ปล่อยให้ฉันจากไปอย่างเดียวดาย

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกผิด “อาอี้ คุณอดทนหน่อยนะ ชิงชิงถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็ก เรื่องคำครหานินทาพวกนั้น... เธอรับไม่ไหวจริง ๆ”

เธอมองเขานิ่งงัน ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน หัวเราะจนน้ำตาไหลอาบแก้ม

“แล้ว... ฉันทนรับไหวอย่างนั้นเหรอ?”

ในชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เหนื่อยจนไม่อยากรักเขาอีกต่อไปแล้ว

……

ภายในสำนักงานกฎหมาย หลังจากเฉิงเวยอี้เซ็นเอกสารทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เธอมองช่องลายเซ็นของฝ่ายชายที่ยังว่างเปล่า ก่อนจะเงยหน้าถามทนาย “ฉันเซ็นชื่อฝ่ายชายแทนได้ไหม?”

ทนายมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เขาดันแว่นขึ้นแล้วตอบว่า “เว้นแต่จะได้รับความยินยอมจากเจ้าตัวครับ”

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เธอก็กดโทรหาลู่จิ่งหวาย แต่ปลายสายกลับมีเสียงออดอ้อนของหร่วนชิงชิงดังขึ้น “พี่จิ่งหวายคะ ฉันอยากกินขนมร้านนั้นทางฝั่งตะวันตกของเมือง...”

หัวใจของเฉิงเวยอี้เจ็บแปลบ แต่เธอยังคงพยายามรักษาน้ำเสียงให้สงบนิ่ง “ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาคุณสักหน่อย”

ไม่นานนัก เสียงทุ้มต่ำของลู่จิ่งหวายก็ดังมาจากปลายสาย “มีเรื่องอะไรเหรอ อาอี้? ตอนนี้ผมยุ่งมาก ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม คุณตัดสินใจเองได้เลย”

เธอย้ำถามอีกครั้ง “ไม่ว่าเรื่องอะไร ฉันก็ตัดสินใจแทนคุณได้ใช่ไหม?”

เขาหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “แน่นอนสิ แต่งงานกันมาตั้งหลายปี เรื่องในบ้านมีเรื่องไหนบ้างที่ไม่ได้ให้คุณเป็นคนตัดสินใจ?”

“งั้นก็ดี เรื่องนี้ฉันจะตัดสินใจเองก็แล้วกัน”

หลังวางสาย เฉิงเวยอี้ก้มมองช่องว่างบนเอกสาร ก่อนจะบรรจงเขียนชื่อลู่จิ่งหวายลงไปทีละขีดอย่างจริงจัง

ระหว่างที่เดินมาส่งเฉิงเวยอี้ออกไป ทนายได้เอ่ยเตือนเธอว่า

“คุณนายลู่ครับ ข้อตกลงการหย่าจะมีผลบังคับใช้ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า หากระหว่างนี้คุณเปลี่ยนใจ ก็สามารถยื่นถอนคำร้องได้ทุกเมื่อ”

จู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะแผ่วเบา“ไม่ล่ะ ฉันไม่มีวันเสียใจภายหลังเด็ดขาด”

การแต่งงานครั้งนี้ เธอตัดสินใจหย่าอย่างแน่นอนแล้ว

หลังออกจากสำนักงานกฎหมาย เธอก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที

“สวัสดีค่ะ ฉันต้องการยุติการตั้งครรภ์”

“แน่ใจนะว่าจะทำแท้ง?” คุณหมอเหลือบมองผลตรวจในมือ “เด็กแข็งแรงดีนะ”

“แน่ใจค่ะ”

บนเตียงผ่าตัดของโรงพยาบาล เสียงกระทบกันของเครื่องมือเย็นเยียบทำให้ทั้งร่างของเธอหนาวสั่น

เธอหลับตาลง แล้วนึกถึงตอนที่ลู่จิ่งหวายตามจีบเธอในวันวาน

ในงานต้อนรับนักศึกษาใหม่ของมหาวิทยาลัย เขาขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ในฐานะประธานสภานักศึกษา แต่พอเห็นเธอแวบแรกก็ลืมบทพูดไปเสียหมด

หลังจากนั้นใคร ๆ ก็พูดกันว่า หนุ่มหล่อประจำคณะการเงินตกหลุมรักเข้าอย่างจังแล้ว

หนุ่มเย็นชาผู้ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนนั้น ตามจีบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่นานถึงหนึ่งปีเต็ม

วันที่หิมะแรกของปีตกลงมา เขานำดอกกุหลาบ 999 ดอกมาวางไว้ใต้หอพักนักศึกษาหญิง ส่วนตัวเองยืนรออยู่ท่ามกลางหิมะตลอดทั้งคืน

คืนที่ฝนตกหนัก เพียงเพราะเธอพูดลอย ๆ ว่า “อยากกินเค้กร้านฝั่งตะวันตกของเมือง” เขาก็ขับรถข้ามไปเกือบครึ่งเมืองเพื่อซื้อมาให้เธอ

สิ่งที่ทำให้เธอตกหลุมรักเขาที่สุด คือคืนงานฉลองวันสถาปนามหาวิทยาลัยครั้งนั้น

เธอแสดงเปียโนเดี่ยว แต่เล่นไปได้ครึ่งทางคีย์เปียโนกลับขัดข้อง ท่ามกลางความอึดอัดของคนทั้งงาน

วินาทีต่อมา ลู่จิ่งหวายเดินขึ้นเวทีไปนั่งข้างเธอทันที

“ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง”

นิ้วยาวเรียวของเขาวางลงบนคีย์เปียโน แล้วบรรเลงเพลง “งานวิวาห์ในฝัน” จบไปพร้อมกับเธอ

เสียงกรีดร้องจากผู้ชมด้านล่างดังแทบถล่มหลังคา แต่เขากลับมองเพียงเธอ แล้วพูดเบา ๆ ว่า“เฉิงเวยอี้ ชาตินี้ผมต้องมีคุณเพียงคนเดียว”

ดังนั้น เธอจึงหวั่นไหว

และเขาก็ทำตามสัญญา ตั้งแต่คบหาจนแต่งงาน เขาดูแลเธอราวกับแก้วตาดวงใจ

สิ่งเดียวที่เธอติดใจ คือหร่วนชิงชิง เพื่อนสาววัยเด็กที่คอยตามติดเขาอยู่ตลอด

“ชิงชิงก็เหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น” เขามักพูดแบบนี้เสมอ “คุณปู่ของเธอเคยช่วยชีวิตคุณปู่ของผมไว้ ตอนนี้ตระกูลหร่วนก็ตกต่ำลงแล้ว ผมจะไม่ดูแลเธอไม่ได้”

เธอเชื่อเขา

แต่หร่วนชิงชิงค่อย ๆ กลายเป็นเงาที่พาดขวางอยู่ระหว่างพวกเขา

นับไม่ถ้วนกี่ครั้งแล้วที่เธอต้องหลีกทางให้หร่วนชิงชิงเสมอ

วันเกิดปีที่แล้ว เขาสัญญาว่าจะพาเธอไปดูแสงเหนือ แต่กลับยกเลิกทริปกะทันหันเพราะหร่วนชิงชิงเป็นไข้

วันครบรอบแต่งงาน เธอเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้มากมาย แต่เขากลับถูกหร่วนชิงชิงโทรมาบอกว่ากลัวฟ้าร้องแล้วเรียกตัวไป

ตอนเธอมีไข้สูง 39 องศา เขากลับไปนั่งชิงช้าสวรรค์กับหร่วนชิงชิง และช่วยเธอโพสต์ลงโซเชียล

เธออดทนครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งครั้งนี้ เขาถึงกับไม่ยอมรับลูกของพวกเขาเพราะหร่วนชิงชิง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เด็กคนนี้เธอก็ไม่ต้องการแล้ว

ส่วนผู้ชายคนนี้ เธอก็ไม่ต้องการแล้วเช่นกัน

ตอนที่ไฟในห้องผ่าตัดดับลง เฉิงเวยอี้รู้สึกราวกับวิญญาณของเธอถูกดึงออกไปพร้อมกัน

เธอพยุงตัวเดินออกมาช้า ๆ ตามกำแพง ขาทั้งสองข้างยังสั่นเล็กน้อย ส่วนท้องน้อยก็ปวดหน่วงเป็นระลอก ๆ

เมื่อเดินมาถึงหัวมุมและเห็นภาพตรงหน้าไม่ไกล เธอก็รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง เลือดทั้งร่างเย็นเฉียบจนแทบแข็งตัว

บนม้านั่ง ลู่จิ่งหวายกำลังคุกเข่าข้างหนึ่ง แนบหูลงกับหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยของหร่วนชิงชิง

“ลูกดิ้นใส่ฉันล่ะ!” หร่วนชิงชิงยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยว “พี่จิ่งหวาย เขาว่ากันว่าเด็กที่ชอบดิ้นในท้องแม่ โตขึ้นจะฉลาดมากเลยนะ”

ลู่จิ่งหวายลูบท้องของหร่วนชิงชิงเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนจนแทบละลาย“ฉันแค่หวังว่าเด็กจะปลอดภัยก็พอ”

เฉิงเวยอี้กำสมุดเวชระเบียนในมือแน่นจนแทบเสียรูป

กระดาษในมือส่งเสียงยับย่นราวกับรับแรงบีบไม่ไหว เหมือนหัวใจของเธอในตอนนี้ที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

เธอควรพุ่งเข้าไปถามให้รู้เรื่อง

ถามเขาว่ารู้ไหมว่า ขณะที่เขากำลังเฝ้ารอการลืมตาดูโลกของลูกคนอื่น ลูกแท้ ๆ ของพวกเขากลับถูกเครื่องมือเย็นเยียบพรากไปจากร่างทีละน้อย

ถามเขาว่ายังจำได้ไหม ตอนที่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ เขาเองก็เคยดีใจจนโอบเธอหมุนไปรอบ ๆ แบบนั้นเหมือนกัน

แต่เฉิงเวยอี้ไม่ได้ทำอะไรเลย

เธอเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูคนทั้งคู่ใต้แสงแดด

ความโกรธ ความน้อยใจ และความไม่ยอมรับทั้งหมด สุดท้ายก็กลายเป็นความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้ง

เธอหันหลังเตรียมเดินจากไป แต่จู่ ๆ เสียงของลู่จิ่งหวายก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“อาอี้?” น้ำเสียงของเขาแฝงความประหลาดใจอยู่หลายส่วน “คุณมาโรงพยาบาลได้ยังไง?”