Todos los capítulos de ชายาพยัคฆ์: Capítulo 91 - Capítulo 100

สันดานของจิวจิ่นฟางร้ายลึกกว่าที่นางเฉินคิดไว้ เพราะเมื่อถึงเวลาพลบค่ำ จิวจิ่นฟางพร้อมด้วยลูกเมียก็นั่งพร้อมบนรถม้า มีขบวนเกวียนขนสมบัติ ใส่ในไหดองผักปิดทับด้วยฟางแห้งตบตาไว้ถึงสิบคันรถ เมื่อสบโอกาสชาวบ้านเผลอ รีบเปิดประตูจวนแล้วเผ่นหนีไปแบบไม่คิดชีวิต ทิ้งป้าของตนเองไว้กับคนใช้แก่ๆ สองสามคนในจวนว่างเปล่า                “ไอ้ชั่วจิวจิ่นฟางหนีไปแล้วๆๆ”ชาวบ้านตีเกราะเคาะไม้ โกรธแค้นที่นายอำเภอชั่วหนีไปได้ ดังนั้นจึงบุกเข้าไปเผาทำลายจวนสกุลจิวอย่างโกรธแค้น นางเฉินจินเหยาอายุมากแล้ว หนีไม่ทันจึงตายในกองเพลิง จากนั้นพวกชาวบ้านได้แต่ปลดปลง ไม่มีกำลังตามล่าจิวจิ่นฟาง ปล่อยให้กรรมไล่ล่ากันเอง                “พวกไพร่ชั้นต่ำมันโง่เสียจริง ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ย่อมพ่ายแพ้ต่อข้าอยู่แล้ว”จิวจิ่นฟางหนีสุดกำลังตลอดคืนก็หลุดพ้นจากอำเภอหม่าเจียง หอบลูกเมียหลบหนีไปพร้อมทรัพย์สมบัติมหาศาลโดยปลอมตัวเป็นพ่

บทส่งท้าย ครองคู่                 หลายปีถัดมาอู๋ซานเหนียงรักกลิ่นฝนฤดูใบไม้ผลิที่สุด ชอบดอกโบตั๋นดอกใหญ่ที่บานประชันกับดอกบัวในสระ และหลงรักวันเวลาดั่งสรวงสวรรค์ที่นางกับเขาช่วยกันสร้างขึ้น นางรักสุดหัวใจช่วงนี้วุ่นๆ นิดหน่อยเพราะหย่งอานกับองค์ชายหลี่เซวียนหลงผู้เป็นพระสวามีกลับมาเยือนแคว้นเอี้ยน พาลูกสาวลูกชายกลับมาเยี่ยมเสด็จตา ถึงแม้ว่าเอี้ยนอ๋องจะไม่สบอารมณ์ ไม่ถูกพระทัยลูกเขยคนนี้เท่าไหร่นักเพราะไอ้ลูกเขยโฉบองค์หญิงผู้เป็นแก้วตาดวงใจของพระองค์ไปหน้าด้านๆ แต่พอได้หลานตัวเล็กตัวน้อยมากอดแข้งกอดขาพร้อมร้องเรียกเสด็จตาๆๆ เอี้ยนอ๋องก็พระทัยละลาย โอ๋หลานๆ จนลืมลูกไปเลยเมื่อเอี้ยนอ๋องไม่ว่าอะไรแล้ว ถึงแม้ว่าบรรดาพี่ชายทั้งสามจะเกลียดขี้หน้าหลี่เซวียนหลงแค่ไหนก็พูดอะไรไม่ได้แล้วอู๋ซานเหนียงเคยไปเยี่ยมหย่งอานที่แคว้นหลี่ครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน ตอนนั้นหย่งอานกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สาม เอี้ยนเซินเห็นน้องเขยช่วยเมียป้อนข้าวลูก ไอ้ที่เ

เขากำลังชันเข่าเก็บศรเกาทัณฑ์ที่หล่นเกลื่อนกลาด ร่างแข็งแรงเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ กระตุกไหวตามท่วงท่า อู๋ซานเหนียงจึงพอใจที่จะมองเขาเงียบๆ แววตาเป็นประกายชื่นชม เมื่อคืนทั้งสองเพิ่งจะร่วมรักกันหนักหน่วงอย่างหมดหัวใจ แสนจะดุดันและดิบเถื่อน ตะกายเข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่าจนหมดเรี่ยวแรงแต่ถึงจะอย่างนั้น ทั้งคู่ก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ“เซินเซิน...” อู๋ซานเหนียงก้าวเข้าไปแต่หยุดยืนห่างจากเขา นางยิ้มอย่างมีความหมายขณะมองเรือนกายกำยำแสนเร้าใจของเขา นึกถึงตอนที่เขากลับจวนหลังจากสิ้นสุดสงครามครั้งใหญ่นั่น นางกับเขาทำสถิติข้ามวันข้ามคืนกันเลยทีเดียว นึกขึ้นมาคราวใดก็อดขำไม่ได้ที่นางกับเขาทำตัวเหมือนพวกตายอดตายอยากขนาดนั้น“หากเรียกข้าด้วยชื่อนั้นต้องมีค่าธรรมเนียมนะเมียข้า” เขาเงยหน้าขึ้นพลางขยิบตา อันเป็นกระบวนท่าร้ายกาจที่สุดกระบวนหนึ่ง แต่อู๋ซานเหนียงมั่นใจว่านางเด็ดกว่านั้น“ข้าไม่มีเงินทองติดกาย แต่ยินดีจ่ายด้วยเนื้อตัว... ท่านจอมทัพพยัคฆ์พอจะผ่อนผันรับไว้ได้หรือไม่” อู๋ซานเหนียงก้มลงหยิบศรเกาทัณฑ์ขึ้นมา จงใจให้ทรวงอก

“นี่ข้าทำให้เจ้านะเสี่ยวเจิน เสด็จแม่บอกว่านกนางแอ่น[1]จะหวนกลับมาทำรังที่เดิมทุกปี เจ้าจะได้กลับมาหาข้าอีกไง”ข้าปักลายผ้าเป็นรูปนกกำลังบิน ท่านอาสะใภ้สามสอนให้ข้าปักลายแปลกๆ ใหม่ๆ หลายแบบ ข้าจึงตั้งอกตั้งใจปักแล้วนำไปเย็บติดกับแถบเข็มขัดด้านในของเสี่ยวเจิน“...”เขาดูอึ้งๆ เพราะลายนกปักมันบูดๆ เบี้ยวๆ ดูไม่ค่อยออกด้วยซ้ำว่าเป็นนกอะไร แต่ข้าก็อยากทำให้เขา “สัญญานะว่าจะกลับมาหาข้าอีก... นะพี่ชาย”“หลินเอ๋อร์...”“หื้ม?”“...”เสี่ยวเจินทำหน้าอึกอัก ข้าไม่ทันฟังให้จบเพราะน้องเสี่ยวซื่อดึงแขนเสื้อข้าพลางร้องปวดฉี่ ข้าจึงต้องอุ้มน้องรีบไปจัดการโดยด่วนข้าชอบฟังท่านอาสามเล่าเรื่องเสือตัวใหญ่ซึ่งถูกท่านอาสามปราบด้วยมือเปล่า ใครมาเยี่ยมแล้วถามถึงหนังเสือผืนใหญ่ที่แขวนอวด ท่านอาก็ฟุ้งเรื่องนี้ได้เป็นวันๆ ไม่มีเบื่อเลย ข้าชอบฟังมาก ไปหาท่านอาสามเมื่อไหร่ก็ขอให้เล่าให้ฟังทุกที              

ข้าชื่อลี่หลิน... องค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเอี้ยน                แล้วก็...                ข้ากำลังถูกลักพาตัว                ขณะที่ม้าศึกของโจรบ้ากำลังวิ่งควบท่ามกลางแสงตะวัน สีหน้าของข้ายังคงแตกตื่น สองมือพยายามคว้าบังเหียนม้าเพื่อหยุด แต่มือสากกระด้างของคนที่นั่งอยู่ข้างหลังข้าตะปบมือข้าไว้ กลายเป็นว่าเราจับมือกันควบม้า คนที่ลักพาตัวข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า...เซวียนเจิน                ไอ้บ้า                “หลินเอ๋อร์ เจ้าไม่ควรใจร้อนนะ”                &