All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 21 เข้าใจผิด                 “ขอบพระทัยที่ทรงนึกถึงหม่อมฉันนะเพคะ หม่อมฉันทูลลา” จางซินเหยา หญิงงามจากหอคณิกาที่เขาเลือกเข้าจวนย่อกายคำนับอย่างอ่อนหวาน พวงแก้มสดสวยของนางแดงระเรื่อ สีหน้าดูมีความสุขขณะถอยกายออกจากห้องของบุรุษหนุ่ม                “ขอบใจเจ้ามา คืนวันพรุ่งนี้ก็มาพบข้าด้วย”                “เพคะ” จางซินเหยายิ้มอายๆ “ท่านช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน รุกแล้วรุกอีกจนหม่อมฉันขอยอมแพ้ พรุ่งนี้หม่อมฉันจะขอแก้มืออีกรอบนะเพคะ”                “ตามใจเจ้าเถอะ”“ท่านอ๋อง...” จางซินเหยายิ้มๆ “หม่อมฉันขอบังอาจแนะนำ ท่านน่าจะไปหาพระชาย

แววตาอ่อนโยนที่เขาเผลอมอบให้นางในวันเก่าก่อนหายวับไปเสียแล้ว เขากำลังมองนางในฐานะศัตรู มันเจ็บร้าวจนไม่อาจเปล่งวาจาทั้งสองสบตากัน แววตาของหญิงสาวสั่นระริก ตื่นตระหนกเมื่อเขาคว้าลำคอขาวผ่องไว้แล้วบีบแน่นด้วยมือข้างเดียว ความคั่งแค้นแทรกอยู่ทั่วทุกอณูอากาศที่เขาหายใจเข้าออก                อู๋ซานเหนียงเหนื่อยเหลือเกิน นางจะต้องตายอยู่ที่นี่ ช่วยบิดาไม่ได้ ช่วยอะไรใครไม่ได้เลย เอี้ยนเซินเห็นความเจ็บปวดสะท้อนออกมาจากแววตานาง ไม่สิ... เขาตกใจตัวเองมากกว่าที่น้ำตาของนางทำให้เขารู้สึกจะทานทน                “เมียรัก เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว และรับรองว่าจะต้องมีคนเสียใจที่หลอกลวงข้า”                “ถ้าท่านไม่ได้แยแสเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเรา ท่านช่วยเลิกเรียกข้าว่าเมียรักเสียทีเถอะ”    &

บทที่ 23 ลงทัณฑ์                 ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายสลับหยุด พวกบ่าวไพร่ ข้ารับใช้และคนงานทุกคนในจวนเซินอ๋องยืนเป็นระเบียบที่ลานใหญ่หน้าโถงเรือนตะวันออก พ่อครัวตัวอ้วนก็ยืนรวมกลุ่มด้วยเช่นกัน เขาแอบเป่าปากโล่งอกที่รอดพ้นภัยเมื่อหลายคืนก่อน นางจิวเหมยเซียงช่างโง่เง่าทำพลาดจนถูกจับได้ นางหลี่ชุ่ยผินเองก็ถูกจับ ส่วนนางหยางหลิ่วสบายกว่าใครเพราะโรคหัวใจกำเริบ ชิงตายไปก่อนใครเพื่อน จากนี้ไปเขาจะต้องเก็บตัวเงียบไปอีกพักใหญ่ถึงจะเริ่มติดต่อพรรคพวกที่แฝงตัวในจวนองค์ชายอื่นๆ                ลมหนาวเย็นพัดมาเป็นพักๆ บรรดาคนที่ยืนกลางแจ้งต่างหน้าซีดปากสั่นแต่ก็ยืนค้อมกาย มิกล้าส่งเสียงใดๆ เมื่อเอี้ยนเซินเสด็จมาถึง ทุกคนก็คุกเข่าลงโดยพร้อมเพรียง “คำนับท่านอ๋อง”                ร่างสูงสง่ายิ้มเย็นชาและไม่ส

บทที่ 24 พระชายาแห่งจวนเซินอ๋อง ฤดูหนาวในจวนเซินอ๋องแห่งนี้ ดูเหมือนจะหนาวจับขั้วกระดูก แช่แข็งได้แม้กระทั่งหัวใจคนเป็นๆอู๋ซานเหนียงรู้สึกเหมือนกำลังล่องลอยอยู่ในอุโมงค์ดำมืด ไม่มีพื้นไม่มีเพดานไม่มีผนัง ได้แต่เดินเรื่อยเปื่อยไปท่ามกลางความมืด จนกระทั่งเจอแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ อู๋ซื่อหวงรออยู่ที่นั่น นางจึงวิ่งสุดฝีเท้าไปหาด้วยความดีใจสุดชีวิตแต่มืออันแข็งแรงฉุดรั้งนางไว้ไม่ให้ไป“ท่านพ่อ!!”อู๋ซานเหนียงดิ้นรนสุดแรงเกิด แต่มือแข็งแกร่งนั่นไม่ยอมปล่อยนาง สิ่งสุดท้ายที่จำได้คือนางกรีดร้องอย่างเสียขวัญแล้วทุกอย่างก็ดับวูบไป ร่างบอบบางลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมความอ่อนล้า เนื้อตัวปวดร้าวราวกับจะหลุดเป็นชิ้นๆ จนร้องครางออกมา ความคิดและจิตใจสับสนไปหมด ในที่สุดสายตาพร่าเลือนของนางก็จับนิ่งที่ตราสัญลักษณ์พยัคฆ์ขาวซึ่งเป็นตราประจำตำแหน่งเซินอ๋อง นำพารายละเอียดที่มีแต่ความเสียใจกลับคืนมา“พระชายา... พระชายาทรงฟื้นแล้ว”“ข้าไม่ใช่...”อู๋ซานเหนียงเหนื่

สายตาของนางพร่าเลือนเต็มที...อู๋ซานเหนียงพยายามหายใจเข้าปอด แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน มือและเท้าหนาวจนเหน็บชา อากาศหนาวเย็นบาดร่างและหิมะที่โปรยปรายทำให้ทุกอย่างแย่ลง ร่างบอบบางยึดแผงคอของมังกรทะยานไว้แน่นและควบขึ้นเขาเพื่อเลี่ยงทหารที่เฝ้าตามประตูแต่ละด่าน นางจะกลับบ้านให้ได้ไม่ว่าจะต้องเสี่ยงกับอะไรก็ตามแต่มันก็โง่เง่ามากที่ควบม้าเข้าไปในป่ากลางดึกโดยที่ไม่มีอาวุธหรือเงินแม้แต่อีแปะเดียวหิมะที่กองทับถมสูงทำให้มังกรทะยานช้าลง เสียงเห่าหอนของสัตว์ร้ายฟังดูอยู่ไม่ไกล บวกกับรอยอุ้งเท้าใหม่ๆ ดูน่ากลัว อู๋ซานเหนียงไม่มีปัญญาต่อสู้กับพวกมันแน่ แต่อย่างน้อยก็ขอให้นางประคองสติให้ผ่านพ้นแนวป่ามืดทึบ ไปให้พ้นจากเจียนหยาง ไปให้ห่างจากจวนเซินอ๋อง ไปให้ไกลจากคนไม่มีหัวใจจนกระทั่งลำแสงแรกของตะวันลอดผ่านชั้นกิ่งไม้หนาทึบ อู๋ซานเหนียงก็เหนื่อยล้าจนประคองร่างบนหลังม้าไม่อยู่ ร่วงตกลงไปจมกองหิมะ เปลือกตาปิดสนิท หมดแล้วซึ่งเรี่ยวแรงในที่สุดก็มีมือหยาบกระด้างของใครบางคนลากตัวนางออกมาจากหิมะ ส่วนเจ้ามังกรทะยานกระวนกระวาย ดีดขาหลังไปมาเพื่อขับไล่กลุ่มคนแปลกหน้า ม