LOGIN“Eunice, hindi naman sinasabi ni Papa na ngayon.”“Alam ko. Pero ayoko nang marinig ulit.”Tumango si Brandon. “Oo, sorry.”Hinaplos ni Eunice ang patag pa niyang tiyan. Hindi pa nga niya alam kung ilang linggo na ang kanyang pagbubuntis dahil hindi pa siya nagkaroon ng pagkakataong magpatingin sa doktor.“Gusto ko na makita ang apo niya na ipanganak, kaya mabubuhay pa ko nang matagal,” dagdag ni Brandon sa wakas.Alam na ng buong pamilya na buntis si Eunice. Kaya lahat sila ay nag-iingat sa kanya at pinagbawalan siyang sumama sa libing.“At dapat maging malusog ka rin. Alagaan mo ang sarili mo. Huwag mong masyadong isipin ang trabaho,” sagot ni Eunice.“Oo, anak.”Ngumiti si Brandon. Kahit parang pinapagalitan siya ni Eunice, natutuwa siya sa mga sinasabi nito. Umiinit ang kanyang puso dahil ngayon lang niya naramdaman kung paano ang maalagaan at mapansin.Sa buong panahon, walang masyadong nag-aalala sa kanya. Abala ang asawa niya sa panunumbat, habang ang mga anak naman niya ay aba
Dahan-dahang lumingon si Eunice nang marinig ang papalapit na mga hakbang ni Hector.Napakabigat ng pagluluksa sa buong bahay. Parang sumisikip ang dibdib ng lahat ng naroon.“Narinig mo ba?” tanong ni Eunice.Hindi agad sumagot si Hector. Sa halip, mahigpit niyang niyakap si Eunice, na para bang gusto niyang tiyaking totoong nasa harap niya ang babae at hindi rin ito biglang mawawala, gaya ng taong ngayon ay nakahimlay sa harapan nila.Bago siya tuluyang bumulong, halatang halo ang saya at hindi makapaniwala sa kanyang boses.“Buntis ka talaga?”Dahan-dahang tumango si Eunice. Namumuo ang luha sa kanyang mga mata, hindi lang dahil sa magandang balita, kundi dahil pakiramdam niya ay hindi ito ang tamang oras para maging masaya sa gitna ng matinding pagluluksa na bumabalot sa buhay niya.“Oo. Kanina nga, gusto sana kitang papuntahin sa tindahan para sabihin sa’yo. Pero saka ko naman nalaman na naaksidente si Tito.”Marahang hinalikan ni Hector ang noo ni Eunice nang matagal, na para ba
“Tito…”Nanlambot ang katawan ni Eunice at natigilan siya sa kinatatayuan.Pakiramdam niya ay umiikot ang mundo niya. Kasalukuyan pa lang siyang nakararanas ng matinding saya, bakit kailangan itong sabayan ng ganitong lungkot?Hindi na ito ang unang pagkakataon. Noong kasal niya, nawala ang kanyang ina. At ngayon namang buntis siya, naaksidente naman ang asawa ng kanyang ina.“Ma’am Eunice,” tawag ni Nami.Napatingin si Eunice, na para bang ngayon lang siya natauhan sa nangyayari. Agad siyang tumawag ng taxi.“Nami, kailangan kong pumunta sa ospital. Kapag may kailangan ka, tawagan mo ako, ha,” sabi ni Eunice.“Sino po ang may sakit?”“Ang tatay ko.”Dumating na ang taxi na ipinatawag ni Eunice. Sa magulong pakiramdam, agad siyang umalis sa tindahan.Buong biyahe, nakatulala lang si Eunice sa labas ng bintana.Hindi man niya tunay na ama si Tommy at ilang buwan pa lamang niya itong nakikilala, napakabuti nito sa kanya. Itinuring siya nitong parang sariling pamilya at minahal na parang
“Tito, masyado kayong mabait. Hindi naman nila kayo responsibilidad,” sambit ni Eunice habang naiinis na napabuntong-hininga.“Alam ko.”“Sigurado akong pakana lang niya ’yon. Nasaan ba siya sa mga panahong kailangan siya? Kahit minsan ba, pumunta siya rito pagkatapos ninyong magpakasal ni Ibu? Bakit ngayon lang siya lumitaw ngayong patay na si Ibu?” sunod-sunod na tanong ni Eunice.“Bigyan n’yo ako ng address niya. Ako na ang pupunta roon para turuan siya ng leksyon,” mariing sabi ni Eunice.Umiling si Tommy. “Huwag na, Eunice. Hindi ko na rin naman kailangan ng bahay na ito. May nakita na akong magandang lugar na pagtitirhan. Maliban na lang kung gusto mong tumira rito. Kung gano’n, ipaglalaban ko ang bahay na ito kahit anong mangyari.”Hindi maintindihan ni Eunice kung anong meron sa puso ni Tommy para maging ganoon kabuti at ituring siya na parang sarili niyang anak. Para sa kanya, handa itong ibigay ang lahat.“Hindi na ako titira sa lungsod na ito.”“Kung gano’n, hayaan mo na la
“Ganito pala ako kaliit dati,” natatawang sabi ni Eunice.“Kung bigla ka na lang lumaki, mas kakaiba ’yon, Love,” biro ni Hector.Natawa si Eunice, pati si Tommy. Alam nilang pinipigilan lang ni Eunice ang pag-iyak habang tinitingnan ang simpleng buhay ng kanyang ina noon. Sa kabila ng hirap, ilang taon nitong inipon ang lahat ng pera nito para maibigay kay Eunice nang muli silang magkita.“Puno pa rin ng alaala ng nanay mo ang bahay na ito. Pero sa susunod na buwan, aalis na rin ako dito,” sabi ni Tommy.Patuloy na pinagmasdan ni Eunice ang simpleng sala na napakaaliwalas at parang tahanang-tahanan. Sage green ang pintura ng mga dingding, at may ilang bulaklak sa mga sulok. Mayroon ding isang malaking painting. Sa unang tingin, simple lang ito, pero mukhang sariling gawa ni Meli dahil may nakalagay na petsa at lugar kung saan ito ipininta.Kitang-kita na mahilig sa sining si Melissa at likas din itong mapagmahal at maalaga.“Saan po kayo lilipat?” nagtatakang tanong ni Eunice.“Hindi
“Lalaki? Sino?” tanong ni Eunice.Nanatili siyang nagtataka kung sino ang pumupunta sa puntod ng kanyang mga magulang isang beses kada linggo. Noong namatay sina Papa at Mama, wala ni isa sa mga kamag-anak nila ang dumating. Maging ang gastos sa pagpapalibing sa mga ito ay tinulungan pa ng mga kapitbahay sa lugar kung saan sila nangungupahan.Noon, akala ni Eunice ay mapapabayaan at matutuyuan ng damo ang puntod ng kanyang mga magulang. Pero kabaligtaran pala ang nangyari. Malinis at maayos ang puntod, at mabango pa dahil sa mga bulaklak na nakapaligid dito.“Opo, Ma’am. Pero hindi ko alam ang pangalan. Hindi ko pa siya nakakausap. Ang dami ko kasing ginagawa nitong mga nakaraang araw.”“Matanda na ba siya o bata pa?” tanong ulit ni Eunice.Wala naman talagang maisip si Eunice kung sino ang lalaking iyon. Pero baka sakaling mahulaan niya kung sino ang regular na dumadalaw sa puntod ng kanyang mga magulang.“Parang nasa middle age na po.”Malalim na napabuntong-hininga si Eunice at tum
Hindi sigurado si Vincent kung paniniwalaan niya iyon dahil hindi naman siya sinabihan ng boss niya na didiretso ito sa bahay nila.“Oo, kanina pa siya dito. Kalahating oras na,” ani Eunice.Hindi na siya pinansin ni Vincent at nagmadaling tumungo sa sala kung saan niya nakita si Hector na prenteng
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal







