All Chapters of Nagsimula ang Kanyang Pagsisisi Nang Iwan Ko Siya: Chapter 41 - Chapter 50

Kabanata 43Gabi na at malalim na ang gabi, ngunit nakasindi pa rin ang ilaw sa sala ng apartment ni Camelia. Nakaupo siya sa sopa habang kalong ang kanyang laptop; punong-puno ang screen ng mga medikal na website.Isa-isang lumitaw ang mga pangalan ng mga doktor sa screen. Masinsinan iyong binasa ni Camelia nang paisa-isa."Ang pinakamagaling na pediatric hematologist..." bulong niya sa sarili.Klinik niya ang profile ng isang doktor na inirerekomenda ng maraming internasyonal na ospital.Agad na kumislap ang kanyang mga mata."Ito na nga," bulong niya.Napakaganda ng reputasyon ng doktor na ito. Marami nang pasyenteng may pambihirang karamdaman ang matagumpay nitong nagamot.Mabilis na binasa ni Camelia ang mga karagdagang impormasyon.Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, biglang nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha."Kasalukuyang nasa isang research mission sa China sa loob ng ilang buwan. Hindi tumatanggap ng mga bagong pasyente."Natulala si Camelia sa screen, hindi makakilos.

Kabanata 45 Hindi naging kasingtahimik ng dati ang umagang iyon sa apartment ni Camelia. Katatapos lang maghanda ni Camelia ng almusal nang marinig niya ang pag-ubo ni Daven mula sa kwarto. Noong una, akala niya ay simpleng ubo lang iyon gaya ng mga nakaraang araw. Ngunit pagkalipas ng ilang segundo, napalitan ang tunog na iyon ng marahas at gipit na paghinga. Agad na napatakbo si Camelia patungo sa silid. "Daven?" Nakaupo ang bata sa ibabaw ng kama habang namumutla ang mukha at pautay-utay ang paghinga. "Mama..." mahina nitong tawag. Mabilis na hinawakan ni Camelia ang noo ng anak. Nagbabaga sa init ang katawan ni Daven. "Diyos ko..." Bakás ang matinding taranta sa mukha ni Aurora na kasalukuyang nakatayo sa may pinto. "Anong nangyayari kay Kuya Daven?" Pinilit ni Camelia na magpakahinahon kahit pa nanginginig na ang kanyang mga kamay. "Aurora, tawagin mo muna si Yaya sandali." Mabilis na tumakbo paalis si Aurora. Binuhat ni Camelia si Daven at binalot sa kan

### Kabanata 47Naging tahimik ang silid ng ospital ni Calvin noong hapong iyon. Kadarating lang ng kanyang ina na si Mira para umuwi muna sandali, habang si Samantha naman ay lumabas para may bilhin. Sa kauna-unahang pagkakataon simula nang maospital siya, naiwang mag-isa si Calvin.Sumandal siya sa kama habang nilalaro ang kanyang cellphone.Sunod-sunod ang pagdating ng mga notipikasyon tungkol sa trabaho, ngunit hindi niya talaga binabasa ang mga iyon."Napakaboring," bulong niya sa sarili.Pinatay niya ang screen ng cellphone at tumitig sa kisame. Medyo sumasakit pa rin ang kanyang sikmura, ngunit sinabi naman ng doktor na stable na ang kanyang kondisyon.Biglang bumukas nang bahagya ang pinto.Isang maliit na bata ang sumungaw sa loob.Si Aurora.Mukhang nalilito ang batang babae. Humakbang siya nang kalahati papasok sa silid, bago natigilan nang makita si Calvin sa kama."Paumanhin po, Tito," mabilis nitong sabi. "Nagkamali po ng silid si Aurora."Tinaasan siya ng kilay ni Calvi

Kabanata 49Malamig ang hangin sa bakuran ng ospital noong hapong iyon. Kalalabas lang ni Calvin mula sa pangunahing gusali matapos asikasuhin ang mga papeles para sa kanyang discharge. Maayos na uli ang kanyang suot na suit, ngunit seryoso at matigas pa rin ang ekspresyon ng kanyang mukha.Nakatayo si Ronal sa tabi ng sasakyan."Kumusta ang pag-usad sa kumpanya ni Jonathan?" walang paligoy-ligoy na tanong ni Calvin.Binuksan ni Ronal ang hawak nitong tablet."Nagsimula na po, Ser."Bahagyang sumulyap si Calvin. "Gaano kalayo na?""Puwersado na nating ginitgit ang ilan sa mga investment partner niya," paliwanag ni Ronal. "Dalawang malalaking investor na ang nagbawi ng kanilang suporta. Kung magpapatuloy ang sitwasyong ito, malamang na magsimula nang bumagsak ang mga share ng kumpanya ni Jonathan sa loob lang ng ilang araw."Bahagyang suminghal si Calvin."Mabuti."Isumandal niya ang kanyang likod sa pinto ng kotse."Baka sa ganitong paraan," mahina niyang saad, "bumalik na sa akin si

Kabanata 51 Nang gabing iyon, nanatili pa rin si Samantha sa sala ng apartment ni Calvin. Ilang minuto nang nakasara ang pinto ng silid nito, kaya naiwan siyang mag-isa kasama ang sarili niyang mga iniisip. Pabalik-balik siyang naglalakad habang kinakagat ang kanyang ibabang labi. — Hindi ito maaaring mangyari, mahina niyang bulong. Muling sumagi sa isip ni Samantha ang usapang hindi niya sinasadyang marinig sa ospital. Malinaw pa ring umaalingawngaw sa kanyang isipan ang mga sinabi ni Camelia. Sina Daven at Aurora ay mga anak ni Calvin. Mariing nagkamay ang kanyang mga kamay. — Kapag nalaman iyon ni Calvin... mahina niyang sambit. Agad niyang marahas na iniling ang kanyang ulo. — Hindi. Hindi iyon maaaring mangyari. Umupo si Samantha sa sofa at bahagyang ngumiti. Isang ngiting walang bahid ng kabutihan. — Hindi ko hahayaang mangyari iyon, kalmado niyang sinabi. Sumandal siya sa sandalan ng sofa habang nakatitig sa pintuan ng silid ni Calvin. — Kapag nalaman