บททั้งหมดของ Serving the Billionaire : บทที่ 41 - บทที่ 50

Ang natitirang init ng katawan ni Wesley sa tabi niya ay hindi sapat upang pawiin ang biglang panlalamig na gumapang sa buong katawan ni Chrisha nang sumunod na umaga. Pabaligtad siyang umikot sa higaan, dahan-dahang idinilat ang kaniyang mga mata, at sinalubong ng bakanteng pwesto sa kaniyang tabi. Umalis na naman si Wesley nang maaga para sa isang emergency board meeting, bago pa man magliwanag ang paligid. Ang tanging ebidensya ng kanilang mainit na pagtatalik kagabi ay ang nagusot na mamahaling seda ng kumot at ang banayad na sakit sa kaniyang mga hita.Bumangon si Chrisha, binalot ang kaniyang sarili ng isang malaking bathrobe, at lumapit sa malawak na glass window ng master bedroom. Nakatitig siya sa labas, pinagmamasdan ang dambuhalang hardin at ang matataas na bakod na nakapalibot sa buong ari-arian ng mga Mendez.Sa bawat marahang paghinga niya, isang mabigat na tanong ang unti-unting bumabalot sa kaniyang isipan.Sino nga ba siya sa loob ng mansyong ito? Ano nga ba ang kaniy

Ang gabi ay lumalim nang husto, binalot ang buong mansyon ng isang uri ng katahimikan na tila ba may sariling bigat. Matapos ang maghapong pagkabalisa at pag-iisip kung ano nga ba talaga ang kaniyang halaga sa buhay ng bilyonaryo, hindi na naman dinalaw ng antok si Chrisha. Ang kaniyang isip ay parang isang magulong sinulid na hindi niya magawang ayusin. Pabaling-baling siya sa kaniyang higaan sa maliit niyang silid, hanggang sa magpasya siyang bumangon upang uminom ng maligamgam na tubig sa kusina, umaasang baka sakaling mapakalma niyon ang nagwawala niyang dibdib.Tahimik siyang naglakad sa malawak na pasilyo, maingat na hindi makagawa ng kahit anong ingay upang hindi magising si Aling Martha. Subalit, habang papasok siya sa kusina, napansin niya ang bahagyang nakabukas na glass door na patungo sa back garden kung saan matatagpuan ang malawak at marangyang swimming pool ng mansyon. Isang malamig na simoy ng hangin ang pumasok mula sa awang na pinto, may kasamang kakaibang pakiramdam

Ang init ng palad ni Chrisha na nakalapat sa mukha ni Wesley ay tila naging tanging sandalan ng bilyonaryo sa gitna ng malamig na madaling-araw. Pagkatapos nitong ilahad ang madilim at madugong simula ng kaniyang pagiging ulila, ang katahimikang namayani sa tabi ng pool ay hindi na katulad ng pader na yelo noong mga nakaraang araw. Ito ay naging isang uri ng katahimikan na puno ng pag-unawa, isang espasyo kung saan ang matikas na executive ng Global Holdings ay tuluyan nang naghubad ng kaniyang baluti sa harap ng kaniyang personal chef.Tinitigan ni Chrisha ang mga mata ng lalaki. Ang mga kulay abong mata na madalas ay pumapatay sa takot ng kaniyang mga kalaban sa negosyo ay basang-basa ngayon, puno ng mga multo na matagal nitong pilit na tinatakasan sa bawat pagsubsob ng kaniyang sarili sa trabaho. Ang kirot na nararamdaman ni Chrisha sa kaniyang sariling dibdib ay mas lalo pang lumalim. Hindi niya napigilan ang kaniyang sarili; humakbang siya nang mas malapit, binura ang natitirang

Ang silid ay binalot ng isang mabigat at nakatutunaw na katahimikan pagkatapos ng kanilang naglalagablab na pagiging isa. Walang sinuman sa kanila ang nagtangkang gumalaw mula sa pagkakahiga sa ibabaw ng nagusot na mamahaling seda ng kama. Ang hangin mula sa aircon ay marahang humahaplos sa kanilang mga katawan na basang-basa pa rin ng pawis, subalit ang init na namamagitan sa kanila ay tila hinding-hindi na muling maaalis.Dahan-dahang humilig si Wesley sa kaniyang gilid, ipinatong ang kaniyang dambuhala at matikas na braso sa baywang ni Chrisha upang hilahin ito nang mas malapit sa kaniyang katawan. Ang kaniyang mga kulay abong mata ay walang ibang pinatutunguhan kundi ang mukha ng dalaga—nakatitig ito nang may malalim, madilim, at nakatatakot na uri ng seryosong emosyon. Ito ay hindi na lang basta pagnanasa na natatapos kapag napawi ang galit ng laman. Ito ay isang bagay na mas malalim, mas mabigat, at mas mapanganib.Naramdaman ni Chrisha ang kakaibang titig na iyon ng bilyonaryo

Ang gabi ay lumipas nang walang kahit anong ingay, at ang kasunod na pagsikat ng araw ay nagdala ng isang pambihirang uri ng katahimikan sa buong mansyon ng mga Mendez. Pagkagising na pagkagising ni Chrisha, bago pa man siya magsuot ng kaniyang chef uniform, sumulyap muna siya sa labas ng bintana ng kaniyang silid. Ang kalangitan ay malinis, walang nagbabadyang ulap, at ang malamig na simoy ng hangin sa madaling-araw ay banayad na yumayakap sa mga dahon ng mga puno sa hardin.Ito ay isang mapayapa at tahimik na umaga—isang sandali na tila ba binuo para lang bigyan sila ng oras na huminga mula sa lahat ng bigat ng mga nakaraang araw.Nag-ayos si Chrisha ng kaniyang sarili, itinali ang kaniyang buhok nang maayos, at lumabas patungo sa malawak na kusina. Wala pa si Aling Martha dahil maaga pa, kaya naman sinamantala niya ang pagkakataon na lasapin ang katahimikan ng paligid. Habang nagpapakulo siya ng tubig para sa kaniyang sariling kape, naramdaman niya ang isang uri ng kapanatagan na m