บทที่ 4

บนพื้นเกิดเป็นรอยเลือดลากยาวตามทางในพริบตา

เด็กในท้องเหมือนจะรับรู้ได้ถึงอันตราย จู่ๆ ก็เตะถีบท้องของฉันอย่างบ้าคลั่ง

ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากมดลูกหดรัดตัวจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง ฉันปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก

วินาทีต่อมา พวกหล่อนก็จับฉันห้อยหัวลง แล้วแขวนไว้บนโครงเหล็ก

ในหัวอื้ออึงไปหมด เด็กกระแทกหน้าท้องของฉันอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าพลันปรากฏจุดดำมืดมิด

น้ำตาไหลซึมผ่านหน้าผากลงไปในเส้นผมที่เปียกชื้นเหนียวเหนอะหนะ

"เจียงฮ่าวหราน รีบกลับมาหาฉันสิ นายใจร้ายใจดำขนาดนี้เชียวเหรอ?"

"เจียงฮ่าวหราน ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ ลูกจะต้อง..."

ท่ามกลางสติที่เลือนราง ฉันเหมือนเห็นเจียงฮ่าวหรานเดินยิ้มเข้ามาหา เขายังคงจุมพิตที่หน้าผากของฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อน

"ซิงม่าน ต่อไปฉันจะปกป้องสองแม่ลูกเองนะ อย่าร้องไห้เลย"

"ซิงม่าน เพื่อเธอแล้วฉันยอมทิ้งได้ทุกอย่าง ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม"

ฉันยื่นมือออกไปอย่างสั่นเทา แต่ทำยังไงก็คว้าเอาไว้ไม่ได้

ความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูกเชือกป่านรัดที่ท้องน้อยดึงสติฉันกลับมาอย่างแรง

ครู่ต่อมา สาวใช้ก็กระชากฉันลงมาจากโครงเหล็กอย่างหยาบคาย แผ่นหลังกระแทกพื้นอย่างแรงราวกับกระดูกจะแหลกละเอียด

เชือกป่านที่รัดท้องฝังแน่นเข้าไปในเนื้อ ยิ่งทวีความเจ็บปวดจากการหดรัดตัวของมดลูก

ยิ่งฉันขดตัว เชือกก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับจะบีบรัดอวัยวะภายในให้แหลกสลาย

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเจ็บปวดหน่วงๆ เหมือนร่างกายช่วงล่างจะฉีกขาด ฉันยกมือที่สั่นเทากวักเรียกป้าอู๋

"เร็วเข้า ฉันกำลังจะคลอดแล้วจริงๆ..."

เสี่ยวชิง สาวใช้ที่เพิ่งเดินเข้ามาจู่ๆ ก็เอามือปิดปากกรีดร้อง

"ป้าอู๋ เด็ก...หัวเด็กโผล่แล้ว! รีบพาไปโรงพยาบาลเร็วเข้า!"

ป้าอู๋หน้าซีดเผือด แต่กลับเอาแต่เดินวนไปวนมาอยู่กับที่

ฉันจ้องมองเธอ ปวดร้าวไปทั้งตัวจนไม่มีเรี่ยวแรง

"ขอร้องล่ะ! ถ้าช้ากว่านี้ลูกตายแน่!"

จู่ๆ เธอก็ยกมือขึ้น สายตาเย็นชา

"ไปเอาเข็มกับด้ายมา เย็บปิดช่วงล่างของเธอไว้ก่อน"

"อย่านะ!" เสี่ยวชิงพุ่งเข้ามาที่หน้าเตียง กางแขนออกปกป้องฉัน

"คุณผู้หญิงกับลูกจะตายเอานะคะ ถ้าจะเย็บก็ข้ามศพฉันไปก่อนเถอะ!"

"แกกล้าขัดคำสั่งประธานเจียงงั้นเหรอ?" ป้าอู๋ตวาดเสียงกร้าว

"แต่เลือดทั้งนั้นเลยนะคะ!" เสี่ยวชิงพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น "ป้าอู๋ ป้าใจดำขนาดนี้ได้ยังไง?"

"ถ้าขืนไปขัดใจประธานเจียงกับคุณหนูหลิว พวกเราจะรักษาชีวิตเอาไว้ไม่ได้นะ!"

"จับนังนี่มัดไว้ อย่าให้มาเกะกะ!"

สาวใช้สองคนพุ่งเข้ามาลากตัวเสี่ยวชิงไปที่ข้างโครงเหล็ก

เทปกาวปิดปากเธอเอาไว้ ดวงตาของเธอแดงก่ำพยายามดิ้นรนสุดชีวิต โครงเหล็กถูกกระแทกลงบนพื้นและฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเธออย่างแรง

เธอขดตัวอยู่บนพื้น ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง และนอนนิ่งไปพักใหญ่

ฉันกลั้นความเจ็บปวดที่ท้องน้อย แผดเสียงร้องด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ปล่อยเธอนะ! พวกแกมันนังงูพิษ! ขอให้พวกแกไม่ตายดี!"

วินาทีต่อมา เทปกาวก็ถูกแปะปิดปากฉันไว้แน่น

ป้าอู๋ถือเข็มกับด้าย เลิกกระโปรงของฉันขึ้น เข็มยาวแทงทะลุเข้าไปในผิวเนื้อช่วงล่างอย่างแรง

ความเจ็บปวดแสนสาหัสลุกลามไปทั่วร่างในพริบตา ราวกับมีมีดคมกริบกำลังแล่เนื้อฉันทั้งเป็น

ฉันส่ายหน้าสุดชีวิต น้ำตาไหลอาบแก้มปนไปกับเหงื่อเย็นเฉียบ

สาวใช้จับแขนขาฉันกดไว้แน่นจนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

"คุณผู้หญิงคะ นี่เป็นไหมละลายเพื่อความงาม ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นหรอกค่ะ" ป้าอู๋ตีหน้าตาย มือที่ถือเข็มยังคงแทงเข้าไปไม่หยุด

"ที่ไม่ฉีดยาชาให้ก็เพื่อความหวังดีต่อคุณนะคะ คลอดลูกเจ็บกว่านี้ตั้งเยอะ อดทนหน่อยเถอะค่ะ รอประธานเจียงกลับมาแล้วจะพาไปโรงพยาบาล"

ฉันมองดูพวกเดรัจฉานไร้ความเป็นคนเหล่านี้ ค่อยๆ หลับตาลง และยอมแพ้ที่จะดิ้นรน

ในตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง

"พวกแกกำลังทำอะไรกัน? หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"