All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 31 - Chapter 40

“องค์ชาย... ท่านเซินอ๋อง...” ผิงผิงแอบตามเอี้ยนเซินกลับเข้าไปในจวนและร้องเรียก นางถลาลงไปคุกเข่าโขกศีรษะคำนับ สองมือพนมขอร้อง “องค์ชาย ได้โปรดเมตตาองค์หญิงด้วยเถิดเพคะ หม่อมฉันยินดีเป็นทาสรับใช้ท่าน ขอพระองค์เมตตาด้วย”                เอี้ยนเซินกอดอก นิ่งมองผิงผิงคำนับไม่หยุด                “นายของเจ้าสั่งให้มาขอร้องแทนงั้นหรือ?”                “ปะ...เปล่าเพคะ” ผิงผิงกลืนน้ำลายลงคอแห้งผากและกลั้นน้ำตาไว้ “คะ...ความจริงแล้วองค์หญิงเป็นคนนิสัยน่ารักนะเพคะ หากพระองค์ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป องค์หญิงก็คงจะไม่อาจตัดใจลืมคนที่นางรักที่สุดในชีวิต”                ผิงผิงหมายถึงอู๋ซื่อหวง แต่เอี้ยนเซินฟังแล้ว

อู๋ซานเหนียงนิ่งเงียบไป หลี่ชุ่ยผินจึงทำตาดุใส่ผิงผิงว่าจะเอาเรื่องไม่สบายใจมาพูดทำไม ผิงผิงจึงยิ่งพูดก็ยิ่งร้องไห้ “ขะ...ข้าขอโทษ ข้าไม่น่าเอาเรื่องนี้มาบอกเจ้าเลย”อู๋ซานเหนียงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าใสกระจ่าง ผิงผิงจ้องมองหน้าเพื่อนเพราะอยากเห็นพระชายาผู้สูงส่งร้องไห้เสียใจซะบ้าง แต่กลับกลายเป็นว่าอู๋ซานเหนียงหัวเราะ“เป็นคู่หมั้นแล้วไง?” อู๋ซานเหนียงยักไหล่ไม่แยแส “อย่าลืมสิว่าข้าเป็นพระชายาเอก เป็นเมียพระราชทานและเป็นองค์หญิงเหวินเฉิงแห่งแคว้นเหลียน ตราบใดที่ข้ายังไม่หย่า คุณหนูเซี่ยงอะไรนั่นก็เป็นแค่คุณหนูเซี่ยง ถ้านางอยากจะมาเป็นชายารองข้าก็ไม่ขัดขวาง ต่อให้มาจริงข้าไม่กลัวหรอก ขนาดเซินอ๋องข้ายังอัดมาแล้วเลย”“ใช่แล้ว ถูกต้อง ไม่มีอะไรต้องกลัวเลยสักนิด” หลี่ชุ่ยผินยิ้มออกและกุลีกุจอจับจองหาที่ซักผ้า “เรามาช่วยกันทำงานให้เสร็จเร็วๆ กันเถอะ แต่ว่าลานหินที่จะใช้ซักผ้ามีไม่พอ เราจะไปแย่งหญิงชาวบ้านมาใช้ก็คงจะไม่ดี”“ให้ข้าลองคิดดูก่อน” อู๋ซานเหนียงกวาดตามองไปรอบๆ เห็นก้อนใหญ่ราบเรียบข

“ใช่แล้ว! กลิ่นถั่วแดงกวน”“แล้วมันแปลกตรงไหนหรือ”“ตั้งแต่ตื่นนอนมาข้ายังไม่ได้แตะต้องอะไรเลยนอกจากกระดาษในตลับแป้งนั่น” แววตาของอู๋ซานเหนียงมีประกายตื่นเต้น แต่หลี่ชุ่ยผินกับผิงผิงยังงุนงงอยู่ต้องขอบใจเหมยเซียงที่นำแป้งตลับนั้นออกมาให้นางดู ในที่สุดนางก็รู้แล้วว่าพวกเขาลักลอบนำข่าวออกมาจากวังโดยแอบใส่ในขนมนี่เอง!อู๋ซานเหนียงอยู่ห่างไกลจากคนถ่อยอย่างเหลียนอ๋อง และต้องจงใจไม่แสดงตัวเป็นศัตรู ถ้าเริ่มต้นสืบจากครัวหลวงในวังก็คงจะสาวตัวการออกมาได้ไม่ยาก หากนางแจ้งเรื่องนี้ต่อพระสวามี รับรองว่าเขาต้องชี้หน้าด่าและทำให้ไก่ตื่นเป็นแน่ เพราะฉะนั้นนางจะต้องจัดการเรื่องนี้โดยทำให้ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับนางแต่จะทำอย่างไรนี่สิ... อู๋ซานเหนียงแหงนหน้ามองปุยหิมะเหมันต์ฤดู นั่นทำให้อู๋ซานเหนียงน้ำตารื้นขึ้นด้วยความเป็นห่วงบิดา ป่านนี้ถ้าทุกอย่างปกติสุขดี ตอนนี้นางคงจะกำลังเตรียมบดแป้งข้าวเหนียวไว้ทำขนมทังหยวน[1]แล้วแน่ๆบางทีไม่แน่ว่าปีนี้นางอาจจะปั้นขนมไว้สักตะกร้าใหญ่ๆ จากนั้นก็ยัดใส่ปากเขา ยัดเข้าไปจนกว่าเขาจะชูม

บทที่ 14 บังคับพระสวามี                 พระอาทิตย์กำลังคล้อยลงแตะขอบฟ้า แสงสีทองสาดริ้วผ่านกิ่งเหมยเกิดเป็นเงาทาบพื้นหิมะ ไม่นานนักพระอาทิตย์ก็กลายเป็นสีแดงกลมโตเหมือนลูกไฟ สะท้อนแสงแดงฉานเหนือขอบฟ้าแล้วลาลับหายไป อู๋ซานเหนียงเอนกายอย่างสบายใจภายในเรือนส่วนตัวซึ่งตกแต่งกลับมาสวยงามดังเดิมราวกับเสกมนต์ ในมือของนางมีงานปักผ้าซึ่งเพิ่งจะลงเข็มแรกของวันนี้ไปเมื่อครู่นี่เอง อู๋ซานเหนียงค่อยๆ ลงเข็มอย่างระมัดระวัง ทำงานเงียบๆ ไปเรื่อยๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ                ใจของนางก็วกกลับไปคิดเรื่องเขาอีกจนได้                พระสวามีของนางรูปงามเกินไป ตัวสูง ร่างกายกำยำแข็งแกร่ง อู๋ซานเหนียงคิด ความงามสมบูรณ์แบบของเขานี่แหละต้นตอของความหยิ่งผยอง ยโสโอหัง ซึ่งไม่ว่านางจะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม หญิงหน้าตาธรรมดาอย่างนางก็ถ

ภายในโถงใหญ่กลางจวน บ่าวไพร่ทั้งหลายต่างห้อมล้อมลดหลั่นกันไปตามลำดับ เอี้ยนเซินผู้เป็นเจ้าของจวนกำลังอาละวาดตูมตามอยู่กลางโถง ถัดมาคือบรรดาเมียๆ นับสิบที่ทำหน้าตื่นตกใจเหมือนนกกระยางตื่นเสียงประทัด ทุกคนเงียบกริบ และเมื่ออู๋ซานเหนียงมาถึง ทุกคนก็หลีกทางให้โดยไม่ต้องสั่ง อู๋ซานเหนียงจึงเชิดคางขึ้นสูงและเดินช้าๆ ไม่รีบร้อน                ผิงผิงยืนก้มหน้างุดอยู่รวมกลุ่มกับนางกำนัลแคว้นเหลียน ส่วนหลี่ชุ่ยผินกับหยางหลิ่ว คนหนึ่งหน้าซีด ส่วนอีกคนตวัดมองอู๋ซานเหนียงอย่างโมโห พวกนางประคองพระชายากำมะลอมาถึงกลางโถง ก่อนจะถอยฉากหลบไปยืนด้านข้าง หยางหลิ่วต้องรีบเค้นสมองคิดหาวิธีเอาตัวรอดอย่างหนัก นางจะไม่ยอมถูกองค์ชายเอี้ยนเซินสั่งประหารไปพร้อมนางเด็กโง่เง่าผู้นี้เด็ดขาด                อู๋ซานเหนียงกลั้นใจสู้กับเพลิงเกรี้ยวกราด ไม่ใช่ว่าไม่กลัว แต่นางจะต้องสู้