All Chapters of After My Husband Betrayed Me, His CEO Wanted Me: Chapter 241 - Chapter 250

“Eh, sino naman ang tinitingnan mo?” tanong ni Rere nang hindi sinasadyang makita ang screen ng cellphone ni Amelia.Kinabahan si Amelia. Kanina, palusot niya ay hindi niya alam kung sino ang tinitingnan niya dahil nagkataon lang na lumabas sa feed niya. Pero ngayong nahuli siyang nakabukas sa profile ni Hector, hindi niya alam ang sasabihin.“Wala. Sabi ko naman sa’yo, cute ang anak niya. Gusto ko lang ulit tingnan.”“Hindi ka ba naghahanap ng bago mong aagawin?”Natigilan si Amelia. Sanay na siyang makarinig ng mga panunukso mula kay Rere. Kahit hanggang ngayon, ganoon pa rin ang tingin nito sa kanya. Lagi nitong sinasabi na baka may bago na naman siyang lalaking gustong agawin sa asawa nito, tulad ng pag-agaw niya noon sa ama ni Rere.“Hanggang kailan mo ba ako ituturing na ganito?” mahina niyang tanong.“Hanggang mamatay ako, Ma. Dahil sa inyo, hindi ko nakilala ang tunay kong ina.”Mabigat na napabuntong-hininga si Amelia. Alam niyang iyon ang kapalit ng pagpapakasal sa asawa ng

“Charity, hindi mo pa naiintindihan,” mahinahong sabi ni Brandon, pilit na kinakalma ang sarili habang kinakausap ang anak.Alam niyang iba si Charity kay Ara. Magkaibang-magkaiba ang ugali nila, pero naniniwala si Brandon na nasa proseso pa rin ng paglaki si Charity at puwede pa siyang magbago.Puwede pa niyang hubugin ang ugali nito, at gagawin iyon ni Brandon nang dahan-dahan.“Ano ba ang hindi ko naiintindihan? Hindi pa ba sapat ang lahat ng nakikita ko sa harap ko? Sa lahat ng pinagdaanan namin, nanatili ka kasama ni Mama kahit ano pa ang sitwasyon. Pero nang makilala mo ang anak sa labas na ’yon, bigla kang nagbago. Kung anu-anong dahilan ang hinahanap mo, at parang wala nang halaga sayo ang mga ginagawa ni Mama,” sagot ni Charity.“Huwag mong tawaging anak sa labas si Eunice, Charity,” mariing sabi ni Brandon.Kumuyom ang mga kamay ni Brandon. Pakiramdam niya, sobra na at masyadong masakit ang mga sinasabi ni Charity. Ayaw niya ng ganoong klaseng mga salita, lalo na’t buong tap

“Oo, tama. Bahay ito ni Hector. Ikaw, sino ka?” magalang na tanong ni Eunice.“Ikaw, sino ka?” tanong ng babae, na hindi pinansin ang tanong ni Eunice.Kumunot ang noo ni Eunice. May babaeng pumunta sa bahay niya at hinahanap ang asawa niya, pero hindi man lang siya pinapansin.“Asawa niya ako,” sagot ni Eunice.Mukhang nalito si Edna sa sitwasyon. Nag-aalala siya na baka ma-stress si Eunice at makaapekto iyon sa pagbubuntis nito.“Oh, ikaw ang asawa. Nasaan si Hector?”“Wala siya rito,” malamig na sagot ni Eunice bago muling umupo at kunin ang libro niya.“Nay, pakibantayan muna si Hestia, ha.”“Oo, hija.”Ngayon naman, natahimik ang babae at napatingin kay Eunice nang may pagtataka. Hindi na kasi nagpatuloy si Eunice sa pakikipag-usap at abala na siya sa pagbabasa ng libro.“Hello? Bakit hindi mo ko pinapansin?” tanong nito.Hindi sumagot si Eunice. Hindi man lang niya ibinaba ang librong hawak niya. Kahit hindi naman talaga siya nakakapag-focus sa pagbabasa, hindi niya papatulan an

Alam ni Hector na hindi kailanman basta-basta tratuhin ni Eunice nang walang respeto ang ibang tao kung hindi naman ito ang unang nagsimula.At base sa ugali ni Daphne, parang imposibleng si Eunice ang unang nagsimula.“Sige na, sige na. Ngayong nandito ka na at dati kitang kaibigan, pumasok muna tayo at pag-usapan natin ang lahat sa loob.”Sumimangot si Daphne, malungkot ang mukha na parang babaeng nagtatampo sa kasintahan.“Mahal, papasukin muna natin siya, ha. Pakinggan natin kung ano ang kailangan niya.”“Sige na. Basta pangako mong hindi siya manggugulo sa mga tao rito,” walang gana namang sagot ni Eunice.“Ano bang tingin mo sa akin?”“Baliw na aso.”“Oo na, Mahal. Sige na.”Pinakalma ni Hector ang dalawa. Sa huli, pinapasok din nila si Daphne. Umupo ito sa sala habang palipat-lipat ang tingin sa buong paligid, sinusuri ang bawat bahagi ng silid.“Hector, sigurado ka bang dito kayo nakatira?” tanong ni Daphne.“Bakit?” Hindi na komportable si Hector sa tanong ni Daphne.Wala nam

“Hindi mo na siya susundan? Wala siyang kasamang bodyguard o manager dito?” tanong ni Eunice.“Bakit ko naman siya susundan? Matanda na siya. Baka kasama naman niya ang manager niya sa taxi.”Dahan-dahang tumango si Eunice. “Parang nakakaramdam tuloy ako ng guilt. Magkaibigan kayo noon pero nauwi sa ganito.”“Hindi mo kasalanan, Mahal. Kaibigan ko lang siya noong bata pa ako. Ni hindi ko nga maalala kung sinu-sino ang mga naging kaibigan ko noong ganoong edad.”“Pero totoo ba talaga na nangako ka sa kanya noon?” tanong ulit ni Eunice.Sinabi ng bibig ni Eunice na nagtitiwala siya sa asawa niya. At wala namang mali sa sinabi ni Hector na wala talaga siyang maalalang ganoong pangako.Pero bilang isang buntis na babae na naglilihi at hindi ganoon katatag ang emosyon, hindi rin kataka-takang makaramdam siya ng selos.“Mahal, ni katiting ay hindi ko maalala na may sinabi akong ganoon,” sabi ni Hector.Nanatiling tahimik si Eunice.Nagpatuloy si Hector. “Hindi ko rin alam kung gaano kayo ka