loob ng kanyang drawer. At sa loob ng sobreng iyon ay ang opisyal na pagtatapos ng lahat. Nasa ilalim din nito ang mga divorce papers na ipinadala ng abogado. Kulang na lang ang pirma ni Adrian.

Isang signature na lang at tuluyan nang matatapos ang pitong taon nilang pagsasama.

Total ganon na rin naman eh. Mas pinili nitong sayangin ang pitong taon. Parang wala lang dito ang taon ng pagsasama nila. Eh kung ganon lang din naman, bakit pa siya kakapit? For what? Para mas diinan pa nito ang sakit?

Napapikit na lang siya at nagdasal. Humihingi siya ng lakas sa panginoon na sana kayanin niya. Dahil alam niyang sobrang lapit na niya para makalaya.

Hindi niya alam kung ano ang magiging reaksyon ni Adrian. Hindi niya alam kung magagalit ito o kung matatawa. O kung wala talaga itong mararamdaman.

Ngunit isang bagay ang sigurado. Sa loob ng susunod na mga araw, ibibigay niya rito ang liham. Kasama ang divorce papers.

At pagkatapos non ay wala ng balikan. Wala ng second chance. Tatapusin na niya ang lahat.