All Chapters of คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป: Chapter 1 - Chapter 10

สิ่งที่หลงเหลืออยู่ตรงหน้ามีเพียงแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไปอย่างเร่งรีบท้องน้อยปวดเกร็งจนเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกไป ฉันล้มทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างแรงน้ำคร่ำไหลทะลักลงมาตามเรียวขา ก่อนจะซึมเป็นรอยเปียกวงกว้างบนพื้นฉันยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง และร้องเรียกสาวใช้ที่อยู่ไม่ไกลด้วยน้ำเสียงแหบพร่า"รีบพาฉันไปโรงพยาบาลที..."สาวใช้มองฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ"คุณผู้หญิงคะ ประธานเจียงกำชับไว้เป็นพิเศษว่าต้องรอเขากลับมาก่อน ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ...""ไม่กล้าเหรอ?" ฉันกุมท้องน้อย น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด"ถ้าฉันกับลูกเป็นอะไรไป เจียงฮ่าวหรานไม่มีทางปล่อยเธอไว้แน่ พาฉันไปเดี๋ยวนี้!"สาวใช้ตกใจกลัวจนต้องรีบลุกลี้ลุกลนเดินออกไปแต่เพิ่งเดินไปถึงหน้าประตู เธอก็ถูกเสี่ยวจาง ผู้ช่วยส่วนตัวของเจียงฮ่าวหรานขวางเอาไว้"ผู้ช่วยจางคะ คุณผู้หญิงกำลังจะคลอด ต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" สาวใช้เอ่ยปากอย่างกล้าๆ กลัวๆเสี่ยวจางมองน้ำคร่ำบนพื้น ก่อนจะตวัดสายตามามองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของฉัน น้ำเสียงของเขาราบเรียบ"ประธานเจียงสั่งไว้ว่าให้รอเขากลับมา คุณผู้หญิงก็แค่อาศัยว่าตัวเองท้องแล้วมาเล่น

ป้าอู๋ยิ้มประจบประแจงใส่โทรศัพท์"คุณหนูหลิววางใจได้ค่ะ ป้อนยาระงับให้เธอไปแล้ว คำสั่งของประธานเจียงต้องทำตามแน่นอนค่ะ""ก็ดี" น้ำเสียงของหลิวหรานเต็มไปด้วยความได้ใจ "ถ้าเดี๋ยวพี่สาวยังปวดอยู่อีก ฉันรู้วิธีนึงนะที่ทั้งช่วยแก้ปวดแล้วก็ยื้อเวลาได้จนกว่าฮ่าวหรานจะกลับไป""วิธีอะไรคะ?" ป้าอู๋รีบถามต่อทันทีฉันกลั้นหายใจจ้องโทรศัพท์เขม็ง อยากรู้ว่าหล่อนจะออกไอเดียเลวร้ายอะไรอีกเสียงในโทรศัพท์เปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียมในพริบตา"จับเธอห้อยหัวลง เอาเท้าชี้ฟ้าแขวนไว้ก่อน ผ่านไปห้านาที เด็กก็จะค่อยๆ หดตัวกลับเข้าไปเอง แล้วก็หาเชือกมารัดใต้ท้องน้อยเธอให้แน่น แค่นี้ก็ยื้อเวลาได้อีกพักใหญ่แล้ว ถ้ายังไม่ได้ผลอีก งั้นก็..."หล่อนจงใจขึ้นเสียงสูง "อย่างเช่นเย็บปิดไว้ไง สรุปคือไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องรอจนกว่าฮ่าวหรานจะกลับไปให้ได้"ฉันส่ายหน้าสุดชีวิต แต่กลับส่งได้แค่เสียงอู้อี้ป้าอู๋หน้าซีดเผือดแข็งทื่ออยู่กับที่ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้เค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง"คุณหนูหลิว แบบนี้ไม่ดีมั้งคะ จะเกิดเรื่องเอานะคะ...""จะเป็นไปได้ยังไงกัน?" น้ำเสียงของหล่อนเต็มไปด้วยความดูแคลน"แถวบ้านฉันตอนคลอดลู

เสียงดุดันของเจียงซานซาน พี่สาวของเจียงฮ่าวหรานดังมาจากนอกประตูอากาศภายในห้องเย็นยะเยือกจับตัวเป็นน้ำแข็งในพริบตา สาวใช้รีบปล่อยมืออย่างลุกลี้ลุกลน และก้มหน้าลงพร้อมเพรียงกันป้าอู๋ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กับที่ เลือดบนมือทั้งสองข้างเช็ดถูจนเปื้อนชายเสื้อไปหมดพ่อแม่ของเจียงฮ่าวหรานเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก สองพี่น้องจึงใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันและกันการที่เจียงฮ่าวหรานมีวันนี้ได้ ครึ่งหนึ่งล้วนเป็นความดีความชอบของเธอในตระกูลเจียง คำพูดของเธอมีน้ำหนักยิ่งกว่าเจียงฮ่าวหรานเสียอีกสายตาของเจียงซานซานกวาดมองรอยช้ำสีม่วงบนหน้าท้องของฉัน เลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มเตียง และเข็มกับด้ายเปื้อนเลือดที่ยังเย็บช่วงล่างไม่เสร็จท่ามกลางกองเลือดสดช่วงล่างยังพอมองเห็นเส้นผมของเด็กโผล่ออกมาลางๆ เธอเซถลาไปจับขอบประตูไว้ เสียงสั่นสะท้าน"ใครให้ความกล้าพวกแกทำแบบนี้! จิตใจพวกแกมันทำด้วยอะไร!""คือ...คือประธานเจียงสั่งว่าต้องรอเขากลับมาก่อนค่ะ..."ป้าอู๋พูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงซานซานก็เงื้อมือขึ้นตบหน้าเธอฉาดใหญ่สองทีซ้อน ตบจนเลือดกลบปาก"ฝีมือนังแพศยานั่นอีกแล้วสินะ!" เจียงซานซานโกรธจัดจนตัวสั่นเทา "ฉ

เขาต้องการเห็นกับตาว่าซูซิงม่านยังนอนพักผ่อนอย่างปลอดภัยอยู่บนเตียงต่อให้เธอจะด่าทอหรือตบตีเขาก็ได้ ขอแค่เธอปลอดภัยก็พอในหัวพลันนึกภาพตอนที่เธอแต่งงานกับเขาขึ้นมาเธอส่งยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ฮ่าวหราน ฉันไม่เสียใจเลยนะที่แต่งงานกับคุณ ฉันรู้ว่าคุณจะคอยปกป้องและทะนุถนอมฉัน คุณเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ"ทว่าตอนนี้พอคิดถึงประโยคนี้ขึ้นมา หัวใจของเขากลับปวดหนึบอย่างรุนแรงรถยังไม่ทันจอดสนิท เขาก็ผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว"ซิงม่าน..." เขาร้องเรียกอยู่สองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เห็นเพียงป้าอู๋ที่วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องนอนเขาคว้าคอเสื้อของเธอไว้อย่างแรง ข่มความโกรธที่อัดแน่นเต็มอก น้ำเสียงแหบพร่า"คุณผู้หญิงอยู่ไหน!" ป้าอู๋ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา พูดจาอึกอัก"คุณผู้หญิง...คุณผู้หญิงไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ""ตกลงว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ พูดมา!"เจียงฮ่าวหรานระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขายกเท้าถีบป้าอู๋จนล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะหันหลังพุ่งเข้าไปในห้องนอนภายในห้องนอนว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงสีแดงฉานบาดตาที่เปรอะเปื้อนเต็มเตียง และรอยเลือดกับคราบเปียกชื้นที่ลา

หลิวหรานทรุดนั่งลงกับพื้น ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ ไม่ใช่นะ คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?""บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่เจียงฮ่าวหรานอย่างฉันสืบไม่ได้ เมื่อก่อนฉันมันโง่เองที่เชื่อใจเธอมาตลอด"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม"แต่ตอนนี้ เธอไม่มีความหมายอะไรในสายตาฉันอีกต่อไป! ความทรมานที่ซิงม่านได้รับ ฉันจะให้เธอชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!""อย่านะ!" หลิวหรานคลานเข้าไปดึงขากางเกงของเขาพลางร้องไห้อ้อนวอน"ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องล่ะ เห็นแก่ที่ฉันเคยช่วยชีวิตคุณไว้ ปล่อยฉันไปเถอะนะ""เหอะ ช่วยฉันงั้นเหรอ?" เจียงฮ่าวหรานโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ เตะมือของหล่อนออกอย่างแรง "ฉันสืบจนรู้ความจริงหมดแล้ว ปีนั้นคนที่ช่วยฉันไว้คือซิงม่าน!"เขาหันไปตะโกนสั่งบอดี้การ์ด"จับหล่อนมัดกลับไปห้อยหัวลงแปดชั่วโมง เอาเชือกเส้นใหญ่รัดท้องให้แน่นแล้วช็อตไฟฟ้าอีกสองชั่วโมง จากนั้นก็เย็บช่วงล่างของหล่อนไว้จนกว่าเด็กจะตายในท้อง ห้ามฉีดยาชา ห้ามส่งโรงพยาบาล แล้วตีขาสองข้างให้พิการ เอาไปโยนทิ้งแม่น้ำปล่อยให้ตายไปเอง!"จู่ๆ หลิวหรานก็พุ่งเข้าไปจะตบตีเขาอย่างคนเสียสติ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดจับกดให