All Chapters of Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Chapter 51 - Chapter 60

Kabanata 53Dahan-dahang binuksan ni Camelia ang pinto ng apartment. Pagkapasok pa lamang niya, agad niyang napansin na mas tahimik ang paligid kaysa karaniwan.Naupo si Juna sa sofa sa sala, nakabukas ang laptop sa harapan niya. Sa screen ay makikita ang mga stock chart na patuloy na bumabagsak.Agad na naunawaan ni Camelia na hindi maganda ang sitwasyon.“Kuya,” mahina niyang tawag.Nag-angat ng tingin si Juna. Halatang pagod ang kanyang mukha.“Nakauwi ka na?”Tumango si Camelia at ipinatong ang bag sa mesa.“May progreso ba?”Bahagyang ngumiti si Juna.“Kung mabuting balita ang tinutukoy mo... wala.”Lumapit si Camelia at umupo sa tabi niya.“Bumagsak na naman?”Bahagyang iniharap ni Juna ang screen ng laptop upang makita ito ni Camelia.“Umatras ang pangunahing mga mamumuhunan kaninang umaga.”Malalim na napabuntong-hininga si Camelia.“Paano nangyari ito nang napakabilis?”Dahan-dahang umiling si Juna.“Hindi ko rin maintindihan. Maayos namang tumatakbo ang lahat ng proyekto. Wa

Kabanata 55 (Bahagi 1)Nakatayo si Calvin sa tabi ng bintana ng kanyang opisina. Mahigpit pa rin ang pagkakakuyom ng kanyang panga matapos ang naging pag-uusap nila ni Camelia kanina. Mariin ding nakakuyom ang kanyang mga kamao sa magkabilang tagiliran.“Lintik...” mahina niyang bulong.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng opisina.Pumasok si Samantha na may banayad na ngiti sa labi habang may dalang kahon ng pagkain.“Alam kong hindi ka pa kumakain,” malumanay niyang sabi. “Kaya dumaan ako sa paborito mong restaurant.”Hindi man lang lumingon si Calvin.“Wala akong ganang kumain.”Lumapit si Samantha at inilapag ang kahon ng pagkain sa mesa.“Palagi mo namang sinasabi iyan,” mahina niyang tugon. “Pero kailangan mo pa ring kumain.”Napabuntong-hininga si Calvin.“Tata, ayoko talagang kumain.”Binuksan ni Samantha ang kahon. Agad na kumalat sa buong silid ang amoy ng mainit na pagkain.“Sige na, Calvin. Espesyal kong dinala ito para sa'yo.”Kumuha siya ng kutsara at iniabot iyon kay Calvi

Kabanata 57Noong hapong iyon, matao ang parke ng lungsod. May mga taong naglalakad nang dahan-dahan, habang ang iba naman ay nakaupo sa mga bangko, tinatamasa ang preskong hangin.Naglalakad si Juna sa bangketa malapit sa parke kasama sina Aurora at Daven. Mas masigla ang dalawang bata kumpara sa mga nagdaang araw.Hawak ni Aurora ang kamay ni Juna habang masaya itong lumulukso.“Uncle Juna, tingnan mo! May maliit na aso!” masigla niyang sabi habang itinuturo ang isang lalaking naglalakad kasama ang kanyang alagang aso.Mahinang natawa si Juna.“Oo, ang cute niya.”Naglalakad naman si Daven sa kabilang panig, kalmado gaya ng dati.“Uncle,” mahina niyang tawag.“O?”“Pwede ba tayong bumalik ulit dito bukas?”Tumango si Juna.“Siyempre. Kapag mas malakas na ang pakiramdam ninyo.”Agad namang sumingit si Aurora.“Ako rin! Gusto ko ring bumalik!”Napangiti si Juna.“Kayo talagang dalawa, hindi nagsasawang maglaro sa parke.”Pagkatapos, nagtungo silang tatlo sa paradahan sa gilid ng kalsa

Kabanata 59Biglang bumukas ang pinto ng apartment.Si Camelia, na kanina pa balisang naghihintay, ay agad na lumingon nang makita niyang pumasok si Juna. Ngunit nang igala niya ang kanyang mga mata sa likuran nito at wala siyang makitang iba, biglang nagbago ang kanyang ekspresyon.“Kuya...?” halos pabulong niyang tawag.Nakatayo si Juna sa may pintuan, bahagyang hinihingal. Nahihilo pa rin siya, at bahagyang magulo ang kanyang buhok.Lumapit si Camelia ng isang hakbang.“Nasaan sina Aurora at Daven?”Nanahimik si Juna nang ilang segundo.Agad na kumunot ang noo ni Camelia.“Kuya...?”Bahagyang yumuko si Juna bago nagsalita sa mabigat na tinig.“Patawad.”Hindi agad naunawaan ni Camelia.“Bakit ka humihingi ng tawad?”Nag-angat ng tingin si Juna.“Hindi ko sila nagawang protektahan.”Parang biglang tumigil ang mundo ni Camelia.“Ano ang ibig mong sabihin?”Huminga nang malalim si Juna.“Sila... mukhang dinukot sila.”Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ni Camelia.“Ano?”Mabilis na

Kabanata 61Biglang tumayo si Camelia mula sa sofa.“Uuwi na ako,” maikli niyang sabi.Napalingon si Calvin, halatang nagulat.“Ngayon na?”Hindi man lang siya nilingon ni Camelia. Kinuha lamang niya ang kanyang bag.“Hindi ako puwedeng manatili rito.”“Hinahanap na sila ng mga tauhan ko,” paalala ni Calvin.Sa wakas ay tumingin si Camelia sa kanya. Namumula at namamaga ang kanyang mga mata dahil sa pagpigil ng pag-iyak.“Alam ko. Pero... hindi ako puwedeng umasa sa'yo.”Ang mga salitang iyon ay tila matalim na punyal na tumarak sa puso ni Calvin. Mahigpit niyang kinuyom ang kanyang panga.“Kahit hayaan mo man lang ang driver ko na ihatid ka.”“Hindi na kailangan.”Naglakad si Camelia patungo sa pinto. Bago siya tuluyang lumabas, sandali siyang huminto ngunit hindi lumingon.“Salamat.”Marahang nagsara ang pinto. Ilang segundo lamang na nanatiling nakatayo si Calvin.Si Ronal, na kanina pa tahimik na nakatayo sa isang sulok ng silid, ay dahan-dahang lumapit.“Sir, gusto n'yo po bang m