Mag-log inShare
บทที่ 1
Pinakabagong kabanata
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 10
รอยยิ้มของเขาแข็งค้างอยู่บนใบหน้า อ้าปากแต่กลับเปล่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียวน้ำตาไหลรินลงมาตามใบหน้าซีดเผือดปะปนไปกับเลือดสดๆ ที่ไหลออกจากบาดแผลฉันกำแขนเสื้อเขาไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าจนไม่เป็นจังหวะ "เด็ก...ไม่อยู่แล้วใช่ไหม""ตอบฉันมาสิว่าใช่ไหม!"เขาสะดุ้งเฮือก พยักหน้าช้าๆ ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว"ฉันผิดต่อเธอเอง...ซิงม่าน รอให้เธอหายดีแล้ว พวกเราค่อยมีลูกกันใหม่นะ? ฉันสาบานว่าต่อไปนี้จะตามใจเธอทุกอย่าง""ไม่!" บาดแผลผ่าคลอดเจ็บราวกับถูกฉีกทึ้ง ช่วงล่างปวดร้าวลึกถึงกระดูก ฉันกระชากเข็มน้ำเกลือที่หลังมือและสายระโยงระยางบนหน้าอกออก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเขาเขม็ง"เป็นเพราะนาย! นายเป็นคนฆ่าลูกของฉัน! นั่นก็ลูกของนายเหมือนกันนะ! เขาไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย! ไสหัวไป ฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก!"พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็กุมหน้าอกแน่น กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดจากบาดแผลทะลักออกมาหนักกว่าเดิมจนชุ่มผ้าก๊อซในชั่วพริบตา"ประธานเจียง ต้องผ่าตัดเดี๋ยวนี้ครับ! ช้ากว่านี้จะไม่รอดเอานะครับ!" หมอตะโกนก้องพลางพยายามจะหิ้วปีกเขาขึ้นจู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา ฟันของเขาเปรอะเปื้
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 9
หลิวหรานทรุดนั่งลงกับพื้น ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ไม่ ไม่ใช่นะ คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?""บนโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรที่เจียงฮ่าวหรานอย่างฉันสืบไม่ได้ เมื่อก่อนฉันมันโง่เองที่เชื่อใจเธอมาตลอด"เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม"แต่ตอนนี้ เธอไม่มีความหมายอะไรในสายตาฉันอีกต่อไป! ความทรมานที่ซิงม่านได้รับ ฉันจะให้เธอชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!""อย่านะ!" หลิวหรานคลานเข้าไปดึงขากางเกงของเขาพลางร้องไห้อ้อนวอน"ฉันไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องล่ะ เห็นแก่ที่ฉันเคยช่วยชีวิตคุณไว้ ปล่อยฉันไปเถอะนะ""เหอะ ช่วยฉันงั้นเหรอ?" เจียงฮ่าวหรานโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ เตะมือของหล่อนออกอย่างแรง "ฉันสืบจนรู้ความจริงหมดแล้ว ปีนั้นคนที่ช่วยฉันไว้คือซิงม่าน!"เขาหันไปตะโกนสั่งบอดี้การ์ด"จับหล่อนมัดกลับไปห้อยหัวลงแปดชั่วโมง เอาเชือกเส้นใหญ่รัดท้องให้แน่นแล้วช็อตไฟฟ้าอีกสองชั่วโมง จากนั้นก็เย็บช่วงล่างของหล่อนไว้จนกว่าเด็กจะตายในท้อง ห้ามฉีดยาชา ห้ามส่งโรงพยาบาล แล้วตีขาสองข้างให้พิการ เอาไปโยนทิ้งแม่น้ำปล่อยให้ตายไปเอง!"จู่ๆ หลิวหรานก็พุ่งเข้าไปจะตบตีเขาอย่างคนเสียสติ แต่กลับถูกบอดี้การ์ดจับกดให
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 8
เจียงฮ่าวหรานรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น คว้าใบยินยอมมาเซ็นด้วยมือที่สั่นเทาพลางร้องไห้ตะโกน"ใช้เลือดของผม เร็วเข้า ต้องช่วยชีวิตเธอกับลูกให้ได้นะ!"ในห้องไอซียูวีไอพี ร่างกายช่วงล่างของฉันถูกพันด้วยผ้าพันแผลนอนนิ่งไม่ไหวติง ทั่วทั้งร่างมีสายยางระโยงระยาง น้ำยาค่อยๆ หยดลงมาตามสายน้ำเกลือภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงติ๊ดๆ ของเครื่องมือแพทย์เจียงฮ่าวหรานคุกเข่าอยู่หน้าเตียงผู้ป่วย กุมมือฉันไว้แน่น ซุกหน้าลงกับขอบเตียง หัวไหล่สั่นเทาไม่หยุดครู่ต่อมา เขาก็ลุกพรวดขึ้น หันไปสั่งบอดี้การ์ดที่อยู่ด้านข้างด้วยน้ำเสียงเย็นชา"ไปพาตัวคนที่เกี่ยวข้องในบ้านวันนั้นมาให้หมด!"เขาต้องสืบให้กระจ่าง ต้องให้คำอธิบายกับฉัน ต้องทำให้ทุกคนที่ทำร้ายฉันชดใช้กรรมหลังจากการสอบสวนเป้าหมายทั้งหมดก็พุ่งตรงไปที่คนคนเดียวกัน หลิวหรานผู้หญิงที่น่าสงสารซึ่งถูกทำร้ายร่างกายในครอบครัวมาอย่างยาวนานและพ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้วคนนั้นผู้หญิงที่อ่อนโยนและเชื่อฟังซึ่งเขาเคยสาบานว่าจะปกป้องไปตลอดชีวิตคนนั้นเจียงฮ่าวหรานไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหล่อนจะลงมือกับซิงม่านอย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้ และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าภายใต้
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 7
เขาต้องการเห็นกับตาว่าซูซิงม่านยังนอนพักผ่อนอย่างปลอดภัยอยู่บนเตียงต่อให้เธอจะด่าทอหรือตบตีเขาก็ได้ ขอแค่เธอปลอดภัยก็พอในหัวพลันนึกภาพตอนที่เธอแต่งงานกับเขาขึ้นมาเธอส่งยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ฮ่าวหราน ฉันไม่เสียใจเลยนะที่แต่งงานกับคุณ ฉันรู้ว่าคุณจะคอยปกป้องและทะนุถนอมฉัน คุณเป็นผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ"ทว่าตอนนี้พอคิดถึงประโยคนี้ขึ้นมา หัวใจของเขากลับปวดหนึบอย่างรุนแรงรถยังไม่ทันจอดสนิท เขาก็ผลักประตูรถแล้วพุ่งตัวเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว"ซิงม่าน..." เขาร้องเรียกอยู่สองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เห็นเพียงป้าอู๋ที่วิ่งหน้าตื่นออกมาจากห้องนอนเขาคว้าคอเสื้อของเธอไว้อย่างแรง ข่มความโกรธที่อัดแน่นเต็มอก น้ำเสียงแหบพร่า"คุณผู้หญิงอยู่ไหน!" ป้าอู๋ตกใจกลัวจนตัวสั่นเทา พูดจาอึกอัก"คุณผู้หญิง...คุณผู้หญิงไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ""ตกลงว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ พูดมา!"เจียงฮ่าวหรานระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขายกเท้าถีบป้าอู๋จนล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนจะหันหลังพุ่งเข้าไปในห้องนอนภายในห้องนอนว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงสีแดงฉานบาดตาที่เปรอะเปื้อนเต็มเตียง และรอยเลือดกับคราบเปียกชื้นที่ลา
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 6
"แต่พี่สาวเป็นคนอารมณ์ร้อน ฉันกลัวว่าเธอจะ..."สิ้นเสียง ตาขวาของเจียงฮ่าวหรานก็กระตุกยิกๆ กะทันหัน กลางอกเหมือนถูกอะไรบางอย่างต่อยเข้าอย่างจังเขายกมือขึ้นคลึงหว่างคิ้ว แต่น้ำเสียงยังคงหนักแน่น"เธอก็แค่หึงหวงเท่านั้นแหละ ต่อให้ปวดจริงๆ ทนหน่อยก็หายแล้ว ยังไม่ถึงกำหนดคลอดซะหน่อย ถือโอกาสดัดนิสัยเธอเสียบ้าง ตระกูลเจียงต้องการคุณนายที่มีเหตุมีผลและรู้จักวางตัว รอให้เธอคิดได้ก็จะเข้าใจฉันเอง"ซูซิงม่านเป็นคุณหนูบ้านรวยที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ฐานะทางบ้านและทุกอย่างล้วนเพียบพร้อมแต่หลิวหรานเคยเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเขาเอาไว้ แถมตอนนี้ยังใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก จะทนดูเธอทนทุกข์ต่อไปได้ยังไง?รอให้เด็กคลอดออกมา เขาค่อยชดเชยให้ซิงม่านอย่างดีก็แล้วกันเขาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบชักมือกลับแล้วปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน"หรานหราน เธอพักผ่อนให้สบายก่อนนะ ฉันกลับไปดูเธอแล้วจะรีบกลับมา""ฮ่าวหราน" หลิวหรานดึงแขนเสื้อเขาพลางสะอื้นเบาๆ"หมอบอกว่าลูกยังไม่พ้นขีดอันตราย คุณรีบกลับมานะ ฉันกลัว...""ได้สิ" เจียงฮ่าวหรานแกะมือเธอออก หันหลังแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็วระหว่างทาง เขาได
คืนที่ฉันคลอดยาก เขาอุ้มรักแรกจากไป บทที่ 5
เสียงดุดันของเจียงซานซาน พี่สาวของเจียงฮ่าวหรานดังมาจากนอกประตูอากาศภายในห้องเย็นยะเยือกจับตัวเป็นน้ำแข็งในพริบตา สาวใช้รีบปล่อยมืออย่างลุกลี้ลุกลน และก้มหน้าลงพร้อมเพรียงกันป้าอู๋ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กับที่ เลือดบนมือทั้งสองข้างเช็ดถูจนเปื้อนชายเสื้อไปหมดพ่อแม่ของเจียงฮ่าวหรานเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก สองพี่น้องจึงใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันและกันการที่เจียงฮ่าวหรานมีวันนี้ได้ ครึ่งหนึ่งล้วนเป็นความดีความชอบของเธอในตระกูลเจียง คำพูดของเธอมีน้ำหนักยิ่งกว่าเจียงฮ่าวหรานเสียอีกสายตาของเจียงซานซานกวาดมองรอยช้ำสีม่วงบนหน้าท้องของฉัน เลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มเตียง และเข็มกับด้ายเปื้อนเลือดที่ยังเย็บช่วงล่างไม่เสร็จท่ามกลางกองเลือดสดช่วงล่างยังพอมองเห็นเส้นผมของเด็กโผล่ออกมาลางๆ เธอเซถลาไปจับขอบประตูไว้ เสียงสั่นสะท้าน"ใครให้ความกล้าพวกแกทำแบบนี้! จิตใจพวกแกมันทำด้วยอะไร!""คือ...คือประธานเจียงสั่งว่าต้องรอเขากลับมาก่อนค่ะ..."ป้าอู๋พูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงซานซานก็เงื้อมือขึ้นตบหน้าเธอฉาดใหญ่สองทีซ้อน ตบจนเลือดกลบปาก"ฝีมือนังแพศยานั่นอีกแล้วสินะ!" เจียงซานซานโกรธจัดจนตัวสั่นเทา "ฉ
Maaari mong magustuhan
หลังฉันจากไป ครอบครัวก็เสียใจแทบบ้า
ใบงา11.2K viewsรอยรักเหนือกาลเวลา
มู่หือ7.4K viewsไม่ลาก่อนการจากลา
เอ๋อร์อวี่5.7K viewsคนรักลับๆ ตลอดกาล
บุปผาร่วงโรย20.7K viewsเมื่อวันวานเลือนหาย
ขู่จวี๋4.8K viewsภรรยาชอบแกล้งตาย? งั้นผมจะทำให้มันเป็นจริง
หมัดเดียวซัดไล่เค่อเป่ากระเด็น2.2K viewsชมจันทร์ไม่เคยโทษสายลมสน
อาจิ้งชอบกินผักชี1.5K viewsคำตอบที่ฉันรอ ไม่เคยมาถึง
อาจิ้งผู้ชอบกินผักชี1.6K views
