All Chapters of ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย: Chapter 1 - Chapter 10

“ฉัน...”เฉิงเวยอี้ยิ้มเยาะ กำลังจะเอ่ยปากบอกตรง ๆ ว่าเธอมาทำแท้ง แต่หร่วนชิงชิงกลับเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วคล้องแขนเธออย่างสนิทสนม“พี่เวยอี้ก็ตั้งครรภ์เหมือนกัน แน่นอนว่าต้องมาตรวจครรภ์สิคะ!” เธอยิ้มหวาน ก่อนหันมามองเฉิงเวยอี้ด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษนะคะพี่เวยอี้ ช่วงนี้ฉันแย่งเวลาพี่จิ่งหวายไปหมดเลย... ฉันเพิ่งผ่านเรื่องแบบนั้นมา สภาพจิตใจก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ถ้าคนอื่นรู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของพวกคนร้าย ฉันคงพังจริง ๆ...”พูดไปพูดมา ดวงตาของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา “ฉันเลยต้องให้พี่จิ่งหวายเป็นพ่อของเด็กคนนี้ ถ้าพี่เวยอี้เกลียดฉันมากจริง ๆ ก็ลงมือกับฉันเลยเถอะ!”เฉิงเวยอี้ยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่จิ่งหวายก็รีบขัดขึ้นด้วยความเป็นห่วง “อย่าพูดแบบนั้น ฉันคุยกับเวยอี้แล้ว เรื่องคำครหาก็แค่ชั่วคราว เธอใจกว้างมาก ไม่ถือสาหรอก”เฉิงเวยอี้หลับตาลงช้า ๆใช่ ฉันใจกว้างมากใจกว้างถึงขนาดยอมหย่าและยกเขาให้เธอ เพื่อให้ “ครอบครัวสามคน” ของพวกเขาได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันจริง ๆ“ใช่ ฉันไม่ถือสา” เฉิงเวยอี้พูดตามคำของเขา น้ำเสียงเรียบนิ่งหร่วนชิงชิงจึงเปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้ม “อย่างนั้นก็ดีค่

สีหน้าของเฉิงเวยอี้ซีดเผือด เล็บจิกฝ่ามือลึกจนแทบจมลงไปเธอไม่คิดเลยว่าข่าวลือจะบิดเบือนไปไกลถึงขนาดนี้ และตัวเธอในเรื่องเล่านั้นกลับกลายเป็นคนที่น่ารังเกียจถึงเพียงนี้เธอหันหลังจะเดินออกไป แต่กลับถูกกลุ่มคุณหนูไฮโซขวางทางเอาไว้“คุณนายลู่จะไปไหนเหรอคะ? งานเพิ่งเริ่มเองนะ”“มาเล่นกับพวกเราสิคะ~”บอกว่าให้เล่นด้วยกัน แต่บางคนกลับสาดไวน์แดงใส่กระโปรงของเธอ บางคน “เผลอ” ผลักเธอ สุดท้ายถึงขั้นมีคนผลักเธอลงสระว่ายน้ำตรง ๆ!“ตูม—!”น้ำในสระที่เย็นเฉียบกลืนร่างเธอในพริบตา น้ำที่ทะลักเข้าจมูกทำให้แสบจนเธอดิ้นรนตามสัญชาตญาณ นิ้วมือพยายามเกาะขอบสระไว้แน่น เพื่อปีนขึ้นมาอย่างสุดแรงแต่ขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมถึงขอบสระ มือข้างหนึ่งที่ทาเล็บสีแดงสดก็กดลงบนศีรษะของเธอ“ช่วยด้วย... ช่วย... ฉันด้วย...”“จะร้องให้ช่วยไปทำไม ไม่มีใครมาช่วยคุณหรอก! รู้ไหมว่าลู่จิ่งหวายเป็นผู้ชายที่คุณหนูไฮโซในวงการตั้งเท่าไรใฝ่ฝันอยากได้? เขารักคุณมาก เห็นคุณสำคัญยิ่งกว่าชีวิต แต่คุณกลับทำกับเขาแบบนี้! ผู้หญิงสำส่อนอย่างคุณ สมควรตายอยู่ที่นี่แล้ว!”น้ำทะลักเข้าจมูก ความรู้สึกขาดอากาศหายใจทำให้ภาพตรงหน้าของเธอค่

เมื่อเห็นคนมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งยังพากันหยิบของสารพัดมาปาใส่เธอ เฉิงเวยอี้หลบไม่ทัน จึงทำได้เพียงให้คนขับรถช่วยกันพาพ่อแม่ตระกูลหร่วนขึ้นรถ แล้วส่งตัวไปโรงพยาบาลทันทีที่ทั้งสองถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน หร่วนชิงชิงก็พุ่งเข้ามาตบหน้าเธออย่างแรง!“เธอบอกว่าไม่เกลียดฉัน แต่ลับหลังกลับคิดฆ่าพ่อแม่ฉันงั้นเหรอ?” หร่วนชิงชิงร้องไห้น้ำตานองหน้า “เฉิงเวยอี้ ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!”เฉิงเวยอี้อ้าปาก กำลังจะพูด แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นร่างที่คุ้นเคยคนนั้นเสียก่อนลู่จิ่งหวายรีบเดินเข้ามา ประคองหร่วนชิงชิงที่แทบยืนไม่ไหวไว้ทันที “ชิงชิง อย่าโมโหเลย ไม่ดีต่อลูกนะ”เขาประคองหร่วนชิงชิงไว้ ก่อนเงยหน้ามองเฉิงเวยอี้ ขมวดคิ้วแน่น แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ไม่คิดจะปิดบังวินาทีนั้น ทั้งร่างของเธอเย็นเฉียบไปหมดเขามองไม่เห็นสภาพน่าเวทนาของเธอเลยเหรอ?เขา...ถึงกับไม่เชื่อเธอเหมือนกันงั้นเหรอ?“อาอี้ คุณทำให้ผม...”คำว่า “ผิดหวัง” ยังไม่ทันหลุดออกมา เฉิงเวยอี้ก็หัวเราะขึ้นมากะทันหันเธอหัวเราะจนทั้งร่างสั่นสะท้าน หัวเราะจนน้ำตาไหลเข้าไปในแผลตรงมุมปากเขาไม่แม้แต่จะยอมฟังคำอธิบายสักประโยค

ทุกคนต่างรู้ว่าลู่จิ่งหวายชอบหร่วนชิงชิง แต่ไม่มีใครคิดว่าเขาจะตามใจเธอได้ถึงขนาดนี้!แค่งานวันเกิดเล็ก ๆ เท่านั้น แต่ลู่จิ่งหวายไม่เพียงเชิญนักร้องดังระดับนานาชาติที่หร่วนชิงชิงชื่นชอบมาร้องเพลงให้เธอเท่านั้น แม้แต่บุคคลมีชื่อเสียงจากทุกวงการก็มาร่วมงานกันอย่างคับคั่งห้องจัดงานเลี้ยงถูกตกแต่งไว้อย่างหรูหราเป็นพิเศษคริสตัลและเพชรถูกประดับไว้ทั่วทุกมุม แม้แต่ดอกกุหลาบที่ขนส่งทางอากาศมาจากฝรั่งเศสก็ยังถูกตกแต่งด้วยเพชรเต็มไปหมดช่วงไฮไลต์ของงาน หร่วนชิงชิงสวมชุดราตรีสีน้ำเงินสั่งตัดพิเศษ ค่อย ๆ เดินลงมาจากบันได ดีไซน์อันโดดเด่นของชุดไม่เพียงปกปิดหน้าท้องที่กำลังตั้งครรภ์ แต่ยังขับเน้นรูปร่างของเธอได้อย่างงดงาม จนทันทีที่ปรากฏตัวก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงานหร่วนชิงชิงยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ก่อนวางมือลงบนมือที่ลู่จิ่งหวายยื่นมาให้ขณะที่เธอกำลังจะก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย ร่างหนึ่งในชุดสีเหลืองก็พุ่งเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอย่างกะทันหัน“สวัสดีครับ ขออนุญาตถามว่า คุณคือลู่จิ่งหวาย คุณลู่ใช่ไหมครับ? มีพัสดุของคุณครับ”เพราะวิ่งมาอย่างเร่งรีบ พนักงานส่งพัสดุจึงหอบเล็กน้อย น้ำเสียงก็ร้อน

ความผิดปกติของลู่จิ่งหวายไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากคนรอบข้าง ทุกคนเพียงคิดว่าเขาตื่นเต้นเกินไปเท่านั้น สุดท้ายมีคนหยิบเครื่องบันทึกเสียงที่อยู่ก้นกล่องขึ้นมา แล้วกดปุ่มเล่นการกดครั้งนั้นราวกับเปิดกล่องแพนดอรา ทุกอย่างเริ่มเกินควบคุม...อันที่จริงเครื่องบันทึกเสียงชิ้นนี้ เรียกว่ามินิโปรเจกเตอร์น่าจะเหมาะกว่าบังเอิญว่าคนที่ถือปากกานั้นหันเลนส์ไปทางจอใหญ่พอดีหลังภาพสัญญาณรบกวนวูบผ่านไป ภาพหนึ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏต่อหน้าทุกคนอาจเพราะเป็นการแอบถ่าย ภาพจึงสั่นไหวเล็กน้อยไม่นานนัก ภาพก็ถูกค่อย ๆ ดันเข้าไปภายในห้องเมื่อกล้องขยับเข้าใกล้ ร่างสองร่างที่พันเกี่ยวกันก็ปรากฏต่อหน้าทุกคนทีละน้อยท้ายที่สุด ใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏต่อหน้าทุกคน—นั่นคือหร่วนชิงชิง เจ้าของงานเลี้ยงในวันนี้!แต่ชายที่กอดจูบเธอกลับเป็นคนแปลกหน้าหน้าตาน่ารังเกียจ!ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทั้งงานตกตะลึงไปตามกันนักข่าวหลายสิบคนที่ได้รับเชิญมางานได้กลิ่นข่าวใหญ่ ต่างพากันหันกล้องไปที่จอใหญ่และกดชัตเตอร์รัวไม่หยุด!“โอ้พระเจ้า! นึกว่าวันนี้จะเป็นแค่งานวันเกิดธรรมดา ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอข่าวฉาวใหญ่ขนาดนี้!”“ฉันมี