Mag-log in“Dito na lang tayo magkape, gaya noong dati na madalas tayong tumatakas papunta sa rooftop para magkape. Kaso hindi ’to rooftop,” natatawang sabi ni Eunice.“Bawal kang magkape,” paalala ni Febi.“Oo nga. Juice na lang ang ipapalit natin sa kape ngayon.”Natawa si Febi.“’Wag kang malungkot. Hindi pa kita nakitang ganyan,” sabi ni Eunice.“Anong tingin mo sa isang biyuda?” tanong ni Febi na malungkot ang mukha.Hinawakan ni Eunice ang kamay ni Febi. “Status lang naman ’yon, at wala namang problema sa akin. Naranasan ko na rin naman maging ganoon.”“Ah, oo nga. Sa sobrang saya mo ngayon, nakalimutan kong naging biyuda ka rin pala,” natatawang sabi ni Febi.“’Wag kang malungkot. Anuman ang status mo, maging biyuda ka man o kung ano pa ang tawag doon, wala akong pakialam.”“Eunice, tungkol lang ba talaga sa pagkakaroon ng anak ang pag-aasawa?” tanong ulit ni Febi.Umiling si Eunice. “Hindi. Ang tunay na pagsasama ng mag-asawa ay tungkol sa pagiging katuwang ng isa’t isa. Bonus lang ang a
Samantala, kasalukuyang binabantayan ni Hector ang proyekto sa gilid ng bahay, na mukhang malaking proyekto nilang dalawa ni Herman.Paano naman kasi? Ginawa ang lugar na iyon nang sobrang komportable bilang lugar para manigarilyo—presko ang hangin dahil open space, puwedeng mag-kape at manigarilyo habang pinapanood ang mga isda sa lawa. Talagang mapapalimot ka sa oras.“Nasaan na ba kasi siya? Kanina pa nag-iingay yung cellphone niya,” inis na sabi ni Eunice na kasisimula pa lang sanang humiga sa kuwarto.Nalaman niyang nagcha-charge pala ang cellphone ni Hector sa kuwarto, kaya malamang hindi niya naririnig ang mga pumapasok na tawag.Pero nang sasagutin na sana ni Eunice ang tawag, nagdalawang-isip siya nang makita kung sino ang tumatawag.Mommy.Iyon ang nakalagay na pangalan sa screen. At siyempre, alam agad ni Eunice kung sino iyon. Walang iba kundi si Rita.“Love, tumutunog yung cellphone mo!” sigaw ni Eunice mula sa gilid ng glass door papunta sa asawa niya.“Sagutin mo na lan
Mukhang talagang hindi nasisiyahan si Mara sa ginawa ni Eunice. Gusto nitong manatili malapit kay Eunice para maramdaman niyang may nag-aalaga at may nagmamalasakit sa kanya. Pero pinili pa rin ni Eunice na umalis.“Mara, sinabi ko naman sa’yo simula pa lang na lilipat ako sa bahay na ito. At pumayag ka naman. Tsaka, bakit kailangan mong manatili malapit sa akin? May sarili akong pamilya.”“Eh, kapag may nangyari sa akin, sino ang puwede kong hingan ng tulong? Wala naman akong kakilala rito, Eunice. Bakit ang dali sa’yo na iwan ako rito nang mag-isa? Wala na rin si Tita Wendy rito.”Kahit ano ang sabihin ni Eunice, gusto pa rin ni Mara na sisihin siya. Sa lahat ng bagay, si Eunice pa rin ang mali dahil iniwan daw niya itong mag-isa.“Mara, hanggang dito na lang ang maitutulong ko sa’yo. Hindi na ako puwedeng gumawa pa ng higit doon. Sigurado akong kaya mong makihalubilo sa mga tao rito. Marami rin namang kapitbahay dito. Basta, kailangan mong subukan na kayanin ang lahat nang mag-isa.
Pumasok si Eunice sa bahay at hiniling kay Edna na maghanda ng pagkain. Dahil huling pagkikita na nila ni Brian ngayon, gusto nilang tapusin ang araw na ito sa pamamagitan ng sabay-sabay na pagkain.“Nay, umorder ka na ng pagkain. Yayain natin si Brian na kumain,” sabi ni Eunice.“Magluto na lang tayo, Eunice.”“Baka hindi umabot, Nay. Parang hindi na makapaghintay ang batang iyon.”“O kaya ako na lang ang pupunta sa labas. Bibili ako sa restaurant sa tapat. Baka matagalan kasi kung o-order pa tayo.”“Sige.”Agad na pumunta si Edna sa pinakamalapit na restaurant. Mabuti na lang at may masarap na restaurant malapit sa kanilang lugar, kaya iyon agad ang pinuntahan ni Edna.Samantala, mabilis namang inayos nina Eunice at Wendy ang lahat sa bahay.“Samahan mo na lang si Brian na umupo roon, Eunice. Ako na ang maghahanda. Sandali lang naman at matatapos na rin ito,” sabi ni Wendy kay Eunice.“Okay lang, Ma. Nalulungkot lang ako kapag nakikita kong nauwi sa ganito ang lahat.”“Oo. Ang lapit
“Bakit hindi mo na lang agad sinabi sa akin?” tanong ni Eunice kay Brian na ngayon ay nakaupo sa harap niya.Gaya ng ipinangako ni Brian noong nakaraang araw, talagang pumunta siya sa bahay ni Eunice.“Buntis ka na nga, masama naman kung dadagdagan ko pa ang iniisip mo sa pamamagitan ng pagkukuwento tungkol sa problema ko.”“Hindi naman. Hindi naman nakikinig ang anak ko.”Tumawa si Brian nang makita ang masayang mukha ni Eunice. Natutuwa siyang makita na hindi na maputla at nanghihina ang ate niya.“Ngayon, tapos na ang lahat, Ate. Wala na akong magagawa.”Yumuko si Brian at tinitigan lamang ang mga paa niyang nakalaylay mula sa gazebo.Hinawakan ni Eunice ang kamay niya. Naiintindihan niya ang nararamdaman ni Brian. Sa lahat ng panahong iyon, pinoprotektahan ni Brian si Eunice at Mara. Pero nang maging sila na ni Mara, hindi rin pala niya ito naprotektahan.“Pero hindi ibig sabihin na kailangan mong ilabas ang galit mo sa pakikipagtalik sa ibang babae,” sabi ni Eunice.Tumawa si Bri
“Pasensya na, Mara.”“Okay lang. Matagal na kitang kilala. Hindi na ako magtataka,” sagot ni Mara habang pilit na ngumingiti.Maging si Eunice ay umaasang sana ay huwag na lang ngumiti si Mara. Mas nakakatakot kasi ang itsura nito kapag pilit ang ngiti.“So, anak ni Brian ang dinadala mo? Magpapakasal ba kayo?” tanong ni Eunice, sinusubukang unawain ang sitwasyon ni Mara.Umiling si Mara at yumuko.“Hindi anak ni Brian. At iyon ang problema.”Natigilan si Eunice. Sinubukan niyang intindihin ang sitwasyon. Kanina lang, masama pa ang iniisip niya kay Brian, pero sa narinig niya mula kay Mara, tila may hindi inaasahang twist sa lahat ng ito.“Ibig mong sabihin, naghiwalay na kayo? Kailan?”“Dalawang araw na ang nakalipas.”“Dalawang araw na?” ulit ni Eunice.“Oo.”“Paano kayo naghiwalay dalawang araw na ang nakalipas samantalang buntis ka? Hindi dapat kayo naghiwalay. Dapat nga magpakasal kayo.”“Hindi ito anak ni Brian. Imposibleng pakasalan niya ako, Eunice.”Hindi makapaniwalang tinit
“What is it?” tanong ni Hector nang mapansin niyang kanina pa nakatitig si Eunice sa kanyang cell phone.Simpleng umiling lang si Eunice at binalik iyon sa bag niya.“Wala po.”“Pinapauwi ka na ba ng asawa mo?” tanong niyang muli.“Hindi po, Sir.”Dahan-dahang tumango si Hector saka kinuha ang kamay
Eunice’s body tingled as she felt Hector’s breath so close to her. Yet she made no attempt to move away.Ngunit bago pa man mangyari ang inaasahan nilang dalawa ay nagulat sila sa malakas na busina ng dalawang motor ng mga security guard na rumuronda nang mga oras na yon.Mabilis na umatras ang dal
“Nakauwi na ba si Vincent?” tanong ni Hector kay Eunice nang hindi pa rin inaalis ang titig niya.“H-hindi pa, sir,” kinakabahan niyang sagot.Hindi alam ni Eunice ang kanyang irereact. Kung iiwas siya ng tingin ay baka isipin nitong wala siyang respeto. Pero kung makikipagtitigan naman siya rito a
“Trabaho na naman? Wala ka na bang ibang bukam-bibig kundi yan na lang?!” Tila pikon na pikon nang bulalas ni Vincent sa kanyang asawang si Eunice.Galit na kinalabog niya ang mesa dahilan para sabay-sabay na manginig ang mga plato, kutsara, at basong naroon. Tuwing umaga na lang kasi niyang nariri







