LOGINNapakatalino ni Eunice. Noong sekretarya pa siya ni Hector, siya ang naging susi sa pakikipag-ugnayan at pagkuha ng mga kliyente. Hindi dahil sa maganda niyang mukha, kundi dahil sa lawak ng kanyang kaalaman at sa paraan niya ng pagsasalita na para bang nahihipnotismo ang lahat ng nakikinig sa kanya.Hindi malambing o mapakiusap ang boses niya. Sa halip, matatag at puno ito ng kumpiyansa.“Ang lungkot naman,” sabi ni Hector.Mabilis na napalingon si Daphne. Hindi niya maintindihan kung bakit sinabi ni Hector na nakakalungkot iyon.“Bakit?”“Sa dami ng magagandang kakayahan mo, wala pa ring kahit isang taong nagkagusto sa iyo?”“Dapat matagal ka nang nag-asawa. Nakakuha ka na sana ng asawang negosyante, direktor, o sikat na artista. Hindi iyong pupunta ka rito para sa ganitong katawa-tawang bagay,” dagdag ni Hector.“Lahat ng iyon ay dahil naalala ko ang pangako mo sa akin. Hindi ako ang taong madaling bumawi sa isang pangako!” sagot ni Daphne bilang pagtatanggol sa sarili.“Hindi nama
Alam ni Hector na hindi kailanman basta-basta tratuhin ni Eunice nang walang respeto ang ibang tao kung hindi naman ito ang unang nagsimula.At base sa ugali ni Daphne, parang imposibleng si Eunice ang unang nagsimula.“Sige na, sige na. Ngayong nandito ka na at dati kitang kaibigan, pumasok muna tayo at pag-usapan natin ang lahat sa loob.”Sumimangot si Daphne, malungkot ang mukha na parang babaeng nagtatampo sa kasintahan.“Mahal, papasukin muna natin siya, ha. Pakinggan natin kung ano ang kailangan niya.”“Sige na. Basta pangako mong hindi siya manggugulo sa mga tao rito,” walang gana namang sagot ni Eunice.“Ano bang tingin mo sa akin?”“Baliw na aso.”“Oo na, Mahal. Sige na.”Pinakalma ni Hector ang dalawa. Sa huli, pinapasok din nila si Daphne. Umupo ito sa sala habang palipat-lipat ang tingin sa buong paligid, sinusuri ang bawat bahagi ng silid.“Hector, sigurado ka bang dito kayo nakatira?” tanong ni Daphne.“Bakit?” Hindi na komportable si Hector sa tanong ni Daphne.Wala nam
Nanatiling hindi naaabala sina Eunice at Edna. Talagang hindi nila pinansin si Daphne.Bilang isang bisita, dapat sana ay mas maayos at kalmado ang naging asal ni Daphne. Kahit magkakilala sila ni Hector, kailangan pa rin niyang maging magalang kay Eunice.Hindi naman magkakilala sina Daphne at Eunice. Kung ganoon na agad kasama ang unang impresyon niya, paano naman siya papapasukin ni Eunice?“Lintik na babaeng iyon. Ang lakas ng loob niyang hindi ako pansinin,” inis na sabi ni Daphne habang padabog na ipinadyak ang paa sa harap ng pinto.Ngumiti si Eunice nang puno ng kumpiyansa habang nakatayo sa likod ng bintana, nakahalukipkip.“Akala mo ba may pakialam ako?”Sa huli, tumalikod na lang si Daphne at umalis. Hindi alam ni Eunice kung saan siya pupunta, pero wala siyang pakialam.Pagsapit ng hapon, umuwi si Hector. Nagtaka siya nang makitang tahimik ang bahay, hindi gaya ng nakasanayan niya. Wala rin si Hestia, na karaniwang naglalaro sa bakuran at sumasalubong sa kanya tuwing umuuw
“Oo, tama. Bahay ito ni Hector. Ikaw, sino ka?” magalang na tanong ni Eunice.“Ikaw, sino ka?” tanong ng babae, na hindi pinansin ang tanong ni Eunice.Kumunot ang noo ni Eunice. May babaeng pumunta sa bahay niya at hinahanap ang asawa niya, pero hindi man lang siya pinapansin.“Asawa niya ako,” sagot ni Eunice.Mukhang nalito si Edna sa sitwasyon. Nag-aalala siya na baka ma-stress si Eunice at makaapekto iyon sa pagbubuntis nito.“Oh, ikaw ang asawa. Nasaan si Hector?”“Wala siya rito,” malamig na sagot ni Eunice bago muling umupo at kunin ang libro niya.“Nay, pakibantayan muna si Hestia, ha.”“Oo, hija.”Ngayon naman, natahimik ang babae at napatingin kay Eunice nang may pagtataka. Hindi na kasi nagpatuloy si Eunice sa pakikipag-usap at abala na siya sa pagbabasa ng libro.“Hello? Bakit hindi mo ko pinapansin?” tanong nito.Hindi sumagot si Eunice. Hindi man lang niya ibinaba ang librong hawak niya. Kahit hindi naman talaga siya nakakapag-focus sa pagbabasa, hindi niya papatulan an
“Charity?” ulit ni Eunice.“Oo, kapatid ni Ara.”Hindi naman sa hindi kilala ni Eunice si Charity. Kilalang-kilala niya ito. Si Charity ang babaeng minsang tumawag sa kanya at inakusahan siyang naghihintay sa mana ng kanilang ama.Nagulat lang si Eunice nang malaman niyang nasa lungsod na ito si Charity.Ano naman kaya ang pakay ng batang iyon dito? At ngayong buntis siya, wala siyang ganang makipagtalo o makipagsagutan sa kahit sino.Dahil alam niyang hindi naman tunay ang pakay ni Charity sa pagpunta rito at pakikipagkilala sa kanya.“Eunice?” tawag ni Brandon.“Pa, sorry. Mukhang hindi ako makakapunta. Nandito kasi ako kasama si Hector sa warehouse niya. Dito muna kami mag-o-overnight,” sagot ni Eunice sa huli.“Mag-o-overnight ka sa warehouse?” tanong ni Brandon na parang hindi makapaniwala sa sinabi ni Eunice.Natural lang na hindi agad maniwala si Brandon dahil buntis si Eunice. Hindi naman magandang lugar para sa isang buntis ang isang warehouse para mag-overnight.Bukod pa roo
“Charity, hindi mo pa naiintindihan,” mahinahong sabi ni Brandon, pilit na kinakalma ang sarili habang kinakausap ang anak.Alam niyang iba si Charity kay Ara. Magkaibang-magkaiba ang ugali nila, pero naniniwala si Brandon na nasa proseso pa rin ng paglaki si Charity at puwede pa siyang magbago.Puwede pa niyang hubugin ang ugali nito, at gagawin iyon ni Brandon nang dahan-dahan.“Ano ba ang hindi ko naiintindihan? Hindi pa ba sapat ang lahat ng nakikita ko sa harap ko? Sa lahat ng pinagdaanan namin, nanatili ka kasama ni Mama kahit ano pa ang sitwasyon. Pero nang makilala mo ang anak sa labas na ’yon, bigla kang nagbago. Kung anu-anong dahilan ang hinahanap mo, at parang wala nang halaga sayo ang mga ginagawa ni Mama,” sagot ni Charity.“Huwag mong tawaging anak sa labas si Eunice, Charity,” mariing sabi ni Brandon.Kumuyom ang mga kamay ni Brandon. Pakiramdam niya, sobra na at masyadong masakit ang mga sinasabi ni Charity. Ayaw niya ng ganoong klaseng mga salita, lalo na’t buong tap
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
“Kung ano na lang ang mas appropriate, Mr. Elizalde,” aniya.Hector chuckled and returned to his seat. Maya maya pa ay may kausap na ito sa telepono, apparently confirming Eunice’s appointment letter as his secretary to HR.“You start tomorrow,” sambit ni Hector matapos nitong makipag usap.Sinabih







