All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 221 - Chapter 230

“Project para kanino?” tanong ni Rita nang walang emosyon.“Para sa atin, siyempre. Noong isang araw, nagkasundo tayo na magsama sa bagong project. Ikaw ang bahala sa puhunan, ako naman ang bahala sa pagpapatakbo. Kapag nagpakasal na tayo, siguradong maayos na ang takbo ng project na ito.”Ang lalaki ay isang batang negosyanteng kasalukuyang nagsisimula pa lang magpalago ng negosyo niya sa Manila. Jonas ang pangalan niya. Dalawang linggo pa lang silang magkakilala matapos silang aksidenteng magkita sa isang business event, pero habang lumilipas ang mga araw, lalo silang naging malapit.Biyudo si Jonas at may isang anak. Mas bata siya nang malaki kay Rita.“Are you still there?” tanong ni Jonas sa kabilang linya nang ilang sandali nang hindi sumasagot si Rita.Ganito na sila kalapit sa isa’t isa kahit dalawang linggo pa lang silang magkasama. Madalas na rin nilang napag-uusapan ang tungkol sa pagpapakasal, lalo na si Jonas na mukhang mas sabik kaysa kay Rita.Noong una, hindi gaanong p

Kinabukasan, magkayakap pa ring nakabalot sa kumot sina Eunice at Hector. Ganito rin si Hestia, mahimbing pa ring natutulog ang maliit na bata sa kanyang kama.Sumisilip ang sikat ng araw mula sa bahagyang nakabukas na mga kurtina.Sinadya nilang gumising nang tanghali para masulit ang bakasyon. Isa pa, gabi na rin silang nakauwi kagabi. Bigla kasing nakiusap si Hestia na maglaro sa park malapit sa kanilang tinutuluyan, kung saan marami pa ring taong nagpapalipas ng oras. Naupo sila roon at hindi namalayang halos hatinggabi na bago sila nakauwi.Maya maya, may kumatok sa pinto ng silid mula sa labas.Kumurap si Eunice, saka iminulat at kinusot ang mga mata. Agad niyang inalis ang kamay ni Hector na nakapulupot sa kanyang tiyan. Ngunit hinila lamang siya nitong muli palapit.“May kumakatok sa pinto, Love,” sabi ni Eunice habang hinahaplos ang mukha ni Hector.“Sino?” tanong ni Hector nang hindi pa rin iminumulat ang mga mata.Umiling si Eunice. “Hindi ko alam. Kakagising ko lang naman.

“Lalaki? Sino?” tanong ni Eunice.Nanatili siyang nagtataka kung sino ang pumupunta sa puntod ng kanyang mga magulang isang beses kada linggo. Noong namatay sina Papa at Mama, wala ni isa sa mga kamag-anak nila ang dumating. Maging ang gastos sa pagpapalibing sa mga ito ay tinulungan pa ng mga kapitbahay sa lugar kung saan sila nangungupahan.Noon, akala ni Eunice ay mapapabayaan at matutuyuan ng damo ang puntod ng kanyang mga magulang. Pero kabaligtaran pala ang nangyari. Malinis at maayos ang puntod, at mabango pa dahil sa mga bulaklak na nakapaligid dito.“Opo, Ma’am. Pero hindi ko alam ang pangalan. Hindi ko pa siya nakakausap. Ang dami ko kasing ginagawa nitong mga nakaraang araw.”“Matanda na ba siya o bata pa?” tanong ulit ni Eunice.Wala naman talagang maisip si Eunice kung sino ang lalaking iyon. Pero baka sakaling mahulaan niya kung sino ang regular na dumadalaw sa puntod ng kanyang mga magulang.“Parang nasa middle age na po.”Malalim na napabuntong-hininga si Eunice at tum

“Tito, masyado kayong mabait. Hindi naman nila kayo responsibilidad,” sambit ni Eunice habang naiinis na napabuntong-hininga.“Alam ko.”“Sigurado akong pakana lang niya ’yon. Nasaan ba siya sa mga panahong kailangan siya? Kahit minsan ba, pumunta siya rito pagkatapos ninyong magpakasal ni Ibu? Bakit ngayon lang siya lumitaw ngayong patay na si Ibu?” sunod-sunod na tanong ni Eunice.“Bigyan n’yo ako ng address niya. Ako na ang pupunta roon para turuan siya ng leksyon,” mariing sabi ni Eunice.Umiling si Tommy. “Huwag na, Eunice. Hindi ko na rin naman kailangan ng bahay na ito. May nakita na akong magandang lugar na pagtitirhan. Maliban na lang kung gusto mong tumira rito. Kung gano’n, ipaglalaban ko ang bahay na ito kahit anong mangyari.”Hindi maintindihan ni Eunice kung anong meron sa puso ni Tommy para maging ganoon kabuti at ituring siya na parang sarili niyang anak. Para sa kanya, handa itong ibigay ang lahat.“Hindi na ako titira sa lungsod na ito.”“Kung gano’n, hayaan mo na la

Dahan-dahang lumingon si Eunice nang marinig ang papalapit na mga hakbang ni Hector.Napakabigat ng pagluluksa sa buong bahay. Parang sumisikip ang dibdib ng lahat ng naroon.“Narinig mo ba?” tanong ni Eunice.Hindi agad sumagot si Hector. Sa halip, mahigpit niyang niyakap si Eunice, na para bang gusto niyang tiyaking totoong nasa harap niya ang babae at hindi rin ito biglang mawawala, gaya ng taong ngayon ay nakahimlay sa harapan nila.Bago siya tuluyang bumulong, halatang halo ang saya at hindi makapaniwala sa kanyang boses.“Buntis ka talaga?”Dahan-dahang tumango si Eunice. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata, hindi lang dahil sa magandang balita, kundi dahil pakiramdam niya ay hindi ito ang tamang oras para maging masaya sa gitna ng matinding pagluluksa na bumabalot sa buhay niya.“Oo. Kanina nga, gusto sana kitang papuntahin sa tindahan para sabihin sa’yo. Pero saka ko naman nalaman na naaksidente si Tito.”Marahang hinalikan ni Hector ang noo ni Eunice nang matagal, na para ba