บทที่ 2

"นี่มันอะไร?" ฉันส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง "ฉันไม่กิน แกอยากฆ่าลูกฉันหรือไง"

"ยาระงับการคลอด กินแล้วอาการมดลูกหดรัดตัวจะเบาลง"

"ไม่ ทำแบบนี้ลูกจะขาดออกซิเจนนะ!"

หมอหลินยังคงมีสีหน้าเย็นชาและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

"หมอหลิน ภรรยาของคุณก็ใกล้จะคลอดแล้วใช่ไหม ถ้าคนที่นอนอยู่ตรงนี้เป็นเธอ คุณยังจะป้อนยานี้ให้เธอกินอีกไหม? คุณไม่กลัวเวรกรรมตามสนองบ้างหรือไง!"

ฉันกลั้นความเจ็บปวดแสนสาหัสแล้วหันไปมองเสี่ยวจาง

"เสี่ยวจาง ถ้าฉันกับลูกเป็นอะไรไป นายคือต้นเหตุ เจียงฮ่าวหรานไม่มีทางปล่อยนายไว้แน่!"

หมอหลินกับเสี่ยวจางมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตอนที่พวกเขาเพิ่งจะรับปากว่าจะพาฉันไปโรงพยาบาล โทรศัพท์ของเสี่ยวจางก็ดังขึ้นกะทันหัน เป็นสายจากเจียงฮ่าวหราน

เขารับสายและตอบกลับอย่างนอบน้อม ความลังเลบนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น

"คุณผู้หญิง คุณก็คงได้ยินแล้ว" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความจนใจ "ประธานเจียงสั่งว่ายังไงก็ต้องรอเขากลับมา ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากช่วยคุณ แต่ผมหมดหนทางจริงๆ"

พูดจบเขาก็ส่งซิกให้ป้าอู๋

สาวใช้สองคนรีบกดไหล่ฉันไว้และง้างปากฉันออกอย่างแรง ป้าอู๋จึงฉวยโอกาสนั้นยัดยาสอดเข้าไป

ฉันพยายามขย้อนออกมาสุดชีวิต แต่ยาเม็ดนั้นก็ไหลลื่นลงคอไปแล้ว

น้ำตารินไหลลงมาเงียบๆ ฉันจ้องมองเพดาน จู่ๆ ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งหัวเราะน้ำตาก็ยิ่งไหลพราก

"ดี ดีมาก พวกแกจำวันนี้เอาไว้ให้ดี! ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป ต่อให้ฉันต้องกลายเป็นผีอาฆาต ฉันก็จะลากพวกแกตกนรกไปด้วยกัน!"

"คุณผู้หญิงอารมณ์ไม่มั่นคง ฉีดยาระงับประสาทให้เธอที อย่าปล่อยให้เธอทำร้ายตัวเองกับลูก ป้าอู๋ ดูแลเธอให้ดี"

เสี่ยวจางขมวดคิ้ว สั่งหมอหลินกับป้าอู๋เสร็จก็หันหลังเดินจากไป

ฉันไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ปล่อยให้เข็มฉีดยาเล่มหนาแทงทะลุผิวเนื้อที่แขน

ที่แท้ ในใจของเจียงฮ่าวหราน รักแรกของเขาก็สำคัญกว่าสายเลือดแท้ๆ ของตัวเองตั้งมากมาย

เพื่อปกป้องลูกของหล่อน เขากลับปล่อยให้ลูกของตัวเองต้องดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นความตาย

ตอนนี้ฉันสิ้นหวังมากแค่ไหน ฉันก็ยิ่งเสียใจมากแค่นั้นที่ตอนนั้นดึงดันจะแต่งงานกับเขาให้ได้

ฉันเคยคิดว่าแค่ฉันทำดีให้มากพอ เขาจะมองเห็นความดีของฉันบ้าง

บางครั้งในชั่วพริบตาฉันเคยรู้สึกว่าเขารักฉัน แต่ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ไม่รักก็คือไม่รัก

ต่อให้ฉันอุ้มท้องลูกของเขา ก็แลกกับความสงสารจากเขาไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว

ฉันลูบคลำความนูนโค้งของหน้าท้อง น้ำคร่ำและเลือดย้อมที่นอนจนชุ่มไปหมดแล้ว

ฉันค่อยๆ หลับตาลง น้ำตาเปียกชุ่มใบหน้าอีกครั้ง

"เจียงฮ่าวหราน ถ้าลูกเป็นอะไรไป ฉันไม่มีวันปล่อยนายไว้แน่!"

คงเป็นเพราะยาออกฤทธิ์ อาการปวดเกร็งมดลูกถึงได้ค่อยๆ ทุเลาลงบ้าง

แต่เลือดช่วงล่างยังคงไหลทะลักออกมาไม่หยุด ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง

ท่ามกลางความสะลึมสะลือ จู่ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงป้าอู๋ร้องเรียกประธานเจียง

ในใจจุดประกายความหวังขึ้นมาทันที

ในที่สุดเขาก็ใจอ่อนยอมพาฉันไปโรงพยาบาลแล้วงั้นเหรอ?

ในใจเขายังคงแคร์ฉันกับลูกสินะ

ดังนั้นฉันจึงรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดตะโกนใส่โทรศัพท์ของป้าอู๋

"เจียงฮ่าวหราน รีบให้คนพาฉันไปโรงพยาบาลที ลูกจะไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ!"

ป้าอู๋กดเปิดลำโพง แต่เสียงที่ลอดออกมากลับเป็นเสียงของหลิวหรานที่ทั้งอ่อนหวานและหยิ่งผยอง

"พี่สาว พี่ต้องทนให้ได้นะคะ ฮ่าวหรานยังอยู่เป็นเพื่อนฉันทางนี้ ตอนนี้คงยังไม่มีเวลาไปดูแลพี่หรอกค่ะ"

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปสั่งป้าอู๋

"ป้าอู๋ ต้องดูแลพี่ซูให้ดีๆ นะคะ ให้เธอเชื่อฟังคำพูดของฮ่าวหรานเข้าไว้ถึงจะดี"

"หลิวหราน ให้เจียงฮ่าวหรานรับสาย..."

ยังพูดไม่ทันจบ ปากของฉันก็ถูกคนปิดไว้แน่นจนทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ