บทที่ 5

เสียงดุดันของเจียงซานซาน พี่สาวของเจียงฮ่าวหรานดังมาจากนอกประตู

อากาศภายในห้องเย็นยะเยือกจับตัวเป็นน้ำแข็งในพริบตา สาวใช้รีบปล่อยมืออย่างลุกลี้ลุกลน และก้มหน้าลงพร้อมเพรียงกัน

ป้าอู๋ยืนหน้าซีดเผือดอยู่กับที่ เลือดบนมือทั้งสองข้างเช็ดถูจนเปื้อนชายเสื้อไปหมด

พ่อแม่ของเจียงฮ่าวหรานเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเด็ก สองพี่น้องจึงใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยกันและกัน

การที่เจียงฮ่าวหรานมีวันนี้ได้ ครึ่งหนึ่งล้วนเป็นความดีความชอบของเธอ

ในตระกูลเจียง คำพูดของเธอมีน้ำหนักยิ่งกว่าเจียงฮ่าวหรานเสียอีก

สายตาของเจียงซานซานกวาดมองรอยช้ำสีม่วงบนหน้าท้องของฉัน เลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มเตียง และเข็มกับด้ายเปื้อนเลือดที่ยังเย็บช่วงล่างไม่เสร็จ

ท่ามกลางกองเลือดสดช่วงล่างยังพอมองเห็นเส้นผมของเด็กโผล่ออกมาลางๆ เธอเซถลาไปจับขอบประตูไว้ เสียงสั่นสะท้าน

"ใครให้ความกล้าพวกแกทำแบบนี้! จิตใจพวกแกมันทำด้วยอะไร!"

"คือ...คือประธานเจียงสั่งว่าต้องรอเขากลับมาก่อนค่ะ..."

ป้าอู๋พูดยังไม่ทันขาดคำ เจียงซานซานก็เงื้อมือขึ้นตบหน้าเธอฉาดใหญ่สองทีซ้อน ตบจนเลือดกลบปาก

"ฝีมือนังแพศยานั่นอีกแล้วสินะ!" เจียงซานซานโกรธจัดจนตัวสั่นเทา "ฉันไม่มีน้องชายเลือดเย็นแบบมัน และตระกูลเจียงก็ไม่มีไอ้เดรัจฉานที่ทำร้ายลูกเมียตัวเองแบบนี้ด้วย!"

"เธอคือคุณนายเจียงนะ พวกแกกล้าทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง! ถ้าสองแม่ลูกนี่เป็นอะไรไป ฉันจะให้พวกแกชดใช้เป็นร้อยเท่า! ติดคุกหัวโตแน่! รีบพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!"

สาวใช้รีบเข้าไปแกะเชือกป่านบนตัวฉันอย่างลุกลี้ลุกลน

วินาทีที่เชือกคลายออก ฉันรู้สึกแค่ว่าหน้าท้องพลันเบาหวิวลงกะทันหัน

ตามมาด้วยเลือดจำนวนมหาศาลที่ไหลทะลักลงมาตามเรียวขา ช่วงล่างยังคงเจ็บปวดเจียนขาดใจ

เจียงซานซานพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เธอนั่งยองๆ อยู่ข้างเตียงฉัน น้ำเสียงสั่นเทาจนไม่เป็นจังหวะ

"ซิงม่าน พี่มาสายไป ปล่อยให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ เธอต้องทนไว้นะ! ห้ามเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"

ฉันมองขอบตาแดงก่ำของเธอ อยากจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ แต่ภาพตรงหน้ากลับดับวูบลงกะทันหัน

ท่ามกลางสติที่เลือนราง ฉันถูกรวบตัวเข้าไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นที่เจือไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ

เจียงซานซานแนบชิดริมฝีปากที่ข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น

"ซิงม่าน เธอมองหน้าพี่สิ อย่าเพิ่งหลับนะ เดี๋ยวพี่จะรีบพาเธอไปโรงพยาบาล!"

ฉันอยากจะตอบรับเธอ แต่ลำคอกลับเปล่งเสียงไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

ได้ยินเพียงเสียงกรีดร้องของสาวใช้ที่ดังขึ้นกะทันหันจากด้านข้าง

"เลือด! เลือดไหลออกมาเยอะมาก! เด็ก...ฉันเหมือนเห็นหัวเด็กกำลังขยับค่ะ!"

เจียงซานซานเงยหน้าขึ้นขวับ ชี้นิ้วขวาที่เปื้อนเลือดไปทางป้าอู๋แล้วตวาดลั่น

"ยังยืนบื้ออยู่อีกทำไม! รีบเรียกรถพยาบาลสิ! เร็วเข้า!"

ในห้องพักผู้ป่วยวีไอพี หลิวหรานนอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียงผู้ป่วย

เจียงฮ่าวหรานเป่าโจ๊กในชามเบาๆ แล้วป้อนเข้าปากเธอทีละช้อนอย่างอ่อนโยน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรักใคร่ตามใจจนแทบจะล้นปรี่ออกมา อีกทั้งยังคอยโน้มตัวลงไปแนบฟังความเคลื่อนไหวที่หน้าท้องของเธอเป็นระยะ

"ฮ่าวหราน" หลิวหรานส่งเสียงอย่างอ่อนแรง มองเขาด้วยน้ำตารื้น

"ขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะทำยังไง ฉันอาจจะ..."

"อย่าพูดจาเหลวไหล!" เจียงฮ่าวหรานรีบยกมือขึ้นปิดริมฝีปากเธอเบาๆ

"ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้เธอกับลูกเป็นอะไรเด็ดขาด เธอทนทุกข์มามากพอแล้ว"

"คุณยังดีเหมือนเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนเลย" หลิวหรานกุมมือเขาไว้แน่น น้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือของเขา

"รอเด็กคลอดออกมา คุณก็คือพ่อของเขานะ ฉันเหลือแค่พวกคุณแล้ว..."

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ชะงักไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ขอบตาก็แดงก่ำ

"แต่พี่ซูจะโกรธฉันหรือเปล่าคะ? ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ ถ้าเธอโกรธฉัน ฉันคงไม่มีหน้าจะอยู่ต่อไปแล้ว ฮือๆ"

"ยัยเด็กโง่" เจียงฮ่าวหรานลูบหัวเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน

"เธอตั้งใจบำรุงครรภ์ให้ดีเถอะ เรื่องอื่นไม่ต้องไปสนใจ"

แววตาของหลิวหรานฉายแววพึงพอใจวาบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยท่าทีหวาดกลัว