Lahat ng Kabanata ng Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Kabanata 21 - Kabanata 30

Nakatitig si Calvin sa bahagyang nakabukas na pinto ng silid.Mahimbing nang natutulog si Samantha. Maayos na ang kanyang paghinga, at hindi na rin kasing putla ng kagabi ang kanyang mukha. Wala nang laman ang baso ng gamot sa mesang nasa tabi ng kama.Ilang segundo siyang nakatayo roon, tinitiyak na talagang tulog na ang babae.“Sandali lang naman ako,” mahina niyang bulong, hindi niya alam kung kanino niya iyon sinasabi.Kinuha niya ang susi ng sasakyan at ang kanyang jacket, saka tahimik na lumabas.Marahang nagsara ang pinto sa kanyang likuran.Sa apartment naman ni Camelia, tahimik ang paligid.Kagagaling lamang niya sa kusina at inilapag ang ilang pinamili sa ibabaw ng mesa. Ilang minuto na ang nakalipas mula nang magpadala ng mensahe si Shela, ipinapaalam na isinama niya sina Aurora at Daven sa city park at sa hapon pa sila makakauwi.Napabuntong-hininga si Camelia nang may ginhawa.“Salamat, Shela,” mahina niyang sambit.Naglakad siya patungo sa sala upang ayusin ang mga natit

Maingat na tumayo si Camelia mula sa kanyang upuan.Marahan niyang inayos ang napkin sa kanyang kandungan bago tumingin kay Juna.“Pupunta lang ako sa restroom,” mahina niyang sabi.Tumango si Juna.“Huwag kang magtatagal. Malapit nang maubos ni Daven ang pagkain niya.”Ngumiti nang bahagya si Camelia sa mga bata.“Babalik agad si Mama.”Tumango si Aurora.“Sige po, Ma.”Naglakad si Camelia patungo sa hallway na papunta sa restroom.Mukha siyang kalmado, ngunit magulo ang kanyang isipan. Hindi naging magaan ang pakiramdam niya matapos ang nangyari kanina.Nang tuluyang magsara ang pinto ng ladies' restroom sa kanyang likuran, malalim siyang napabuntong-hininga.Tinitigan niya ang sarili sa salamin at inayos sandali ang kanyang buhok.“Kumalma ka,” bulong niya sa sarili. “Nagkataon lang ang lahat ng ito.”Ilang minuto ang lumipas bago siya lumabas ng restroom.Ngunit pagkakuha pa lamang niya ng isang hakbang, biglang may humawak at humila nang mariin sa kanyang braso.“Ah!”Nagulat si

Malamig at presko ang hangin sa bakuran ng ospital nang umagang iyon.Dahan-dahang naglakad si Camelia habang mahigpit na hawak ang kamay ni Aurora. Sa kabilang banda, kasama nila si Juna, na paminsan-minsang sumusulyap kay Daven na mas maputla kaysa karaniwan.“Nandito na tayo,” mahina niyang sabi.“Oo,” tugon ni Camelia. “Ayos ka lang ba, Dav?”Bahagyang tumango si Daven.“Oo naman, Mama. Medyo nahihilo lang.”Lumingon si Aurora sa kanyang kuya.“Makikita mo na si Doktor mamaya, ha? Sabi ni Tito Juna, mabait daw siya.”Bahagyang ngumiti si Daven.“Oo.”Pumasok sila sa pangunahing gusali ng ospital.Agad silang sinalubong ng amoy ng antiseptic.Huminga nang malalim si Camelia, pilit na pinapakalma ang sarili.Marami siyang gustong itanong.Umaasa siyang may magandang balitang naghihintay sa kanila ngayong araw.Sa registration desk, sinuri ng nurse ang kanilang impormasyon.“Para po kay Doktor Sam?” tanong nito.“Opo,” sagot ni Juna. “May appointment kami.”May ilang segundong nag-ty

Noong hapong iyon, nagsuot si Camelia ng manipis na jacket bago umalis ng apartment. Iniwan niya muna si Aurora sa kapitbahay nilang sanay nang tumulong sa kanya, habang si Daven naman ay mahimbing pa ring natutulog mula pa kaninang tanghali. Nasa cellphone niya ang listahan ng mga bibilhin—mga simpleng pangangailangan lang. Ayaw niyang magtagal sa labas.“Sandali lang,” mahina niyang bulong habang ikinakandado ang pinto.Hindi gaanong matao ang supermarket. Dahan-dahang itinutulak ni Camelia ang maliit na shopping cart habang kumukuha ng gatas, tinapay, prutas, at iba pang kailangan sa bahay. Pilit niyang itinutuon ang isip sa pamimili at isinasantabi ang lahat ng bumabagabag sa kanya—ang ospital, ang mangyayari makalawa, at lahat ng pasaning hindi maalis sa kanyang dibdib mula pa kahapon.Ngunit nang liliko na sana siya sa susunod na aisle, bigla siyang natigilan.Sino pa nga ba kundi si Calvin.Nakatayo ito ilang metro lamang ang layo at may kausap na cashier sa express lane. Gaya

Huminto ang sasakyan sa harap ng malaking mansyon.Tahimik na pinagmasdan ni Camelia ang gusali. Pamilyar ito sa kanya, ngunit kasabay niyon ay tila banyaga rin. Hindi biro ang anim na taong lumipas. Gayunpaman, napakalinaw pa rin ng mga alaalang nakaukit sa lugar na iyon.“Nandito na tayo,” mahinang sabi ni Ginang Vera.Marahan siyang tumango. Bahagyang nanginginig ang kanyang kamay habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. Nang sumayad ang kanyang mga paa sa lupa, tila biglang bumigat ang kanyang paghinga.“Naaalala mo pa ba ang daan papasok?” tanong ni Ginang Vera.“Opo,” tapat na sagot ni Camelia. “Naaalala ko pa.”Pumasok silang dalawa sa loob ng bahay.Hindi nagbago ang pamilyar na amoy ng sala.Tahimik na napalunok si Camelia.“Maupo ka,” sabi ni Ginang Vera habang itinuturo ang sofa. “Papaghanda ako ng tsaa.”Tumango ang isa sa mga kasambahay at agad na umalis.Umupo si Ginang Vera sa tapat ni Camelia. Matalim ang kanyang tingin, ngunit walang bahid ng paghusga. Sa halip, puno