All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 15 ผัวเมียละเหี่ยใจ                 เสแสร้ง มารยา ไร้ยางอาย!                ผู้หญิงเสียสติ! อันตรายยิ่งกว่างูพิษ! นางกล้ามากที่กล่าวหาว่าขวัญกำลังของเขาด้อยราคา เผลอเพียงนิดก็ฉกกัดรวดเร็ว นางช่างชั่วช้าเจ้าเล่ห์เหมือนพระบิดาของนางไม่มีผิด! เขาต้องกำจัดนางโดยเร็ว ขับไล่นางกลับแคว้นเหลียน ออกไปให้พ้นจากสายตาเอี้ยนเซินเดินโครมๆ ไปตามระเบียงทางเดินซึ่งทอดยาวไปสู่เรือนชายาเอก เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ หลักฐานไส้ศึกชิ้นนั้นเป็นหลักฐานชั้นยอดว่านางเลวร้ายเพียงใด คนของเขาจัดการฉีกทึ้งนางกำนัลแคว้นเหลียนพวกนั้นเป็นชิ้นๆ ไปเรียบร้อย เหลือนางที่เขาต้องรีบกำจัดโดยด่วนโทสะของชายหนุ่มพุ่งโลดลิ่วไม่มีหยุด ไม่ใช่เพราะหิว ไม่ใช่เพราะนางปั่นประสาทให้คนของเขาคล้อยตามได้ในช่วงเวลาไม่กี่วันวัน แต่เขากำลังเดือดดาลที่ตนเองเกือบจะหลุดยิ้มพอใจเมื่อพบหน้านางต่างหาก   

เอี้ยนเซินสะกดกลั้นอย่างเต็มที่ ต้องขอบคุณความมืดที่ช่วยพรางสีสัน เขาทระนงเกินกว่าจะยอมให้นางเห็นแก้มของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ!“อ้อ... เจ้าไม่ยอมนอนกับข้าเพราะโมโหหึงเรื่องนี้นี่เอง”อู๋ซานเหนียงจ้องพระสวามีของตน พูดไม่ออกไปชั่วขณะ “ไม่” ในที่สุดนางก็พูด “ถึงจะไม่มีเรื่องอนุของท่าน ข้าไม่นอนกับท่านหรอก”เอี้ยนเซินฟังแล้วกลับโมโห อู๋ซานเหนียงจึงเก็บน้ำเสียงขัดเคืองของเขามาครุ่นคิด “ท่านไม่พอใจเพราะท่านอยากนอนกับข้าหรือเพคะ”“ไม่!” เขารีบแทรกก่อนถูกกล่าวหาไปมากกว่านี้ “เจ้าบอกเองว่าเจ้าจะร่วมรักกับข้า”“ข้าบอกท่านตอนไหนกัน”“เจ้าบอก”“ข้าไม่ได้บอก”“เจ้าบอก!!”“เงียบก่อนเจ้าเต่าทึ่ม ท่านไม่จำเป็นต้องตะโกนคุยกับข้าก็ได้นะเพคะ” นางแตะปลายนิ้วบนริมฝีปากแดงระเรื่อ ทำให้เขายอมเงียบตามที่นางสั่ง รับรู้ว่ามีพวกนางกำนัลและสาวใช้เคลื่อนไหวอยู่ด้านนอก “ละครตัวเดียว แสดงเป็นเรื่องไม่ได้ ข้าต้อง

นางกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่เสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของนางฟังดูเปราะบาง เหมือนเด็กเล็กๆ ที่ผลัดหลงเข้ามาในเพลิงโทสะอันบ้าคลั่ง แต่เขาก็ยังเห็นนางยืนหยัดอย่างน่านับถือ แถมยังกล้าต่อกรด้วยการทุ่มไหสุราใส่ศีรษะของเขาเสียฉิบ และสุดท้ายเขาก็ไล่ต้อนนางจนร้องไห้ วูบแรกที่เห็นน้ำตาของนาง หัวใจของเขาร่วงลงไปกองที่พื้น ถ้าบรรดาน้องๆ รู้ พวกมันคงจะประณามเขาไม่มีชิ้นดีดวงตาคมกริบนิ่งมองไหล่เล็กๆ สั่นสะท้าน ดูท่าคงจะหนาวจับขั้วกระดูก ผ้าห่มผืนเดียวจะไปช่วยให้อุ่นสักแค่ไหนกันเชียว นางช่างอวดดีดูถูกฤดูหนาวอันแสนหฤโหดของแคว้นเอี้ยนสมน้ำหน้า...เอี้ยนเซินตัดสินใจข่มตาหลับลงบ้าง นางจะหนาวตายก็เรื่องของนาง                               แต่ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ พายุหิมะด้านนอกนั่นทำให้อากาศหนาวเย็นในฉับพลัน ส่วนแม่หญิงตัวร้ายแสนเก่งกาจก็กำลังจมน้ำตาบนตั่งเย็นเฉียบ เขาตัดสินใจลุกจากคั่งอุ่นๆ ห่อร่างบอบบางด้วยผ้าห่มขนสัต

“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย ข้าจะอ่อนโยนต่อเจ้า” อู๋ซานเหนียงเจ็บจนร้องไม่ออก นางเบิกตากว้าง น้ำตาไหลรินขณะถูกช่วงชิง ร่างแข็งเครียดสอดเข้ามาอย่างนุ่มนวล เติมเต็มแน่นหนาเสียจนร่างบอบบางสั่นระริกจนตัวโยน มือใหญ่จึงรั้งต้นคอเล็กๆ ไว้ ดึงขึ้นมาจูบแลกลิ้นอย่างร้อนแรงร่างสูงสง่ากระแทกกายแรงขึ้น ลึกกว่าครั้งแรก ขยับสะโพกเร็วและรุนแรง พ่นลมหายใจร้อนจัดรดซอกคอนาง พร่ำกระซิบว่าเขาชิงชังนางเพียงใด กลั่นแกล้งให้นางสะอื้นไห้ ให้น้ำตาของนางตกกลิ้งลงมาทรมานใจของเขาเล่นอู๋ซานเหนียงรู้สึกเหมือนร่างจะแตกดับ หัวใจถูกวาจาร้ายกาจของเขาเฉือนเป็นริ้วๆ แต่เขานอกจากจะไม่แยแสแล้ว ยังเร่งความเร็วขึ้น หนักขึ้น ร้อนเสียจนศีรษะของนางแหงนหงาย ตัวสั่นสะท้านและหอบหายใจกระชั้นถี่ บีบรัดตอบรับ เขาใหญ่เกินไป รู้ตัวว่าอาจจะทำให้นางเจ็บหากยังตะเกียกตะกายย้ำร่างเข้าใส่นางอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้  แต่เขาหยุดไม่ได้อย่าร้องไห้... เขาได้ยินตัวเองกระซิบปลอบข้างแก้มเนียนขณะกกกอดความผูกพันก่อเกิดขึ้นเงียบๆ ขณะที่ทั้งสองมองตากัน อู๋ซานเหนียงสะดุ้งโหยงสุดตัวเพราะเขายังเพิ่มขยายได้อีกทั

“เราต้องผ่านมันไปให้ได้ ผิงผิง... ข้ามีเพียงเจ้าแล้ว เราจะยังเป็นเพื่อนกันตลอดไป อย่าถอดใจละทิ้งข้านะ” อู๋ซานเหนียงจ้องตา จิตใจผิงผิงไม่มั่งคงจึงหลบตา                “ข้าไม่มีวันทิ้งเจ้าแน่นอน ข้าแค่... แค่กลัว กลัวว่าข้าอาจจะไม่ได้กลับไปอีก”                “อย่าคิดเช่นนั้น สิ่งที่เจ้าต้องทำคือไว้ใจข้า ผิงผิง ไว้ใจข้านะ”“ข้าย่อมเชื่อใจเจ้า หากมีอะไรที่ข้าพอจะช่วยได้ ขอให้รีบบอก ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อช่วยเจ้ากับท่านลุงอู๋”“ขอบใจ” อู๋ซานเหนียงยิ้มพลางบีบแก้มของผิงผิงอย่างหยอกล้อสนุกสนาน อย่างน้อยในที่แห่งนี้ก็ยังมีเพื่อนปรับทุกข์ แค่นี้นางก็พอจะสู้ไหว ผิงผิงจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเพื่อน เมื่อเห็นขอบตาแดงช้ำของอู๋ซานเหนียง หัวใจของผิงผิงก็รื่นเริงยิ่ง พออู๋ซานเหนียงหันมา ผิงผิงก็ส่งยิ้มอบอุ่นให้       &n