All Chapters of ชายาพยัคฆ์: Chapter 81 - Chapter 90

“ได้โปรด เมียรัก... ข้าสาบานว่าถ้อยคำที่ข้าเรียกเจ้า มันมีความหมายเช่นนั้นจริง เจ้าคือที่สุดในชีวิตข้า”                อู๋ซานเหนียงร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ยิ่งสบตาจริงจังหนักแน่นของเขา ไหนจะความอ่อนหวานที่เขาแสดงออกอย่างไม่ปิดบัง นางก็กลับกลายเป็นว่าพูดอะไรไม่ออกแทน เอี้ยนเซินแตะจูบบนริมฝีปากของนางเร็วๆ พลางผลักประตูให้เปิดออก ภายในนั้นเต็มไปด้วยไอน้ำร้อนหอมกรุ่นเต็มอ่าง พวกนางกำนัลต่างยืนแถวเรียงรายและค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม แต่เอี้ยนเซินโบกมือไล่พวกนางออกไป                “อาบน้ำกับข้านะ เจ้ากำลังตั้งท้องคงจะไม่สบายตัว ข้าจะนวดไหล่ให้”                “ไม่เอา ปล่อยข้าลง” อู๋ซานเหนียงดิ้นจนเขายอมปล่อยให้ยืนเองจนได้ แต่พอยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาท่ามกลางไอน้ำร้อน ช่วงก่อนร่างกายของนางแปรปรวนจนทนกลิ่นกายของเขาไ

บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยน เมื่อฤดูหนาวผ่านพ้นไป ไม่ทันไรก็ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนเสียแล้ว และสิ่งที่มาพร้อมกับแสงตะวันอันสว่างไสวนั่นก็คือข่าวสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง มันหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะถึงแม้ว่าจะไม่ต้องการสู้รบแค่ไหน แต่หากอีกฝ่ายเดินหน้ารุกราน ทั้งสามแคว้นก็ต้องม้วนเข้าสู่วังวนสงครามอีกจนได้เอี้ยนเซินกลับมาถึงจวนพร้อมม้วนราชสาส์นจากเหลียนอ๋อง ส่วนทูตที่นำสาส์นนี้มาถวาย ป่านนี้ศีรษะของมันคงจะกำลังวางใส่ไหดองเกลือเพื่อส่งกลับไปแคว้นเหลียนแล้วกระมัง“อุ้ย...” อู๋ซานเหนียงกำลังวุ่นทำกับข้าวอยู่ในครัว ครรภ์เริ่มใหญ่จนเห็นได้ชัด จู่ๆ ร่างของนางก็ลอยวืดขึ้นแล้วม้วนตัวอยู่ในอ้อมแขนกำยำ พอเห็นใบหน้าถมึงทึงของพระสวามี อู๋ซานเหนียงจึงยิ้มเจื่อนๆ “ข้าก็แค่เบื่อๆ เลยหาอะไรทำ ดูสิ ข้าทำเกี๊ยวนึ่งให้ท่านด้วยนะเพคะ”“เมียรัก ข้ามีข่าวมาบอก” “ข่าวอะไรหรือเพคะ”“เหลียงอ๋องส่งทูตมาทวงตัวเจ้ากลับไป” ร่างสูงสง่าอุ้มนางมาที่ศาลาหลังน้อย ท

“คุกเข่า!”                คนชั้นต่ำพวกนี้กล้าเหยียดหยามนางเช่นนี้ แปลความหมายได้อย่างเดียวว่าเหลียนอ๋องสิ้นอำนาจแล้ว เหวินเฉิงโกรธเกรี้ยวแต่ข่มใจไว้จนกว่าจะเจอหน้าหยวนซื่อ บางทีหากใช้น้ำเย็นเข้าลูบ เขาอาจจะเห็นแก่ฐานันดรศักดิ์ที่มีแต่กำเนิดของนาง หากเขาต้องการจะชิงบัลลังก์ เขาก็จำเป็นต้องยกฐานะนางนั่งตำแหน่งเคียงข้างเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหา ระหว่างที่กำลังคิดหาทางรอด เหวินเฉิงก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลดังขึ้น“ท่านหลิวอวี้ ขอบคุณท่านมากที่ช่วยจัดการเรื่องนี้ให้ รบกวนเตรียมไหเกลือขนาดเหมาะๆ ให้ข้าสักใบด้วย”                “ทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”                และพวกคนลึกลับก็คืนแสงสว่างให้เหวินเฉิงอีกครั้ง นานทีเดียวกว่าเหวินเฉิงจะปรับสายตาสู้แสงได้ และเมื่อเจอน้ำชาชามใหญ่เย็นฉ่ำ ริมฝีปากแห้งแตกขององ

บทที่ 31 สงคราม                 สถานการณ์ในแคว้นเหลียนดูเผินๆ ไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วกำลังระส่ำระสายหนักแม่ทัพหยวนซื่อเป็นคนมีฝีมือ กินตำแหน่งสำคัญเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แคว้นเหลียนตั้งแต่ยังหนุ่ม เคยยกทัพไปตีแคว้นเย่ว์แตกจึงมีชื่อเสียงเลื่องลือ แต่เป็นเพราะลักลอบเล่นชู้กับองค์หญิงเหวินเฉิง ทั้งยังลากขุนนางหลายสิบคนมาเป็นพวก เดิมทีวางใจว่าตนจะได้ครองตำแหน่งเจ้าแคว้นร่วมกับเมียชู้ของตนเป็นแน่ แต่ทว่าทุกอย่างล้มครืนพังไม่เป็นท่า หยวนซื่อจึงจำยอมทนรับใช้เหลียนอ๋อง แอบซ่อนความปรารถนาไว้และคิดปลงพระชนม์ให้จงได้ในที่สุดเมื่อเห็นว่ามีโอกาสเหมาะที่จะชิงอำนาจแต่เพื่อไม่ให้ราษฎรลุกฮือต่อต้าน ดังนั้นหยวนซื่อจึงใช้อุบายปลอมราชโองการ ออกคำสั่งว่าเหลียนอ๋องต้องการพักผ่อนอย่างสงบกับเหล่านางสนม ห้ามผู้ใดรบกวน ว่าแล้วก็ส่งทหารล้อมวังไว้เพื่อกักบริเวณและขับขันทีกับข้ารับใช้ที่เคยปรนนิบัติเหลียนอ๋องออกไปให้หมด       &nb

พริบตาเดียววันเวลาก็เวียนมาถึงเทศกาลฉงหยาง[1] ท้องฟ้าสดใส สายน้ำงามกระจ่าง เหล่าดอกไม้กับใบเฟิงทั่วเมืองกลายเป็นสีแดง ชวนให้เบิกบาน ชาวเมืองต่างพากันเตรียมตัวทำขนมฉงหยางเกาและดื่มสุราแก้หนาว ส่วนในจวนเซินอ๋องจัดการเตรียมพร้อมรับฤดูหนาวเร็วขึ้นกว่าปกติ ทั้งซ่อมคั่ง ก่อเตาผิง ตัดเย็บผ้านวมและเสื้อตัวใหม่ปีนี้พิเศษกว่าปีอื่นๆ เพราะในที่สุดจวนเซินอ๋องก็มีสมาชิกใหม่ และจัดงานฉลองอายุครบเดือนอย่างครึกครื้นทารกน้อยตัวอ้วนท้วนสุขภาพดี ส่งยิ้มอ้อแอ้อยู่ในอ้อมกอดบิดา บรรดาน้องสาวน้องชายต่างพากันมาเยี่ยมอย่างยินดี เพียงเห็นเค้าโครงใบหน้าของเจ้าหนูน้อยตัวจ้อย ทุกคนต่างอุทานเป็นเสียงเดียวกันว่าโขกหน้าออกมาเหมือนเอี้ยนเซินไม่มีผิด“ขี้เหร่สุดๆ เลยหลานข้า” เอี้ยนซื่อจิ้นชมจากใจ ทั้งหยอกทั้งล้อหลานชายแบบคนขี้เห่อ แต่ก็ยังแพ้เอี้ยนเซินเพราะเขาอุ้มลูกชายทุกครั้งที่มีโอกาส ถ้าให้นมเองได้ก็ให้ไปแล้ว เอี้ยนเซินจึงยิ้มแก้มปริทุกครั้งที่อู๋ซานเหนียงชมว่าเขาเลี้ยงลูกเก่ง“พี่ใหญ่ตั้งชื่อให้เจ้าหนูว่าอะไร”“พี่สะใภ้เจ้าอยากให้เสด็จพ่อช่วยตั้