Home / รักโบราณ / ชายาพยัคฆ์ / บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยน 2

Share

บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยน 2

“จะจริงเหรอ?... ฝ่าบาทไม่ออกว่าราชการมาเกือบสัปดาห์แล้วนะ”

“อาจจะมีคลื่น

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยน 2

    “จะจริงเหรอ?... ฝ่าบาทไม่ออกว่าราชการมาเกือบสัปดาห์แล้วนะ”“อาจจะมีคลื่นใต้น้ำหลบซุ่มอยู่ก็ได้ ฝ่าบาททรงพระปรีชาอยู่แล้ว”“ไม่มีหรอก ติงเว่ย คนของแม่ทัพหยวนซื่อถวายลูกสาวคนงามให้ฝ่าบาท พระองค์โปรดปรานนางมาก ติงเว่ยทูลอะไรก็ว่าตามนั้น”ขุนนางทั้งหลายมองหน้ากันและมองไปที่บัลลังก์ทอง จนกระทั่งขันทีออกมาแจ้งว่าวันนี้เหลียนอ๋องต้องการพักผ่อน เหล่าขุนนางจึงแยกย้ายกลับ บ้านเมืองกำลังอยู่ในภาวะสงคราม เหลียนอ๋องยังอุตส่าห์ตกอยู่ในบ่วงกาม เอาแต่ฝักใฝ่นารีอ้างว่าต้องการสร้างทายาทเพื่อให้แผ่นดินเป็นปึกแผ่น ขุนนางพากันทัดทานแต่ก็ไม่สำเร็จ บางคนเห็นว่าบ้านเมืองมีแต่จะถอยหลังสู่จุดจบ บางคนก็ขอเกษียณ บางคนขอลาออก ราชสำนักยิ่งวุ่นวายหนัก ถึงกับเปิดซื้อขายตำแหน่งอย่างเปิดเผย ใครหาทางรอดได้ก็ไป ใครยังหาไม่ได้ก็จ้องเอาเปรียบผู้อื่นเพื่อหาทางรอด“ฝ่าบาททรงมั่นพระทัยเช่นนั้น พวกเราก็ว่าตามกัน ป่านนี้องค์หญิงเสด็จถึงแคว้นหลี่แล้วกระมัง ยังไม่มีข่าวแต่งตั้งองค์หญิงเป็นชายาหลี่อ๋องอีกหรือ?”ทุกคนมองหน้ากันแต่ไร้คำตอบ แยกย้ายจ

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยน 1

    บทที่ 30 ฤดูที่ผันเปลี่ยนเมื่อฤดูหนาวผ่านพ้นไป ไม่ทันไรก็ฤดูใบไม้ผลิก็มาเยือนเสียแล้ว และสิ่งที่มาพร้อมกับแสงตะวันอันสว่างไสวนั่นก็คือข่าวสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง มันหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะถึงแม้ว่าจะไม่ต้องการสู้รบแค่ไหน แต่หากอีกฝ่ายเดินหน้ารุกราน ทั้งสามแคว้นก็ต้องม้วนเข้าสู่วังวนสงครามอีกจนได้เอี้ยนเซินกลับมาถึงจวนพร้อมม้วนราชสาส์นจากเหลียนอ๋อง ส่วนทูตที่นำสาส์นนี้มาถวาย ป่านนี้ศีรษะของมันคงจะกำลังวางใส่ไหดองเกลือเพื่อส่งกลับไปแคว้นเหลียนแล้วกระมัง“อุ้ย...” อู๋ซานเหนียงกำลังวุ่นทำกับข้าวอยู่ในครัว ครรภ์เริ่มใหญ่จนเห็นได้ชัด จู่ๆ ร่างของนางก็ลอยวืดขึ้นแล้วม้วนตัวอยู่ในอ้อมแขนกำยำ พอเห็นใบหน้าถมึงทึงของพระสวามี อู๋ซานเหนียงจึงยิ้มเจื่อนๆ “ข้าก็แค่เบื่อๆ เลยหาอะไรทำ ดูสิ ข้าทำเกี๊ยวนึ่งให้ท่านด้วยนะเพคะ”“เมียรัก ข้ามีข่าวมาบอก”“ข่าวอะไรหรือเพคะ”“เหลียงอ๋องส่งทูตมาทวงตัวเจ้ากลับไป” ร่างสูงสง่าอุ้มนางมาที่ศาลาหลังน้อย ท

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 29 สามีภรรยา 2

    “หายโกรธข้าเถิดเมียข้า”“ไม่โกรธแล้ว”“จริงนะ” น้ำเสียงของเขาเว้าวอน หวานจับใจราวกับจะละลายกำแพงหินผา มีอยู่จุดเดียวที่มันกำลังแข็งเขม็งขึ้นทุกลมหายใจ เพียงแค่แตะปลายลิ้นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนจะเลือนหาย มีเพียงเจ้าของลมหายใจที่อยู่ตรงหน้านี้แจ่มชัดขึ้น เอี้ยนเซินประคองศีรษะของนางไว้ มอบความร้อนรุ่มให้นางทั้งหมด “เมียจ๋า” “จ๋า...” อู๋ซานเหนียงเผลอครางตอบ ยิ่งทำให้หัวใจของเขาพองโตไม่มีที่สิ้นสุด “เมียจ๋า” “จ๋า”&nbs

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 29 สามีภรรยา 1

    “ได้โปรด เมียรัก... ข้าสาบานว่าถ้อยคำที่ข้าเรียกเจ้า มันมีความหมายเช่นนั้นจริง เจ้าคือที่สุดในชีวิตข้า” อู๋ซานเหนียงร้อนผ่าวไปทั้งร่าง ยิ่งสบตาจริงจังหนักแน่นของเขา ไหนจะความอ่อนหวานที่เขาแสดงออกอย่างไม่ปิดบัง นางก็กลับกลายเป็นว่าพูดอะไรไม่ออกแทน เอี้ยนเซินแตะจูบบนริมฝีปากของนางเร็วๆ พลางผลักประตูให้เปิดออก ภายในนั้นเต็มไปด้วยไอน้ำร้อนหอมกรุ่นเต็มอ่าง พวกนางกำนัลต่างยืนแถวเรียงรายและค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม แต่เอี้ยนเซินโบกมือไล่พวกนางออกไป “อาบน้ำกับข้านะ เจ้ากำลังตั้งท้องคงจะไม่สบายตัว ข้าจะนวดไหล่ให้” “ไม่เอา ปล่อยข้าลง” อู๋ซานเหนียงดิ้นจนเขายอมปล่อยให้ยืนเองจนได้ แต่พอยืนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของเขาท่ามกลางไอน้ำร้อน ช่วงก่อนร่างกายของนางแปรปรวนจนทนกลิ่นกายของเขาไ

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 28 อ้อนเมีย 2

    อู๋ซานเหนียงกลับมาอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อวางอาหารจานแรกที่ทำให้เขากินลงบนโต๊ะ มันคือข้าวก้นหม้อบิเป็นแผ่นเล็กๆ นำไปทอด เวลากินก็ทำน้ำแกงใส่กุ้งใส่ไก่หรืออะไรก็ได้ที่เหลือในครัว ปรุงรสแล้วใส่แป้งมันให้น้ำแกงข้น เทราดลงไปบนข้าวตังร้อนๆ ครบเครื่องทั้งสีสัน ความหอม ความอร่อยและเสียงข้าวตังดังกรุบกรอบที่ชวนรับประทาน อู๋ซื่อหวงตกใจที่อู๋ซานเหนียงเอาข้าวก้นหม้อให้ท่านเซินอ๋องกิน แต่เอี้ยนเซินรีบคว้าตะเกียบลิ้มรสอย่างว่องไว พอเคี้ยวเข้าไปคำแรก กับข้าวทุกจานที่อยู่บนโต๊ะก็พลอยถูกกวาดเรียบราวกับเกิดพายุหอบ “อาหารจานนี้คืออะไรหรือ อร่อยเหลือเกิน” “เอ่อ... เอ่อ... ก็เป็นอาหารบ้านๆ ทั่วไปพ่ะย่ะค่ะ”อู๋ซื่อหวงตอบไม่ถูก สมแล้วที่เป็นราชนิกุล แม้แต่ข้าวก้นหม้อยังดูไม่ออก อู๋ซานเหนียงกลั้นหัวเราะมานาน ตอนแรกตั้งใจว่าจะแกล้งดัดนิสัยพระสวามีอีกสักวันสองวัน พอเห็นเ

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 28 อ้อนเมีย 1

    บทที่ 28 อ้อนเมียเอี้ยนเซินเพิ่งได้รับรายงานว่าหลิวอวี้ทำภารกิจลับสำเร็จ เขานึกถึงอู๋ซานเหนียงทันที อยากจะเห็นรอยยิ้มของนางใจจะขาด อยากจะรู้ว่ามันเพียงพอชดใช้ความผิดพลาดที่เขากระทำลงไปหรือไม่ ดังนั้นเอี้ยนเซินจึงควบเจ้ามังกรทะยานมาจากค่ายทหาร พุ่งตรงกลับเข้าจวนโดยไม่หยุดพัก สารรูปจึงดูเหมือนโจรป่าตัวเหม็นโทรมๆ หนวดเคราไม่ได้โกน ร่างสูงใหญ่ไม่ได้คิดอะไร สนใจแค่ว่านางอยู่ที่ไหนเท่านั้นวันนี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว หิมะละลายเหลือเพียงก้อนน้ำแข็งเป็นหย่อมๆ ตามซอกตามมุม ต้นไม้ใบหญ้ากำลังผลิใบรับแสงตะวันอันแรงกล้า ตอนที่เอี้ยนเซินกลับไปถึง อู๋ซานเหนียงกำลังทำกับข้าวในครัวเพื่อดูแลบิดาด้วยตนเอง อาหารที่นางทำก็เป็นของง่ายๆ อย่างผัดผักและปลานึ่ง กินกับข้าวต้มหุงร้อนๆ นั่งล้อมวงกินข้าวกันอย่างมีความสุข คนที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านและไม่มีอะไรใส่ท้องตั้งแต่เมื่อวานจึงกลืนน้ำลายเอือกใหญ่อู๋ซื่อหวงพักฟื้นสุขภาพอย่างดี สองแก้มที่ซูบผอมจึงเริ่มแดงระเรื่อขึ้นอย่างแข็งแรง บาดแผลทั้งหลายบนร่างกาย อู๋ซานเหนียงเป็นผู้ดูแลเองทั้งหมด ไม่ยอมให้ใครทำแทน

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 2 อู๋ซานเหนียง 2

    ปีนี้นางอายุสิบหกแต่ยังไม่มีคุณชายบ้านไหนสนใจส่งแม่สื่อมาทาบทาม อาจจะเป็นเพราะชื่อเสียงกิตติศัพท์ด้านไม่ดีไม่งามทั้งหลายดังกระฉ่อน หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อปีที่แล้วนางถีบคุณชายบ้านไหนสักบ้านตกน้ำ บรรดาแม่สื่อจึงพากันขีดฆ่าชื่อของนางทิ้งไป“ใต้เท้าโปรดพิจารณาด้วย คนร้ายอยู่ที่นี่แล้ว” อู๋ซานเหนียงเช็

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 2 อู๋ซานเหนียง 1

    บทที่ 2 อู๋ซานเหนียง ฤดูใบไม้ร่วง แคว้นเหลียนสภาพอากาศช่วงนี้ฝนตกหนักต่อเนื่องไม่ขาดระยะ หากไม่ฝนตกก็เมฆหนาครึ้ม ถนนหนทางกลายเป็นมังกรโคลนพาดเลื้อยเลี้ยวหายไปในม่านฝน เมื่อท้องฟ้าครึ้มก็ทำให้เมืองหานซานดูหม่นหมอง เนื่องจากเกิดสงครามแทบจะปีเว้นปี แผ่นดินขาดเอกภาพ เมืองหลวงจึงเริ่มขา

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 1 เจ้าสาวที่น่ารังเกียจ 2

    “พูด!!”“กระ...กระหม่อม...” ผู้ใดไม่มีขวัญกล้าหาญล้วนสะดุ้งไหว บรรดาทหารกร้านศึกต่างยืนนิ่งราวกับศิลา จะมีก็แต่ขุนนางอ้วนทั้งสามที่กระถดตัวถอยหนี“องค์ชายอย่าเพิ่งกริ้ว เหลียนอ๋องทรงชี้แจงว่านี่เป็นการกระทำโดยพลการของแม่ทัพชายแดน ดังนั้นเพื่อแสดงความจริงใจ เหลียนอ๋องจึงยินยอมลงนามเจรจาเป็นพันธมิตร

  • ชายาพยัคฆ์   บทที่ 1 เจ้าสาวที่น่ารังเกียจ 1

    จากใจนักเขียน เดิมทีปุ๋มตั้งใจว่าจะตั้งชื่อเรื่องชายาพยัคฆ์เป็นชื่ออื่นที่แสนหวานพาฝันกว่านี้ แต่ความแกร่ง สู้คนของนางเอกเหมาะกับชื่อชายาพยัคฆ์นี้แล้ว อู๋ซานเหนียง นางเอกของนิยายเรื่องนี้เป็นเพียงลูกสาวขุนนางตำแหน่งเล็กๆ ในอำเภอห่างไกล เป็นแค่ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ มีสติปัญญาแต่ชาติกำเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status