All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 51 - Chapter 60

เอี้ยนเซินไม่แม้แต่จะสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย มีแต่จะทำหน้าดุขึ้นเป็นเท่าตัว นางก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน“ถ่มน้ำลาย ทุ่มไหสุรา ทำลายข้าวของ ถอดรองเท้าตอนหน้าธารกำนัล ปีนโต๊ะปีนต้นไม้ ตะโกนโหวกเหวก ยกเท้าถีบสามี ยังมีอะไรที่สตรีสูงศักดิ์อย่างเจ้าจะทำให้ข้าแปลกใจอีกหรือไม่”                “มีอีกเยอะเพคะ” และก็เป็นอู๋ซานเหนียงที่กอบหิมะปาใส่ “แปลกใจพอหรือไม่เล่า?!”                อู๋ซานเหนียงขว้างสุดแรงเกิด ก้อนหิมะกระแทกเข้าศีรษะเขาเต็มๆ สามลูกติด เอี้ยนเซินแทบเสียหลักแต่ยังคงยืนตัวตรงเช่นเดิม ก่อนจะถูกปาหิมะใส่อีกเต็มหน้า ตามด้วยรองเท้า นางคว้าทุกอย่างที่ฉวยได้ขว้างใส่เขาไม่ยั้ง                “หยุดเดี๋ยวนี้นะ ข้าสั่งให้เจ้าหยุด!”    &nbs

“ก็ท่านดื่มไปแล้ว” นางชี้ไปที่ปากจุก “ถ้าข้าดื่มต่อ ก็เหมือนข้าจูบท่าน”                พูดจบก็หน้าแดงจัดยิ่งกว่าเดิม สุ้มเสียงขาดหายไป นางไม่ได้อยากคิดเล็กคิดน้อย ก็แค่อยากจะป้องกันไม่ให้นึกถึงรสสัมผัสอันแสนเร่าร้อนอีก... ก็เท่านั้นเองเหตุผลของนางทำให้เขาคำรามดุเดือด คว้าถุงหนังคืนมาแล้วยกขึ้นดื่ม จากนั้นก็จับท้ายทอยของแม่เมียเจ้าปัญหา รั้งเข้ามาเพื่อจุมพิตป้อนให้ อู๋ซานเหนียงเบิกตากว้าง พยายามผลักร่างกำยำเปี่ยมมัดกล้ามออกไปแต่ไม่สำเร็จ เอี้ยนเซินระบายความงุ่นง่านด้วยจูบและซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างบ้าคลั่ง ตักตวงให้มากที่สุดราวกับหมาป่าหิวกระหาย อู๋ซานเหนียงสั่นไปทั้งตัวเมื่อเขาอุ้มนางขึ้นราวกับไร้น้ำหนัก ริมฝีปากหวานอมชมพูหอบหายใจเบาๆ เมื่อเขาก้มหน้าลงแตะริมฝีปากบนพวงแก้มแล้วสูดกลิ่นกายสาวเข้าเต็มปอด“เจ้าเป็นเมียของข้า” เขาประกาศต่อหน้าผืนฟ้าและผืนดิน “อย่าได้ปฏิเสธข้าอีก”          

ในที่สุดเขาก็พานางสู่สรวงสวรรค์อันแสนหฤหรรษ์เอี้ยนเซินนิ่งงันไปวูบหนึ่ง ต่างฝ่ายต่างอึกอักสบตากันเงียบๆ ก่อนที่ร่างแข็งขึงใหญ่โตนั้นขยับอีกสองสามครั้ง เพียงอึดใจเดียวเขาก็ร้องครางออกมาอย่างอิ่มหนำสำราญอีกรอบเพียงซบหน้าบนไหล่เล็กๆ สูดกลิ่มหอมอ่อนๆ ร่างกายก็ตึงตัวพร้อมสำหรับนางอีกแล้วเขาแทบไม่อยากเชื่ออู๋ซานเหนียงตัวสั่นเทา ผิวบางใสแดงก่ำ สวรรค์! นางกับเขาเพิ่งจะ... ที่นี่เปิดโล่งหนาวเย็น อาจจะมีใครโผล่มาได้ทุกเมื่อแต่นางก็ยินยอมให้เขาทำ ทั้งสองกอดกันไว้นิ่งๆ จนแน่ใจว่าลมหายใจกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่อู๋ซานเหนียงหายใจติดขัด เนื้อตัวร้อนวูบๆ ขณะก้มเก็บเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยด้วยมือสั่นเทา เกือบจะติดรังดุมไม่ได้“บอกข้า... เจ้าปรารถนาสิ่งใดหรือไม่” เอี้ยนเซินช่วยนางแต่งตัวอย่างอ่อนโยน ไล้ปลายนิ้วไปตามพวงแก้มแล้วประทับจุมพิตแสนหวานจนหัวใจของนางหล่นวูบ เขาคว้าตัวอู๋ซานเหนียงมาจุมพิตไม่รู้กี่รอบโดยไม่สนใจว่าจะโดนนางผลักไส “บอกมาสิเมียข้า ข้ายินดีปรนเปรอให้เจ้าทุกอย่าง... บอกข้าเถิด”“ข้า...” อู๋ซานเหนียงนิ่งคิดอย่างสับสน ไม่คุ้นชินที่ถูกคนผู้นี้พะเน้า

“ท่านเซินอ๋องมีความเห็นอย่างไรบ้างเล่า”                “ท่านอ๋องให้กระหม่อมมาถามจากพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”“จะให้ข้าพูดอะไรหรือ เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ... ข้าไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวด้วยอีกแล้ว ไปซะ” อู๋ซานเหนียงก้าวเข้าไปในห้องอันอบอุ่นโดยมีหลี่ชุ่ยผินกับผิงผิงประคองซ้ายขวา ใบหน้าหวานสวยเรียบเฉยเย็นชา พ่อบ้านจึงรีบกราบทูลขอร้อง                “พระชายาก็ทรงรู้ว่าท่านอ๋องทรงพระทัยร้อนนัก หากทำอะไรรุนแรงกับชาวบ้านเกรงว่าเรื่องจะยิ่งลุกลามใหญ่โต หากพระชายาออกหน้าคงจะสงบได้ แค่บอกให้พวกเขารอสิ้นฤดูหนาวเท่านั้น”                อู๋ซานเหนียงปาถ้วยชาลงพื้น“รอให้หมดฤดูหนาว? รู้ไหมว่าวันที่ไม่มีข้าวกินเป็นอย่างไร เจ้าอดข้าวสักสิบวันให้ข้าดูหน่อยสิ การแก้ไขปัญหาไม่ถูกวิธีไม่ถูกเวล

อู๋ซานเหนียงเงียบงันขณะเดินตามหยางหลิ่ว ใจพะวงถึงจิวเหมยเซียงกับห่อขนมของนาง หวังว่าหลี่ชุ่ยผินกับผิงผิงจะช่วยกันหยุดจิวเหมยเซียงไว้ได้ ไม่อย่างนั้นสถานการณ์ชายแดนจะเลวร้ายขึ้นอย่างแน่นอน                “ขออภัยที่บ่าวทำกิริยาหยาบช้าต่อองค์หญิง หม่อมฉันเตรียมสุราอาหารไว้ตามที่สั่งแล้วเพคะ”                “ข้าไม่ได้สั่ง...”                “เชิญทางนี้” หยางหลิ่วเดินนำอู๋ซานเหนียงกลับไปที่เรือนชายาเอก ระหว่างทางเงียบเชียบไม่มีแม้กระทั่งเสียงลมพัด อู๋ซานเหนียงสังเกตเห็นว่ามีกระสอบดินที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกองอยู่ข้างบ่อน้ำเก่า ความคิดที่น่ากลัวก็วูบเข้ามา ถ้านับอายุครรภ์ขององค์หญิงตอนนี้น่าจะคลอดแล้ว แต่จนป่านนี้แล้วยังไม่มีข่าวคราวให้นางเตรียมสลับตัว แสดงว่าองค์หญิงไม่มาแคว้นเอี้ยนแล้วในเมื่อองค์หญิงไม่