Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 17

Sumingaw sa ilong ni Camelia ang matapang na amoy ng antiseptiko habang unti-unting bumabalik ang kanyang kamalayan. Mabigat ang kanyang mga talukap. Sinubukan niyang idilat ang kanyang mga mata, ngunit muli rin niya itong ipinikit dahil masyadong nakakasilaw ang ilaw.“Gising ka na?”Isang boses ng lalaki ang narinig niya sa malapit. Matigas ang tono nito, ngunit halatang may pinipigilang emosyon.Muling kumurap si Camelia, at sa pagkakataong ito ay pinilit niyang imulat ang kanyang mga mata. Isang puting kisame ng ospital ang bumungad sa kanyang paningin. Kumunot ang kanyang noo.“Saan... ako?” paos niyang tanong.“Sa ospital,” maikling sagot ng lalaki. “Nahimatay ka sa kalsada.”Dahan-dahang lumingon si Camelia. Sa tabi ng kanyang higaan ay nakatayo ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng maayos na kasuotan. Hindi niya ito kilala, ngunit sa kung anong dahilan ay tila hindi ito ganap na estranghero.“Ako...” Napalunok si Camelia. Kusang napunta ang kanyang kamay sa kanyang tiya

Ipinikit ni Camelia Collyn ang kanyang mga mata. Nakahiga ang kanyang katawan sa sofa ng apartment ni Jonathan, habang natatakpan ng manipis na kumot. Malalim na ang gabi, at bahagyang tanaw ang mga ilaw ng lungsod mula sa likod ng mga kurtina. Ngunit sa halip na magbigay ng kapayapaan, lalo lamang nitong ginulo ang kanyang isipan.Unti-unting bumalik ang mga alaala.Sampung taon na ang nakalipas.Labinlimang taong gulang pa lamang noon si Camelia. Isa pa siyang dalagitang padalos-dalos at labis ang tiwala sa sarili.Tahimik ang dagat nang araw na iyon.Maliit lamang ang mga alon at kumikislap ang bughaw na tubig sa ilalim ng sikat ng araw.Napalayo si Camelia nang hindi namamalayan. Hindi niya napansin na hindi na sumasayad sa buhangin ang kanyang mga paa.Noong una ay hindi siya natakot.Ngunit bigla siyang hinila ng malakas na agos.Pumasok ang tubig sa kanyang ilong at bibig. Pilit siyang lumangoy paitaas, ngunit habang lalo siyang nagpupumiglas, lalo naman siyang lumulubog.“T-Tu

Pagkalipas ng Anim na TaonHindi gaanong nagbago ang New York International Airport.Ngunit para kay Camelia Collyn, tila banyaga at nakakasakal pa rin ang lugar na iyon.Nakatayo siya malapit sa international arrivals exit habang itinutulak ang isang malaking maleta gamit ang isang kamay.Sa kanyang kanan ay isang munting batang babae na may maitim na kayumangging buhok, mahigpit na yakap ang isang teddy bear na halos kasinlaki na ng kanyang katawan.Sa kanyang kaliwa naman ay isang batang lalaki na abalang tumitingin sa paligid.Malalim na huminga si Camelia.Sa wakas... nakabalik na rin ako.Nanginig ang kanyang telepono.Lumabas ang pangalan ni Juna sa screen.Agad niya itong sinagot.“Kuya.”“Nakarating na ba kayo?” tanong ni Jonathan mula sa kabilang linya. Bahagyang putol-putol ang boses nito dahil sa pagkakaiba ng oras.“Oo. Kalalabas lang namin ng airport,” sagot ni Camelia habang sinusulyapan ang kanyang dalawang anak.“Nasa Milan pa rin ako. Pasensya na at hindi kita masusu

Maagang-maaga pa lamang ay malamig na ang hangin sa New York, mas malamig kaysa karaniwan.Handa na si Camelia mula pa sa bukang-liwayway. Nakasuot siya ng mahabang kremang coat, maayos na nakapusod ang kanyang buhok.Sa sala, si Aurora ay nakaupo habang mahigpit na yakap ang teddy bear niya, samantalang si Daven ay nakatayo malapit sa sofa na may maliit na backpack sa kanyang balikat.“Handa na ba kayo?” tanong ni Camelia habang sinusuri ang oras sa kanyang relo.Tumango si Aurora. “Handa na, Mama.”Hindi agad sumagot si Daven. Saglit niyang hinaplos ang sentido niya.“Kamusta ang ulo mo?” agad na nilapitan siya ni Camelia.“Medyo masakit pa rin,” tapat na sagot ni Daven. “Pero kaya ko.”Tinitigan siya ni Camelia nang may pag-aalala, saka bumuntong-hininga.“Kailangan na nating umalis. Hindi tayo puwedeng ma-late.”Bumaba sila at sumakay sa taksi na naghihintay sa labas ng gusali. Ibinigay ni Camelia ang address ng ospital nang diretso. Tumango ang driver at umandar ang sasakyan.Sa